Ετικέτες

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Το νέο μνημόνιο λέγεται TTIP και αφορά όλη την Ευρώπη

Ξετυλίγουμε το –μπερδεμένο– κουβάρι της νέας διατλαντικής συμφωνίας, εξηγούμε το πώς μας επηρεάζει, αλλά και το γιατί ορισμένοι τη χαρακτηρίζουν «οικονομικό ΝΑΤΟ».
Τι είναι η TTIP;
Η “Transatlantic Trade and Investment Partnership” («Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων») είναι μια σχεδιαζόμενη συμφωνία που αφορά τηνομοθετική και εμπορική «ενοποίηση» των ΗΠΑ με την ΕΕ.
Η πρωτοβουλία ανήκει στον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος την ανακοίνωσε τον Φεβρουάριο του 2013. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, ξεκίνησαν οι μυστικές συνομιλίες της αμερικανικής κυβέρνησης με την Κομισιόν. Σύμφωνα με τους ίδιους, ο στόχος της συμφωνίας είναι η απομάκρυνση των «εμποδίων» που δεν επιτρέπουν τη μεγιστοποίηση του κέρδους των πολυεθνικών επιχειρήσεων.
Για να απαλειφθούν, λοιπόν, τα «εμπόδια», η συγκεκριμένη συμφωνία αναμένεται να επηρεάσει έντονα:
  • Τις εργασιακές σχέσεις
  • Τους κανόνες προστασίας του περιβάλλοντος
  • Την ασφάλεια των τροφίμων
  • Την προστασία των προσωπικών δεδομένων
  • Τις σχέσεις πολυεθνικών επιχειρήσεων με τα κράτη
Με άλλα λόγια, η TTIP θα αλλάξει σχεδόν κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας.
Πριν ξεκινήσουμε να ξετυλίγουμε το κουβάρι της νέας συμφωνίας, όμως, πρέπει να σημειωθεί ότι όλες οι συζητήσεις ανάμεσα στην κυβέρνηση των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν) γίνονται κάτω από άκρα μυστικότητα.
Σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομίας Γιώργο Σταθάκη, οι συζητήσεις για τη νέα συμφωνία γίνονται «απολύτως εν κρυπτώ», χαρακτηρίζοντας, μάλιστα, την διαδικασία «προσβλητική για τον πολιτισμό μας».
Ο John Hilary, επίτιμος καθηγητής στη σχολή Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Nottingham, αποκαλεί την TTIP ως μια «επίθεση των πολυεθνικών εναντίον της ευρωπαϊκής και αμερικανικής κοινωνίας». 
Πιο συγκεκριμένα:
  1. Οι εργασιακές σχέσεις στο «απόσπασμα»
Το ίδιο το Ερευνητικό Κέντρο Οικονομικής Πολιτικής της Κομισιόν, σε ό,τι αφορά τις θέσεις εργασίας στην Ευρώπη, εκτιμά ότι η συμφωνία είναι πιθανό να επιφέρει «σημαντική και μακροχρόνια» απώλεια θέσεων εργασίας, καθώς θα διευκολυνθεί η προμήθεια αγαθών και υπηρεσιών από τις ΗΠΑ.
Σημειώνεται ότι η αντίστοιχη συμφωνία NAFTA (1994) μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά «στοίχησε» στους Αμερικανούς εργαζόμενους ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας, σε αντίθεση με τις υποσχέσεις που έλαβαν για τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων.
Ταυτόχρονα, είναι δύσκολο να μην αναρωτηθεί κανείς ποιο θα είναι το μέλλον των (εναπομεινάντων) εργασιακών σχέσεων στην Ευρώπη.
Βασικά κεκτημένα, τα οποία ήδη αμφισβητούνται τα τελευταία χρόνια όπως είναιοι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, μπαίνουν στο στόχαστρο της TTIP, ως «εμπόδια» στην κερδοφορία. Έως σήμερα, περισσότερες από τις μισές πολιτείες των ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει αντι-συνδικαλιστικές νομοθεσίες, στηριζόμενες στην αρχή του «δικαιώματος στην εργασία», αλλά και στη νομοθεσία που προστατεύει τον λεγόμενο «ανταγωνισμό».
Η ανάγκη για εμπορική ενοποίηση ΗΠΑ-Ευρώπης, δημιουργεί βάσιμες υποψίες ότι το αμερικανικό καθεστώς εργασίας θα επιβληθεί μέσα από την TTIP σε ολόκληρη την Ευρώπη.
  1. Αν-ασφάλεια τροφίμων
Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που αναλαμβάνει να… «λύσει» η TTIP είναι αυτό της ασφάλειας των τυποποιημένων τροφίμων στην Ευρώπη.
Στους ισχύοντες κανόνες ασφάλειας τροφίμων περιλαμβάνονται οι περιορισμοί στα γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα, στα φυτοφάρμακα, στο ορμονικά επεξεργασμένο βοδινό κρέας, και στην χρήση άλλων αυξητικών ορμονώνστα τρόφιμα.
Αυτούς τους περιορισμούς αίρει η TTIP.
Είναι γεγονός ότι οι Αμερικανοί παραγωγοί τροφίμων υπόκεινται σε πολύ ελαστικότερους κανόνες σε σχέση με τους Ευρωπαίους «συναδέλφους» τους. Εξ’ αιτίας αυτών των κανόνων, τα αμερικανικά προϊόντα, δεν έχουν εισχωρήσει όσο θα ήθελαν στις ευρωπαϊκές αγορές.
Όπως παραδέχεται ο πρόεδρος Ομπάμα,  οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιήσουν την TTIP έτσι ώστε να εξαλείψουν τους ευρωπαϊκούς κανόνες που εμποδίζουν την εξαγωγή αμερικανικών προϊόντων στις χώρες της ΕΕ.
Για παράδειγμα:
  • Περίπου το 70% των τροφών που πωλούνται στις ΗΠΑ είναι γενετικά μεταλλαγμένα. Αντιθέτως, στην ΕΕ πωλούνται ελάχιστα προϊόντα που περιέχουν μεταλλαγμένα συστατικά και φέρουν το αντίστοιχο σήμα στη συσκευασία τους. Έτσι, η ευρωπαϊκή «βιομηχανία» βιοτεχνολογίας έχει άμεσο συμφέρον από την ελαστικοποίηση των περιορισμών.
  • Η χρήση προϊόντων χλωρίνης για την απολύμανση κρεάτων από πουλερικά πριν συσκευαστούν, είναι συνηθισμένη στις ΗΠΑ. Η διαδικασία αυτή έχει απαγορευτεί στην ΕΕ ήδη από το 1997 και οι αμερικανικές εταιρείες πιέζουν ώστε μέσα από την TTIP, να αρθεί η ευρωπαϊκή απαγόρευση. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τη χρήση αυξητικών ορμονών στο βοδινό κρέας.
Η απάντηση της Κομισιόν σε όλα αυτά;
Στις 20 Ιουνίου 2013, σε υπόμνημά της προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ,αποδέχεται να επανεξετάσει τους ευρωπαϊκούς περιορισμούς στα τρόφιμα «με στόχο την αφαίρεση των περιττών εμποδίων».
ttipmons
  1. Περιβάλλον (;)
Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η TTIP θα οδηγήσει σε αύξηση της παραγωγής, της κατανάλωσης και της διεθνούς μεταφοράς αγαθών.
Όμως, στις 12 Μαρτίου του 2013, σε έκθεσή της η Κομισιόν αποδέχεται ότι μια τέτοια αύξηση «ενέχει κινδύνους τόσο για τους φυσικούς πόρους, όσο και για την διατήρηση της βιοποικιλότητας». Επίσης, εκτιμά ότι η συμφωνία θα προσθέσει (*κρατηθείτε) 11 εκατομμύρια τόνους στις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα της ΕΕ, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ασφυκτική πίεση στην ΕΕ σε σχέση με τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από τη συνθήκη του Κιότο.
Ωστόσο, η TTIP δημιουργεί και ζητήματα σχετικά με τους κανόνες που διέπουν την κυκλοφορία των χημικών ουσιών σε ΕΕ και ΗΠΑ.
Η κυκλοφορία χημικών ουσιών στην ΕΕ καθορίζεται από τον αυστηρό κανονισμό REACH (2007), ενώ στις ΗΠΑ από τον εξαιρετικά χαλαρό TSCA (1976). Τα αποτελέσματα των δύο κανονισμών είναι ενδεικτικά: Σύμφωνα με τον καθηγητή John Hillary, στον τομέα των καλλυντικών η ΕΕ απαγορεύει τη χρήση 1.200 ουσιών, ενώ στις ΗΠΑ απαγορεύονται μόνο 12.
Έτσι λοιπόν, στις ΗΠΑ, υπάρχει μεγάλη πίεση από περιβαλλοντικές οργανώσεις ώστε η νομοθεσία να αυστηροποιηθεί. Όμως οι βιομηχανίες σε ΗΠΑ και ΕΕπιέζουν προς την αντίθετη κατεύθυνση, έτσι ώστε ο ευρωπαϊκός REACHνα «χαλαρώσει» πλησιάζοντας το αμερικανικό πρότυπο και η TTIP φαίνεται να είναι η ιδανική ευκαιρία για να πραγματοποιηθεί αυτή η «επιθυμία» τους.
  1. Προσωπικά δεδομένα: Μάλλον όχι και τόσο προσωπικά πια…
Εκτός από τις διευκολύνσεις που θα προσφέρει στις μεγάλες βιομηχανίες, η TTIP αναμένεται να βάλει στο στόχαστρο το δικαίωμα στην πληροφόρηση, αλλά και τα προσωπικά δεδομένα.
Έτσι, αυστηροποιούνται οι νόμοι για τα πνευματικά δικαιώματα περιορίζοντας τη δυνατότητα σε σχολεία, πανεπιστήμια και βιβλιοθήκες να έχουν πρόσβαση σε ένα μεγάλο πεδίο πληροφοριών, το οποίο θα ελέγχουν οι εταιρείες.
Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Jim Murray,  πρώην διευθυντή της Ευρωπαϊκής Οργάνωσης Καταναλωτών (BEUC), στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται και οιφαρμακοβιομηχανίες, που πιέζουν ώστε η TTIP να περιορίσει την πρόσβαση στα δεδομένα των εργαστηριακών και κλινικών δοκιμών τους.
Ξανά στο προσκήνιο η ACTA
Το 2012, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απορρίπτει τη συμφωνία ΑCTA, η οποία θακαλούσε τους παρόχους διαδικτύου να παρακολουθούν, να ελέγχουν και να καταγράφουν την διαδικτυακή δραστηριότητα των πελατών τους. Η αντίδραση ήταν τόσο έντονη που η συμφωνία δεν έγινε δεκτή.
Ωστόσο, σύμφωνα με έγγραφο της Κομισιόν (2013), η TTIP επαναφέρει κεντρικά στοιχεία της ACTA.
Επίσης, η TTIP αναμένεται να διευκολύνει την πρόσβαση εμπορικών επιχειρήσεων σε προσωπικά δεδομένα πολιτών για εμπορική χρήση.
  1. ISDS, ή αλλιώς «Πολυεθνικές vs. Κράτη 1-0»
Αφήσαμε για το τέλος μια σημαντική έκφανση της TTIP που αφορά το δικαίωμα των εταιρειών να μηνύουν απευθείας τα κράτη στα οποία δραστηριοποιούνται για διαφυγόντα κέρδη.
Τα αρχικά ISDS που φέρει ως όνομα αυτή η ρύθμιση αντιστοιχούν στην Επίλυση Διαφορών Επενδυτή – Κράτους (Investor-State Dispute Settlement). Η ρύθμιση αυτή προσδίδει στο υπερεθνικό κεφάλαιο νομικό καθεστώς, αντίστοιχο ενός κράτους.
Τα τελευταία χρόνια οι ΗΠΑ θέτουν ως όρο την αποδοχή της ISDS για τη σύναψη κάθε εμπορικής συμφωνίας και γι’ αυτόν τον λόγο έχει ήδη γίνει δεκτή από πολλές χώρες.
Μάλιστα, το Εκουαδόρ καλείται να πληρώσει 1,77 δισεκ. δολάρια στην πετρελαϊκή εταιρεία Occidental Petroleum επειδή διέκοψε τη σύμβαση που είχε συνάψει με την εταιρεία, όταν η τελευταία παρέβη τη νομοθεσία της χώρας.
Η TTIP μπαίνει στη ζωή μας
Οι ΗΠΑ, λόγω των εντεινόμενων αντιθέσεών τους με τις χώρες BRICS (Κίνα, Ρωσία, Βραζιλία, Ινδία, Νότια Αφρική), προσπαθούν να προσανατολίσουν τη ροή των επενδύσεων και του εμπορίου προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Από την πλευρά τους, οι χώρες της ΕΕ, εντοπίζοντας πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα σε μια τέτοια συμφωνία, επιχειρούν να φέρουν την TTIP στα μέτρα τους.
Τους επόμενους μήνες η συζήτηση για την TTIP αναμένεται να ενταθεί, ενώ ήδη σε πολλές ευρωπαϊκές και αμερικανικές πόλεις έχουν γίνει μαζικές  διαδηλώσεις ενάντια στη συμφωνία.
Το ερώτημα που τίθεται μετ’ επιτάσεως είναι το εξής:
Μπορεί η TTIP να διορθωθεί έτσι ώστε να γίνει συμφέρουσα προς τους λαούς των χωρών που αφορά, ή είναι μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων που δεν σηκώνει διορθώσεις, αλλά μόνο την απαίτηση να παρθεί πίσω;
Στην υπόλοιπη Ευρώπη, η απάντηση κάθε μέρα γίνεται όλο και σαφέστερη…




Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο altsantiri.gr στις 6/03/2016

Πηγές:

  • John Hillary, The Transatlantic Trade and Investment Partnership: A charter for deregulation, an attack on jobs, an end to democracy, Rosa Luxemburg Brussels Office, 2014
  • Lee Williams, What is TTIP? And six reasons why the answer should scare you, The Independent, 2015
  • Left.gr, Η TTIP ως υπερόπλο – Γιώργος Σταθάκης, youtube.com, 2015
  • Αστρουλάκης Νίκος, Τι είναι το TTIP;, Candianews.gr, 2015

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2016

Κουλτουριαραίοι, ΣΚΑΣΤΕ! - Ψύχραιμες σκέψεις με αφορμή τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη

Πρέπει να το ομολογήσουμε: η σκατοψυχιά ημών των «ποιοτικών» είναι πιο... έντεχνη. 



Είναι πρωί της 18ης Φεβρουαρίου του 2016 και η είδηση του θανάτου του Παντελή Παντελίδη σκάει σαν βόμβα.

Η φάρα των δημοσιογράφων μυρίζει το αίμα. Το μάτι τους γυαλίζει, η όρεξη ανοίγει και οι κυνόδοντες αρχίζουν να ακονίζονται. Μέχρι το βράδυ θα τον έχουν κατασπαράξει. Μέχρι το Σάββατο, η μάνα του Παντελή θα τον έχει θάψει δεκάδες φορές.

Όλα αυτά είναι αναμενόμενα. Σε τελική ανάλυση, κανείς δεν περίμενε κάτι καλύτερο από αυτούς, ούτε καν κάτι διαφορετικό. Όμως, αυτή τη φορά, οι δημοσιογράφοι των αστικών μέσων ενημέρωσης, που διαχρονικά και παγκόσμια είναι εθισμένοι στη μυρωδιά της νεκρής ανθρώπινης σάρκας, ήρθαν δεύτεροι σε σκατοψυχιά.

Την πρώτη θέση - με το σπαθί τους - κατέλαβαν οι «ποιοτικοί». Αυτοί που ξίνιζαν την εναλλακτική τους μούρη όταν άκουγαν το «δεν γίνεται», και πάθαιναν αναφυλακτικό σοκ στο άκουσμα του τετραγωνισμένου ονόματος: Παντελής στο μικρό, Παντελής και στο επίθετο.

Αυτό το σύμπαν στο οποίο διαβιούμε όλοι αγαπημένοι, λοιπόν, μας έχει προσφέρει δυο όμορφα άυλα πραγματάκια: το facebook και το twitter, με τα οποία μπορούμε όλοι να μεταμορφωθούμε στον τρελό του χωριού, να βγαίνουμε στην κεντρική πλατεία, και να διαλαλούμε τα σκατά που έχουμε στα κεφάλια μας. Με τη μόνη διαφορά ότι, αντίθετα με τον τρελό του χωριού, στα σόσιαλ μύδια το κάνουμε με κύρος.

(εδώ τελειώνει το α' πληθυντικό. πάμε σε γ'.)
Και το έκαναν: Αράδιασαν τις αποψάρες τους για την ποιότητα της μουσικής του (νεκρού) Παντελίδη αυτοί που κάθε καλοκαίρι ταυτίζονται με το "πίνω μπάφους και παίζω προ".

Κορόιδεψαν τους στίχους του (νεκρού) Παντελίδη αυτοί που συγκινούνται με το βάθος του
«είναι τα μάτια ένας σου διάδρομος παλιός
δάκρυα πνιγμένα ξεφλουδίζουνε τους τοίχους
που ένας ένοικος αθόρυβος κρυφός
αντί συνθήματα ζωγράφισε με στίχους»

Όσο η μέρα προχωρούσε, όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, άρχισαν να κυριαρχούν πολύ συγκεκριμένες ατάκες (κοινωνιολογικά έχει πολύ ενδιαφέρον να αναλυθεί το φαινόμενο, αλλά δεν είναι ώρα τώρα):
«Δεν μου άρεσε η μουσική του, αλλά είναι κρίμα να πεθαίνει ένα νέο παιδί»

Απάντηση: ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ! Χεστήκαμε αν σου άρεσε ή δεν σου άρεσε η μουσική του!

Η εσωτερική τους ανάγκη να βγάλουν την ποιοτική τους ουρά απ' έξω, αλλά να δείξουν ταυτόχρονα και το «ανθρώπινό τους πρόσωπο» λέγοντας κάτι αυτονόητο είναι αηδιαστική. Και υποκριτική. Κυρίως όμως εγωιστική! Γιατί ακόμα και στο «ξεπροβόδισμα» βάζεις τους προσωπικούς σου - αδιάφορους - αστερίσκους. 

Το πρόβλημα των «ποιοτικών» με τον Παντελίδη, δεν είναι ιδεολογικό όπως πολλοί υποστηρίζουν. Δεν τους πειράζει, δηλαδή, το ότι είναι ένα δημιούργημα των δισκογραφικών (που είναι), ούτε η παροδικότητα των σουξέ του (που ισχύει), ούτε η βιομηχανία που έστησαν γύρω από αυτόν τα κέντρα διασκέδασης και οι ανθοπαραγωγοί.

Το πρόβλημα είναι η ανάγκη τους να επιβεβαιώνουν το πολυτελές Εγώ τους μέσω της αίσθησης ότι ανήκουν σε μια εκλεκτή ποιοτική μειοψηφία. Το πρόβλημα, επίσης, είναι ότι τους ανατριχιάζει η ίδια η λαϊκότητα του λαϊκού τραγουδιστή.

Και στα δύο αυτά ενδεχόμενα, απαντούν δυο από τους μεγάλους μας. Δύο πολύ ποιοτικοί, αλλά και πολύ λαϊκοί:

Ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Γιώργος Ζαμπέτας.

Ο Μάνος, ακριβώς αυτού του τύπου την αστική υποκρισία ήθελε να ξεγυμνώσει και να ισοπεδώσει όταν κάλεσε στο στούντιο του Τρίτου Προγράμματος της ΕΡΑ, τον Γιάννη Φλωρινιώτη.

Ναι, ο «μέγας» Χατζιδάκις αντιμετώπισε τον «γραφικό» Φλωρινιώτη με σεβασμό. Τον φιλοξένησε, του πήρε συνέντευξη, ηχογράφησαν τραγούδια στο στούντιο, χαρακτήρησε τον λαμέ Φλωρινιώτη ως έναν «μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή που σαφώς τραγουδάει με ήθος», και τον παρομοίασε με «αστροναύτη» στην εισαγωγή του.

Α, ναι! και έκανε τους ποιοτικούς της εποχής να αφρίσουν από το κακό τους, ακριβώς επειδή έτριψε στα μούτρα τους την ίδια την υποκρισία τους.

Τη συνέντευξη του Γιάννη Φλωρινιώτη στον Μάνο Χατζιδάκι, και βέβαια τα εξαιρετικά σχόλια του Μάνου, μπορείτε να τα ακούσετε εδώ.



Η δεύτερη απάντηση έρχεται σαν χαστούκι από τον Γιώργο Ζαμπέτα και τον Πυθαγόρα. Με ένα ειρωνικό αριστούργημα σε μορφή τραγουδιού που τα περιγράφει όλα: τον καβαλημένο κουλτουριαραίο, τον ποιοτικό αέναο συζητητή, τον υπεράνω. Που όμως «μας έχει ζαλίσει».

Προφανώς το τραγούδι ονομάζεται «Η Κουλτούρα».





Για τον Παντελή αρκεί να πούμε καλό ταξίδι σε έναν άνθρωπο που έκανε πολλούς ανθρώπους να περνάνε όμορφα. Η αποψάρα μας, μερικές φορές, περισσεύει. 



Φυσικά και θα κλείσω με Παντελίδη... 




Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Φώτα... "στις λεωφόρους του μέλλοντος"


















Το Φως δεν έρχεται από τους ουρανούς. Το παράγουμε εμείς, βρίσκεται μέσα μας και μέσα στους αγώνες για μια άλλη, ανώτερη κοινωνία.

Ανήμερα των Φώτων το 1966 κυκλοφορεί η "Ρωμιοσύνη" σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Σήμερα κλείνουν 50 χρόνια από εκείνη την ημέρα.

Από τότε η Ρωμιοσύνη μας συντροφεύει σε κάθε διεκδίκηση και φωτίζει κάθε μας αγώνα.

Το Φως του Ρίτσου, το Φως του Μίκη, το Φως ενός "μικρού λαού που πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια": ας μου επιτραπεί, αυθαίρετα, αυτά τα Φώτα να γιορτάζω σήμερα.