Ετικέτες

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Ctrl+Z

Χτες το απόγευμα γνώρισα τον Γιωργο στο μετρό. Ο Γιώργος φετος τελείωσε την Α' δημοτικού. Αγαπημένο μάθημα οι υπολογιστές. Και η ζωγραφική του αρέσει. Έχει, λέει, ζωγραφική μέσα στους υπολογιστές. 

-Σε χαρτί ζωγραφίζετε στο σχολειο;
-Τσου. Μόνο στο σπίτι. (συμφωνεί σιωπηρά και η μαμά του)
-Ποτέ; 
-Ποτέ.


Πείτε με "τεχνοφοβικό". Είναι και της μόδας, άλλωστε, αυτή η μομφή, μαζί με την αντίθετή της περί "τεχνοφασισμού"...

Παιδοψυχολόγος δεν είμαι, ούτε θέλω να μπαίνω στα επιστημονικά χωράφια άλλων. Αλλά με γεμίζει φρίκη ένα εκπαιδευτικό σύστημα που, ελέω τεχνολογίας, "καταστέλλει" το δικαίωμα του 6χρονου στη μουτζούρα. 
Το δικαίωμα στα λερωμένα χέρια από χρωματιστά μελάνια μαρκαδόρων, 

στις μικρές πληγές στα δάχτυλα επειδή παραέξυσε την ξυλομπογιά, 

στα βρώμικα νύχια επειδή του άρεσε περισσότερο να ξύνει τα παστέλ αντί να ζωγραφίζει με αυτά,

Υπάρχουν δύο τρόποι να φτιάξεις το χρώμα που θέλεις να χρησιμοποιήσεις:

αυτός: 


















και αυτός: 




μάντεψε ποιός είναι πιο διασκεδαστικός.

                                                                                                                                            

Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο σε όλο αυτό. Δύο κουμπάκια στο πληκτρολόγιο:

Ctrl+Z. Undo. 


Εμείς μεγαλώσαμε με γόμες. Οι άσπρες (ακόμα και οι καλές οι Pelican) άφηναν τα (λανθασμένα) ίχνη του μολυβιού χαραγμένα στο χαρτί. Οι μπλέ του στυλού έγδερναν βίαια το χαρτί και ΠΑΝΤΑ αποτύγχαναν να σβήσουν εντελώς το λάθος. 
Μετά πήραμε Βlanco. Κάλυπτες το λάθος σου. Δεν θα το έβλεπε κανείς (εκτός κ αν γυρνούσε τη σελίδα ανάποδα και την έστρεφε στο φως), αλλά ξέρεις πολύ καλά ότι δεν πήγε πουθενά. Ήταν καλά κρυμμένο, αλλά ακόμα εκεί, παρόν, ολόκληρο και σου υπενθύμιζε ότι δεν είσαι και τέλειος φιλαράκο.

Τα λάθη δεν ξεγίνονται. Εννίοτε διορθώνονται. Λίγο. Αυτή η διαπίστωση πάντα γίνεται ξαφνικά (και συνήθως επώδυνα) στη ζωή του καθενός και της καθεμιάς. 

Στη ζωή δεν υπάρχει undo και αν υπάρχει, δεν έχω ανακαλύψει τη συντόμευση ακόμα.

Δεν ξέρω πώς θα είναι μια γενιά που εκπαιδεύεται στο undo. Ίσως είμαι υπερβολικός (όντως είμαι), αλλά μήπως οδηγούμαστε με σταθερά βήματα σε μια ποινικοποίηση του δικαιώματος στο λάθος; 

Τελικά ποιός θα είναι ο δυνατός των επόμενων γενιών; Αυτός που αναγνωρίζει το λάθος του, ή αυτός που το κάνει να μην έγινε ποτέ;

Και όταν τελικά ο Γιώργος φτάσει στην ηλικία της συνειδητοποίησης ότι τα λάθη δεν "ξεγίνονται", μήπως πονέσει ακόμα περισσότερο απ' ό,τι εγώ;