Ετικέτες

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Κουλτουριαραίοι, ΣΚΑΣΤΕ! - Ψύχραιμες σκέψεις με αφορμή τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη

Πρέπει να το ομολογήσουμε: η σκατοψυχιά ημών των «ποιοτικών» είναι πιο... έντεχνη. 



Είναι πρωί της 18ης Φεβρουαρίου του 2016 και η είδηση του θανάτου του Παντελή Παντελίδη σκάει σαν βόμβα.

Η φάρα των δημοσιογράφων μυρίζει το αίμα. Το μάτι τους γυαλίζει, η όρεξη ανοίγει και οι κυνόδοντες αρχίζουν να ακονίζονται. Μέχρι το βράδυ θα τον έχουν κατασπαράξει. Μέχρι το Σάββατο, η μάνα του Παντελή θα τον έχει θάψει δεκάδες φορές.

Όλα αυτά είναι αναμενόμενα. Σε τελική ανάλυση, κανείς δεν περίμενε κάτι καλύτερο από αυτούς, ούτε καν κάτι διαφορετικό. Όμως, αυτή τη φορά, οι δημοσιογράφοι των αστικών μέσων ενημέρωσης, που διαχρονικά και παγκόσμια είναι εθισμένοι στη μυρωδιά της νεκρής ανθρώπινης σάρκας, ήρθαν δεύτεροι σε σκατοψυχιά.

Την πρώτη θέση - με το σπαθί τους - κατέλαβαν οι «ποιοτικοί». Αυτοί που ξίνιζαν την εναλλακτική τους μούρη όταν άκουγαν το «δεν γίνεται», και πάθαιναν αναφυλακτικό σοκ στο άκουσμα του τετραγωνισμένου ονόματος: Παντελής στο μικρό, Παντελής και στο επίθετο.

Αυτό το σύμπαν στο οποίο διαβιούμε όλοι αγαπημένοι, λοιπόν, μας έχει προσφέρει δυο όμορφα άυλα πραγματάκια: το facebook και το twitter, με τα οποία μπορούμε όλοι να μεταμορφωθούμε στον τρελό του χωριού, να βγαίνουμε στην κεντρική πλατεία, και να διαλαλούμε τα σκατά που έχουμε στα κεφάλια μας. Με τη μόνη διαφορά ότι, αντίθετα με τον τρελό του χωριού, στα σόσιαλ μύδια το κάνουμε με κύρος.

(εδώ τελειώνει το α' πληθυντικό. πάμε σε γ'.)
Και το έκαναν: Αράδιασαν τις αποψάρες τους για την ποιότητα της μουσικής του (νεκρού) Παντελίδη αυτοί που κάθε καλοκαίρι ταυτίζονται με το "πίνω μπάφους και παίζω προ".

Κορόιδεψαν τους στίχους του (νεκρού) Παντελίδη αυτοί που συγκινούνται με το βάθος του
«είναι τα μάτια ένας σου διάδρομος παλιός
δάκρυα πνιγμένα ξεφλουδίζουνε τους τοίχους
που ένας ένοικος αθόρυβος κρυφός
αντί συνθήματα ζωγράφισε με στίχους»

Όσο η μέρα προχωρούσε, όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, άρχισαν να κυριαρχούν πολύ συγκεκριμένες ατάκες (κοινωνιολογικά έχει πολύ ενδιαφέρον να αναλυθεί το φαινόμενο, αλλά δεν είναι ώρα τώρα):
«Δεν μου άρεσε η μουσική του, αλλά είναι κρίμα να πεθαίνει ένα νέο παιδί»

Απάντηση: ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ! Χεστήκαμε αν σου άρεσε ή δεν σου άρεσε η μουσική του!

Η εσωτερική τους ανάγκη να βγάλουν την ποιοτική τους ουρά απ' έξω, αλλά να δείξουν ταυτόχρονα και το «ανθρώπινό τους πρόσωπο» λέγοντας κάτι αυτονόητο είναι αηδιαστική. Και υποκριτική. Κυρίως όμως εγωιστική! Γιατί ακόμα και στο «ξεπροβόδισμα» βάζεις τους προσωπικούς σου - αδιάφορους - αστερίσκους. 

Το πρόβλημα των «ποιοτικών» με τον Παντελίδη, δεν είναι ιδεολογικό όπως πολλοί υποστηρίζουν. Δεν τους πειράζει, δηλαδή, το ότι είναι ένα δημιούργημα των δισκογραφικών (που είναι), ούτε η παροδικότητα των σουξέ του (που ισχύει), ούτε η βιομηχανία που έστησαν γύρω από αυτόν τα κέντρα διασκέδασης και οι ανθοπαραγωγοί.

Το πρόβλημα είναι η ανάγκη τους να επιβεβαιώνουν το πολυτελές Εγώ τους μέσω της αίσθησης ότι ανήκουν σε μια εκλεκτή ποιοτική μειοψηφία. Το πρόβλημα, επίσης, είναι ότι τους ανατριχιάζει η ίδια η λαϊκότητα του λαϊκού τραγουδιστή.

Και στα δύο αυτά ενδεχόμενα, απαντούν δυο από τους μεγάλους μας. Δύο πολύ ποιοτικοί, αλλά και πολύ λαϊκοί:

Ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Γιώργος Ζαμπέτας.

Ο Μάνος, ακριβώς αυτού του τύπου την αστική υποκρισία ήθελε να ξεγυμνώσει και να ισοπεδώσει όταν κάλεσε στο στούντιο του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΑ, τον Γιάννη Φλωρινιώτη.

Ναι, ο «μέγας» Χατζιδάκις αντιμετώπισε τον «γραφικό» Φλωρινιώτη με σεβασμό. Τον φιλοξένησε, του πήρε συνέντευξη, ηχογράφησαν τραγούδια στο στούντιο, χαρακτήρησε τον λαμέ Φλωρινιώτη ως έναν «μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή που σαφώς τραγουδάει με ήθος», και τον παρομοίασε με «αστροναύτη» στην εισαγωγή του.

Α, ναι! και έκανε τους ποιοτικούς της εποχής να αφρίσουν από το κακό τους, ακριβώς επειδή έτριψε στα μούτρα τους την ίδια την υποκρισία τους.

Τη συνέντευξη του Γιάννη Φλωρινιώτη στον Μάνο Χατζιδάκι, και βέβαια τα εξαιρετικά σχόλια του Μάνου, μπορείτε να τα ακούσετε εδώ.



Η δεύτερη απάντηση έρχεται σαν χαστούκι από τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Πυθαγόρα. Με ένα ειρωνικό αριστούργημα σε μορφή τραγουδιού που τα περιγράφει όλα: τον καβαλημένο κουλτουριαραίο, τον ποιοτικό αέναο συζητητή, τον υπεράνω. Που όμως «μας έχει ζαλίσει».

Προφανώς το τραγούδι ονομάζεται «Η Κουλτούρα».





Για τον Παντελή αρκεί να πούμε καλό ταξίδι σε έναν άνθρωπο που έκανε πολλούς ανθρώπους να περνάνε όμορφα. Η αποψάρα μας, μερικές φορές, περισσεύει. 



Φυσικά και θα κλείσω με Παντελίδη...