Ετικέτες

Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

Άνθισε γαρύφαλλο την τελευταία μέρα του Νόεμβρη

Καισαριανή, 30 Νοέμβρη 2014

Μήνυμα στο κινητό. Η Ρίτσα. Φίλη. "Την πήραμε! Κόκκινη Κατακόκκινη!". Τηλέφωνο στον Γιάννη για να το επιβεβαιώσεις. "Πανηγυρίζουμε! Έλα! Στη πλατεία!" Βουρκώνεις.

Δεκαπέντε λεπτά αργότερα βλέπεις τη πρώτη ταμπέλα για Καισαριανή. Είναι ο τέταρτος χρόνος που βλέπεις την ίδια ταμπέλα, όμως απόψε σου φαίνεται κάπως διαφορετική. Κατεβαίνεις την έρημη Εθνικής Αντιστάσεως και τα μάτια σου δημιουργούν μια άλικη απόχρωση πάνω από τη πόλη. 

Η Καισαριανή, κόκκινη ξανά.

Κουνάνε τα χέρια τους ο Πάνος, ο Γιάννης, η Μαντώ, η Αλεξάνδρα για να τους δεις μέσα στο τεράστιο πλήθος που έχει κλείσει το δρόμο. Στο καπάκι, τηλέφωνο η Αναστασία: "έρχομαι"!

Πορεία με συνθήματα μέχρι τη πλατεία .
Όταν ηρεμείς και βλέπεις τα πρόσωπα γύρω σου, αρχίζεις και συνειδητοποιείς τι έχει συμβεί: Φιλιούνται, αγκαλιάζονται, γελάνε! Με μια ειλικρίνεια που σπάνια συναντάς πλέον. Είναι απόγευμα Κυριακής, 30 Νοέμβρη 2014, και μερικές εκατοντάδες άνθρωποι σε μια γειτονιά στα ανατολικά προάστια της Αθήνας είναι πραγματικά ευτυχισμένοι.

Κοιτάς ένα συγκεκριμένο μπαλκόνι πάνω από τη πλατεία. Παλιότερα, στις προηγούμενες εκλογές του 2010, από κείνο το μπαλκόνι, ονειρευόσουν, μαζί της, να έβλεπες την πλατεία κόκκινη, αλλά δεν έγινε. Τελικά, απόψε, έχεις τη τύχη να το ζήσεις. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε, και οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές. Αλλά είναι "κόκκινη. Κατακόκκινη!"

Χορεύεις με έναν παππού. Λίγο αργότερα του ζητάς φωτιά για να ανάψεις τσιγάρο. Σου προσφέρει φωτιά μαζί με ιστορίες από τη Καισαριανή μιας άλλης, δυσκολότερης εποχής. 

Η "ανταρτομάνα" Καισαριανή έχει ξανά κομμουνιστή δήμαρχο: τον σ. Ηλία Σταμέλο, υποψήφιο με τη Λαϊκή Συσπείρωση, υποστηριζόμενο από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. 

Κάπου εδώ, κανονικά, θα παρέθετα ένα μέρος της ομιλίας του νέου δημάρχου. Αλλά δε χρειάζεται. Αντιθέτως, θα παραθέσω ένα μέρος της ομιλίας που εκφώνησε ο αντίπαλός του, Γ. Κοντόσταυλος, που υποστηριζόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ακριβώς δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της Αυγής, και στο οποίο ζητάει την ψήφο των συμπολιτών του:

"Ας πάμε μέχρι τον τοίχο του Σκοπευτηρίου και ας αφουγκραστούμε τις ανάσες τους! Μας λένε: Μην μας ξεχνάτε και κάντε κάτι για το μέλλον. Δώστε ελπίδα στον τσακισμένο λαό μας, στηρίξτε τους ανθρώπους να μην καταρρεύσουν!" "Αυτή είναι η εντολή που μας φωνάζουν οι τιμημένοι μας νεκροί. Αυτό θέλουν από τους Καισαριανιώτες."
Αυτό ζήτησε ο υποψήφιος του Σύριζα, και αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ έπραξαν οι Καισαριανιώτες και οι Καισαριανιώτισσες υπερψηφίζοντας τα ψηφοδέλτια της Λαϊκής Συσπείρωσης, τα ψηφοδέλτια που υποστήριξε με όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ, τον σ. Δήμαρχο Σταμέλο. Γιατί και η πολιτκή καπηλεία της ιστορίας έχει όρια.

Η Καισαριανή, κόκκινη ξανά.

Ο καισαριανιώτικος λαός θα ξεκινήσει  από αύριο να δίνει βαρβάτες μάχες, με τη μόνη διαφορά ότι θα έχει στο πλευρό του "δήμαρχο κομμουνιστή, όχι διαχειριστή", ενώ θα παλεύει στο πλάι των τεσσάρων ακόμα δήμων που εξέλεξαν κομμουνιστές δημάρχους: της Πάτρας, της Πετρούπολης, του Χαϊδαρίου και της Ικαρίας. Μεγάλο κέρδος.

Για πολιτικούς και για προσωπικούς λόγους, η αποψινή χαρά δεν είναι εύκολο να περιγραφεί με λόγια σε αυτή την ανάρτηση. Δε ξέρω αν φταίνε οι λέξεις που δεν είναι αρκετές, ή τα συναισθήματα που είναι μπουρδουκλωμένα αυτή τη περασμένη ώρα. 

Όμως, τέλος πάντων, της πάει το κόκκινο...

Α.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Το facebook και η κανονικοποίηση του πολέμου



Τάιμ-λάιν:
  • Μαζωνάκης-καψουροτράγουδο
  • Σέλφι φωτογραφία από παραλία στην Ίο.
  • Μωρό 4 χρονών από τη Γάζα με διαλυμένο κρανίο.
  • Διαγωνισμός για μια κούτα καλυντικά (κάνε like).
  • Σχόλιο έξαλλου ποδοσφαιρόφιλου πρώην συμμαθητή για τα χάλια της εθνικής Βραζιλίας στο Μουντιάλ.
  • Κοριτσι 14 χρονών από τη Δυτική Όχθη θρηνεί πάνω από τον νεκρό αδελφό της.
  • Φωτογραφία από τη θάλασσα (Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει λέμε).
  • Σχόλιο άλλου έξαλλου πρώην συμμαθητή για την χοντροπετσοσύνη σου που πας στη παραλία όταν το Ισραήλ σφάζει παιδιά.
  • Σχόλιο του ίδιου συμμαθητή από τη παραλία.
  • Κιάμος-καψουροτράγουδο.
  • Ξανά ο νεκρός αδελφός της Παλαιστίνιας από άλλη λήψη. 


Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός σε αυτό που θέλω να πω:
Στα social media έχει αποδοθεί μια μυθική διάσταση σχετικά με τη δύναμή τους. Πιστέψαμε ότι είναι η (μετα)τηλεόραση, ότι μπορούν να κάνουν το κόσμο να ευαισθητοποιηθεί για μια σειρά θέματα για τα οποία η τηλεόραση συνειδητά αδιαφορούσε. Πιστέψαμε ότι μπορούν να ξεκινήσουν "επαναστάσεις" ανθρωπιάς σε μια εποχή απανθρωπιάς. Ότι θα γίνουν όλοι οι Αμερικάνοι χορτοφάγοι αν δούν το βίντεο με το πώς σφάζουν τις αγελάδες στην Ουγγαρία.

Η επίθεση που δέχεται ξανά η Παλαιστίνη, έφερε για μια ακόμα φορά στην επιφάνεια αυτές τις αυταπάτες. Όπως έγινε και στη περίπτωση της Ουκρανίας πριν λίγους μήνες. Κατακλύστηκαν τα sm από εικόνες φρίκης, εικόνες που σε κάνουν να θες να κλείσεις τα μάτια. Όσοι τις ανεβάζουν, καλοπροαίρετα νομίζουν ότι θα ευαισθητοποιήσουν όσους δεν ενδιαφέρονται. 

Τελικά όσοι δεν ενδιαφέρονταν, συνεχίζουν να μην ενδιαφέρονται. Απλά κάνουν scroll down στην επόμενη ανάρτηση όπου το γκομενάκι που μπανίζουν εδώ και καιρό φοράει μαγιώ.
Δεν ευαισθητοποιούνται οι μάζες αν τους επιβάλλεις μια εικόνα φρίκης. Ειδικά όταν το κάνεις μέσα από ένα μέσο το οποίο είναι κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο ώστε, αντιθέτως, να αναισθητοποιεί συστηματικά τις μάζες και να δίνει τη δυνατότητα σε όποιον θέλει να εκτονώνεται μέσα από μια οργισμένη ανάρτηση.

Στην αρχή, όταν πρωτοεμφανίζονται οι φρικιαστικές εικόνες, σοκάρεσαι, συγχίζεσαι, τις προσπερνάς γρήγορα, ίσως και μισοκλείνοντας τα μάτια. Όσο περνάει ο καιρός και ο πόλεμος συνεχίζεται, και οι φωτογραφίες που εμφανίζονται στο τάιμλάιν σου γίνονται περισσότερες, τότε αρχίζεις και το συνηθίζεις. Δε βιάζεσαι τόσο να τις αποφύγεις, χάνεται, και αυτό ακόμα, το στοιχείο του σοκ. Συνηθίζεις τη φρίκη του πολέμου. Η ακραία του βία γίνεται μέρος της ζωής σου. Κανονικοποιείται. Το νεκρό 5χρονο είναι μια παρένθεση ανάμεσα στη Χαλκιδική και ένα καψουροτράγουδο. Και απλά το προσπερνάς, όπως θα έκανες αν έβρισκες στο πεζοδρόμιο που περπατάς ένα πεσμένο μουχλιασμένο αηδιαστικό νεράτζι. 

Το facebook, το twitter, τα social media, γενικά δεν είναι φτιαγμένα για να ευαισθητοποιούν μέσω της φρίκης. Αντιθέτως, κάνουν πολύ καλά την ακριβώς αντίθετη δουλειά: αναισθητοποιούν τεράστιες μάζες με εξαιρετικά μεγάλη ευκολία. Διδάσκουν ότι αν η πραγματικότητα δεν σου αρέσει ή δε σε βολεύει, μπορείς απλά να την προσπεράσεις με ένα κλικ. Ούτε καν κλικ. Πλέον, απλώς με ένα απαλό χάδι στην οθόνη του υπολογιστή, του ταμπλετ ή του κινητού σου. Το 5χρονο με το διαλυμένο κρανίο θα εξαφανιστεί από μπροστά σου, αρκεί να του δώσεις ένα χάδι. Αυτό διδασκόμαστε, και έχει αρχίσει να γίνεται συνείδηση για δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλο το πλανήτη που "διαπαιδαγωγούνται" από τα social media μέσα από τη καθημερινή χρήση τους. Το να σπάσεις αυτή τη συνείδηση είναι πολύ δυσκολότερη δουλειά από μια απλή ανάρτηση ενός διαμελισμένου πτώματος.

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Για τις κοινωνικές αξίες του Ζούγκλα

"Η δημοσιοποίηση του όλου θέματος είναι υπόθεση ημερών μέχρι να ολοκληρωθεί η δημοσιογραφική έρευνα και να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στους άμεσα ενδιαφερόμενους να πάρουν θέση.

Επειδή φαίνεται ότι ορισμένοι κύριοι αισθάνονται ισχυρότεροι από αυτό που είναι πιθανώς στην πραγματικότητα, θέλουμε να τους υπενθυμίσουμε ότι η ενημέρωση παραμένει, παρά τις όποιες αντιξοότητες, δικαίωμα του πολίτη και υποχρέωση του δημοσιογράφου.

Απέναντι είναι οι πολίτες, το δίκαιο και η αλήθεια. 

Η κοινωνία έχει ακόμα αξίες ευτυχώς…"

Νομίζεις ότι όλα αυτά τα γράφει αξιοπρεπής δημοσιογράφος για να υποστηρίξει το λειτούργημα της ενημέρωσης... Τελικά όχι. Τα γράφει ο Ζούγκλας για να διακοσμήσει με ιδεολογήματα τη χωρίς πάτο κατρακύλα του, λίγο πριν γαμήσει ακόμα έναν άνθρωπο σε προσωπικό επίπεδο. Η ξεφτίλα είναι για άλλη μια φορά όλη δική του.

Ευτυχώς η κοινωνία έχει ακόμα αξίες... Και ευτυχώς οι "Μάκηδες" δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτές.

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Για τις δημοτικές/περιφερειακές, με αφορμή έναν μετεκλογικό πίνακα.




Ένα σχόλιο: Πόσοι και ποιοί από τους υποψήφιους περιφεριάρχες είχαν το χρίσμα του ΠΑΣΟΚ ώστε να προσμετρώνται οι ψήφοι τους στο πανελλαδικό του ΠΑΣΟΚ και αυτό να ξαναφαίνεται ως ισχυρότατη κυβερνητική δύναμη;

Απάντηση: Σύμφωνα με το εκλογικό site του Υπουργείου Εσωτερικών, ΚΑΝΕΝΑΣ!!!!!!!!! Κανένας συνδυασμός σε ολόκληρη την Ελλάδα δεν είχε το χρίσμα του ΠΑΣΟΚ στις περιφερειακές εκλογές. Βέβαια οι άνθρωποι στην Public Issue, καλά κάνανε και μέτρησαν τους δήθεν ανεξάρτητους Πασόκους περιφεριάρχες στο κεντρικό ποσοστό του ΠΑΣΟΚ. Γιατί κάπως πρέπει να συνεννοηθούμε και να μη κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας επιτέλους.

Συμπέρασμα 1ο: Το ΠΑΣΟΚ δύσκολα πεθαίνει. Απλώς πάει στο βεστιάριο και νοικιάζει μάσκες. Τις μάσκες Ριζοσπαστικό, Κυβερνητικό και Ανεξάρτητο σκέφτεται να τις αγοράσει γιατί είναι οι αγαπημένες του και τις βάζει συχνά. Τις χρησιμοποιεί ανάλογα με τη συγκυρία.

Συμπέσμα 2ο: Η παράταξη που όπου στεκόταν και όπου βρισκόταν, μιλούσε για τον πολιτικό της φορέα ήταν η "Λαϊκή Συσπείρωση", η παράταξη που υποστήριζε το ΚΚΕ. Όποιος την ψήφισε ήξερε πολύ καλά τι ψήφιζε. Υπενθυμίζουμε ότι το 2012, το ΚΚΕ είχε πάρει 4,5%. Σε δύο χρόνια διπλασίασε την εκπεφρασμένη σε ψήφο επιρροή του (δε μιλάμε καν για την πολιτική του επιρροή γιατί αυτή είναι δεδομένο ότι διαχρονικά ξεπερνάει το εκλογικό του ποσοστό).

Συμπέρασμα 3ο: Μία ψήφος στη Λ.Σ., δε σημαίνει αναγκαστικά ότι θα πέσει και στο ΚΚΕ σε μια εβδομάδα. Γι αυτό χρειάζεται πολύ δουλειά σε (πολύ) μικρό χρονικό διάστημα, ώστε να διαφυλαχτεί, να "περιφρουρηθεί" το θετικό αποτέλεσμα των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών.

Συμπερασμα 4ο: Η ΧΑ δεν είναι παγιωμένη στη τρίτη (ούτε καν στη τέταρτη) θέση. Να μην εφησυχάζουμε, αλλά να μην τους φουσκώνουμε μόνο και μόνο επειδή είχαν ένα μεγάλο ποσοστό σε Αττική και Αθήνα. Ψηφίζουν και άλλοι σε αυτή τη χώρα εκτός από τη πρωτεύουσα.

Συμπέρασμα 5ο: Οι δημοσκοπικές εταιρείες να ξανακοιτάξουν τα εργαλεία τους. Όχι μόνο οι δικές μας, αλλά παγκοσμίως. Περνάει σε άλλη ιστορική φάση η εκλογική συμπεριφορά.

Συμπέρασμα 6ο (δημοτικών εκλογών): Στήριξε και συ το λαμόγιο της γειτονιάς σου, ΜΠΟΡΕΙΣ!
Η μεγάλη στήριξη που απολαμβάνουν ακόμα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, δείχνουν τον εθισμό ενός μέρους της κοινωνίας. Άνθρωποι, οικογένειες που με το μίζερο, παρακαλετό υφάκι του γλείφτη, τρέχουν πίσω από τον επόμενο δήμαρχο για μισό υποκριτικό χαμόγελο στην είσοδο του εκλογικού κέντρου. Ανεβαίνουν στο εκλογικό τμήμα για να μισο-αστειευτούν με την εφορευτική επιτροπή και να πουν (ξανά μίζερα, αλλά και ένα τσικ αγανακτισμένα) "τι να κάνουμε εδώ που μας έχουνε φτάσει....*κουνάω κεφαλάκι πάνω κάτω σα τα σκυλάκια στο αμάξι*", και τελικά να το ρίξουν στο γαλάζιο λαμόγιο που τους υποσχέθηκε ότι για κάθε ποσοστό που θα αυξάνει τα δημοτικά τέλη, θα τους προσφέρει απλόχερα ένα αστραφτερό δημαρχιακό χαμόγελο ΜΑΖΙ με χειραψία ΚΑΙ φιλικό χτύπημα στη πλάτη!!! α, και λίγο ακόμα ποδηλατόδρομο.  Ουάου-τρελή ευκαιρία!

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Αριστερά όπως βγαίνεις...

Ο Αλέξης Τσίπρας έχει πλέον το δικό του ντοκιμαντέρ. Not bad για έναν αριστερό ηγέτη. Τους ξέφυγαν όμως ένα-δυό σημεία στο μοντάζ. Έτσι σήμερα, ο Άρης Δημοκίδης, που είδε ολόκληρο το ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, αποκαλύπτει μέσα από τη Lifo ένα ανατριχιαστικό στιγμιότυπο. Παραθέτω την περιγραφή του ίδιου προς αποφυγήν παρεξηγήσεων:

(σ.σ.: Το πλάνο δείχνει τον Αλέξη Τσίπρα να βλέπει για πρώτη φορά στη τηλεόραση το περιστατικό με το χαστούκι του Κασσιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη) "Με το που ολοκληρώνεται το επεισόδιο, και η Κανέλλη έχει φάει τα χαστούκια, ο Τσίπρας γελάει δυνατά.    Και λέει κάτι του στυλ: "Σηκώθηκε η άλλη πρώτη ε;" (εννοώντας την Κανέλλη).   Δεν είναι η καλύτερη αντίδραση που θα μπορούσε να καταγραφεί on camera. Το να βλέπεις μια βιαιοπραγία και να γελάς, και να τονίζεις κιόλας ότι η Κανέλλη έκανε πρώτη κίνηση 'εναντίον' του Κασιδιάρη δεν ήταν αυτό που θα περίμενα, εικάζω όμως ότι ήταν απ' το σοκ και την αμηχανία και την έκπληξη του Τσίπρα, ή ότι δεν κατάλαβα καλά εγώ. Λίγο μετά ξαναλέει για τον Κασιδιάρη, "Καλά, ο τύπος είναι ψυχασθενής"."

Εγώ τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα πάντως. Θυμάμαι τη στιγμή που είδα για πρώτη φορά το συμβάν. Δε θυμάμαι να γέλασα. Ούτε να χαμογέλασα. Θυμάμαι να μη μπορώ να συγκρατήσω τα νεύρα μου. Θυμάμαι να κατεβαίνω στο εκλογικό περίπτερο του ΚΚΕ στη Καισαριανή, απ' όπου περνούσε όλη η γειτονιά για να εκφράσει τον αποτροπιασμό της για τα ναζιστικά απόβλητα και τη συμπαράστασή της στους δύο δέκτες αυτής της επίθεσης (όχι θύματα. ποτέ θύματα.): στη Λιάνα και στο ΚΚΕ. Κανένας απ' όλους αυτούς που περνούσαν από το περίπτερο δεν είχε γελάσει επίσης όταν έβλεπε το περιστατικό για πρώτη φορά. Ίσως επειδή κατάλαβαν ενστικωδώς ότι το χαστούκι το έδωσε στη Λιάνα ο Κλασιδιάρης, για να το "φάνε" όλοι οι κομμουνιστές. Και μάλλον το κατάλαβε και ο Τσίπρας αυτό. Γι' αυτό και το ενστικτώδες γέλιο.

Η "άλλη" σηκώθηκε πρώτη, Αλέξη, ε; Δεν μπορεί να είμαι ο μόνος που αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για την απόλυτη υιοθέτηση της βασικής επιχειρηματολογίας της Χρυσής Αυγής για το περιστατικό, έτσι δεν είναι; Δε μπορεί να είμαι ο μόνος που παρατηρεί ότι αυτό το αηδιαστικό περιστατικό ξαναβγαίνει στην επιφάνεια, μόλις 2 μήνες πριν τις εκλογές.

Νόμιζα ότι δεν απογοητεύεσαι εύκολα από κάποιον τον οποίο έχεις πλήρως αποδομήσει πολιτικά μέσα σου. Κι όμως... Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ και αυτός ο Τσίπρας δεν σταματούν να με εκπλήσσουν. Κατόρθωμα είναι και αυτό αν το καλοσκεφτούμε... Να έχεις καταφέρει να εξαφανίσεις εντελώς τον πολιτικό σου πάτο, μόνο και μόνο για να απολαύσεις περισσότερο την πτώση σου στα χαμηλότατα πολιτικά στρώματα. 

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Η Λιάνα, τα "Καρντάσιανς" και η ψυχή του κουκουέ!

Ο κομμουνιστής είναι ορθολογιστής. Μετράει απώλειες και κερδίσματα και αποφασίζει. Αφαιρεί αξίες από υπεραξίες. Μελετάει τον εχθρό του μέχρι εκεί που δε πάει άλλο γιατί ξέρει ότι μόνο μέσα από τη γνώση θα τον νικήσει.  Εξηγεί ξανά και ξανά. Συζητάει ξανά και ξανά. Τόσο πολύ που ανάγει τον διάλογο σε επιστήμη. Έκανε τη διαλεκτική τρόπο ζωής, μέσο ανάλυσης, και μεθοδολογία στρατηγικού και τακτικού σχεδιασμού: μεθοδολογία επιβίωσης.

Όσοι αρνούνται να τον καταλάβουν, στέκονται σε αυτά για να δικαιολογήσουν τα ιδεολογήματα περί ξύλινου λόγου, μονολιθικότητας και ξεπερασμένου συστήματος. Αρνούμενοι να δουν ότι ο κομμουνιστής είναι, ταυτόχρονα με τον βαθύ ορθολογισμό του, ένας από τους μεγαλύτερους "αισθηματίες" που κυκλοφορούν εκεί έξω.

Αυτό έδειξε η Λιάνα Κανέλλη πριν δύο μέρες σε μια αναπάντεχη εμφάνισή της στη τηλεόραση, στην εκπομπή "Καρντάσιανς" [sic]. Το να επιμένεις σήμερα να είσαι κομμουνιστής, να είσαι ΚΚΕ, παρά τις τεράστιες δυσκολίες που συναντούν καθημερινά σύντροφοι, οπαδοί και φίλοι είναι απόφαση καρδιάς. Το σήμερα είναι η σημαντικότερη λέξη της προηγούμενης πρότασης. Σήμερα με την εργοδοτική τρομοκρατία, σήμερα με τον κρατικό αυταρχισμό, σήμερα με τον αριστεροδέξιο αντικομμουνισμό, σήμερα με τα πολλά (πολλά-πολλά) αναχώματα που ορθώνονται σχεδόν καθημερινά πλέον, μη τύχει και δει κανείς την άκρη του δρεπανιού ή του σφυριού και κάνει μισό βήμα να τα αγγίξει. Σήμερα που τα φασιστικά σκυλιά έχουν βγει σε πανευρωπαϊκή γύρα και αλλωνίζουν για χάρη των αφεντικών τους. Σήμερα, εκτός από μυαλό, θέλει και ψυχή.
Η Λιάνα δεν άφησε στην άκρη τον ορθολογισμό της για να αναδείξει το συναίσθημά της. Δεν γίνεται άλλωστε αυτό όταν μιλάς για το ΚΚΕ. Πάνε μαζί αυτά τα δυό, διαλεκτικά και αγκαζέ.

Και για να μη το τραβάμε χωρίς λόγο, για όσους και όσες δεν την είδατε, η Λιάνα Κανέλλη...






Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

The whole world in a Yorkshire nutshell

It's a been a while since the last time I wrote something in this blog. It's been even longer since I wrote something in English.
It's not like I've run out of ideas or anything. Every time I watch a play, a movie or a go to a concert, I always come home wanting to share the experience. But in the end, I never come through with actually doing it. Sometimes, I just blame it on "growing-out" of my writing phase of life, but then again, maybe the writing phase was never really over: maybe it was just that nothing was so thrilling for me anymore.

Nothing, until last week: the last week of my 23rd year on this planet; a week of personal revelations; a week that is definitely going into the book of my life.

I decided to take this trip as a result of a very sudden and demanding need to "get away". What was I running from? I guess it was a whole bunch of different stuff: the last (hard) part of a struggle to overcome a major personal breakdown; this feeling of constant misery over here in Greece; the loss of Spikey (my dog) who had died in my arms only a month ago...

At such times, times of inner quests, only very few of the people one has met, come to one's mind. And usually, there is no one better to recall, than that high-school buddy who has been there for you for almost a decade, has heard every story of your life more than once, has managed to endure all of your crazy sentimental transitions. It's the person  who is always willing to give you some advice (even though that advice may really suck, and put you in trouble... :p)

Alex is one those people. He is the first person I thought of, and he did an amazing job putting up with me for a whole week. It turns out, he is much more patient than what I thought.

But let's get to the fun part of this:

The trip to York was as lousy as it could get. But after reaching the station everything started to work out. I met Alex in York, and we caught up on each others basic news during a 10 minute walk.

After that, casual dinner with his friends. When he told me he doesn't really hang out with our nationals, I was pretty relieved. He said that his friends are "from around". What he didn't say was that he was actually living my dream. So, over some dishes of great Thai food in York, I met "the world". No, no, I mean I actually met the entire globe!!! Just 5-6 hours after leaving the unbearable uniformity of Greece, I found myself eating Thai food with a Thai (obviously, hence the selection of food), a Spanish, a Bulgarian, an Italian, a German, a Nigerian, a British, and a Palestinian.

The thing is that, after a while (and a couple of beers), things loosened up even more. So I had the privilege to meet the people behind the nationalities. Which was actually even more interesting. Because, apart from the fact that it, most probably, was the most international group of people in York, those girls and guys had some amazing personalities. And that's how nationalities, turned in to names. I wasn't just with a Thai, a Spanish and a Bulgarian (etc.) anymore: I was with Salinee, Bea, Stani, Angelica, Hannah, Ben, Zack and Rupert (well, I met Rupert  a couple of days later, but you get the point). Hanging out with them, only made me want to spend more time with them. And unfortunately, time was running out.

I'm not going  into the details of how much fun I had with those people. I can only say that it was a lot! It included homemade food by Salinee at Beas house, it included jugs of alcohol (thanks Stani), hours of dancing, and a couple of pool games with Rupert, Ben and Alex.

But as I said, this was also a trip of personal revelations. Within a week, my perspectives begun to change. My academic target has now changed completely. My firm position that I want to stay and live in Greece no matter what, has been shaken to its core. This group of young men and women played a very important role in those changes; for that I must thank them.

The last week of my 23rd year was one of the best weeks of  my life.

Bea, Stani, Salinee, Angelica, Hannah, Ben, Zuhdi and Rupert, I really hope you enjoy the rest of your studies in your amazing university. Trust me, you are very lucky to be there. From the bottom of my heart, I wish you all, the best of luck with your diplomas and your careers. It was an honor to meet you all.

I know this started out as an article, but I feel it has turned into something like a public letter to all of you.

Take care everyone! Don't be strangers, keep in touch!
(and keep taking care of my friend over there. :p)

Yours truly,
Tony.

PS1: My house is always open for whoever would like to visit Greece in the future. I'm not just saying it for the sake of saying it. Ask Alex. He knows I mean it. :)
PS2: Eleni, thank you so much for those two great nights at your place, and your amazing skills as a Yorkshire tour guide!
PS3: (to anyone who may read this): Travel the world.  Nothing bad could ever come from meeting new people.