Ετικέτες

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

«Γιατί βρε Βαγγελάκη μάλωσες με τον Γιαννάκη;»

 «Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι αναντικατάστατος και γνωρίζει με τον καλύτερο τρόπο τα όσα περνά ο ελληνικός λαός, τον οποίο συμπονά. Άλλωστε έχει και τη μητέρα του με χαμηλή σύνταξη και γνωρίζει την πραγματικότητα»

Τάδε έφη ο αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης, κ. Βενιζέλος, και μάλιστα μαθαίνουμε ότι η δήλωση ήταν διανθισμένη με μπόλικους μορφασμούς και ειρωνεία.

Και όλα αυτά γίνονται ταυτόχρονα με τις συντονισμένες «επιθεσούλες» που δέχεται ο υπουργός Οικονομικών εδώ και μερικές εβδομάδες από βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Τι μύγα όμως, ήταν αυτή που τσίμπησε τον Ευάγγελο Βενιζέλο και «την έπεσε» έτσι στον παλιό του φίλο και κομματικό «σύντροφο» Γιάννη Στουρνάρα; «Καμία μύγα» είναι η σωστή απάντηση, και, πάντως, σίγουρα δεν τον έπιασε τον πρόεδρο καμία ξαφνική κρίση ευαισθησίας. Απλώς η κυβέρνηση χρειάζεται έναν καλό «σάκο του μποξ» τώρα που τα πράματα φαίνεται να ζορίζουν.

Και εξηγούμαι: Ο Στουρνάρας είναι ένας άνθρωπος με γνωστή κομματική τοποθέτηση (ΠΑΣΟΚ χρόνια τώρα), με γνωστή αντίληψη επί των οικονομικών, και, το κυριότερο, αποτελεί απολύτως συνειδητή προσωπική επιλογή του Βενιζέλου και του Σαμαρά για τη θέση του υπουργού οικονομικών. Ο Υπουργός Οικονομικών, όπως και κάθε άλλος υπουργός, δεν ασκεί προσωπική πολιτική. Ποτέ και πουθενά! Ασκεί τη πολιτική που αποφασίζει η κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, και τις αποφάσεις που έχουν δεσμευτεί να εφαρμόσουν απέναντι στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (>also known as ΤΡΟΪΚΑ!) οι τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις.

Ο Στουρνάρας επελέγη για πολύ συγκεκριμένους λόγους:


  • οι προσωπικές απόψεις που εξέφραζε όλα αυτά τα χρόνια ήταν τόσο ανάλγητες, τεχνοκρατικές, και αδιάφορες προς τις κοινωνικές τους επιπτώσεις, που ουσιαστικά συμφωνούσαν με την εφαρμοζόμενη πολιτική λιτότητας,
  • εκφράζει με συνεπέστατο τρόπο τα συμφέροντα εκείνης της αριθμητικά μικρής τάξης που όσο βαθαίνει η κρίση, τόσο πλουτίζει η ίδια,  
  • είναι ΠΑΣΟΚ,  
  • δεν ήταν εκλεγμένος, γεγονός που συνεπάγεται ότι δε τον ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος των πράξεών του.

Για όλους αυτούς τους λόγους ο Στουρνάρας επελέγη να κάνει τη βρωμοδουλειά που ήθελαν, αλλά φοβόντουσαν να κάνουν, οι πολιτικοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Τώρα, λοιπόν, ο Βενιζέλος με περισσό θράσος και με τη γνωστή του αλαζονεία, ειρωνεύεται εν πρώτοις τον «κακό» Στουρνάρα, στη πραγματικότητα όμως ειρωνεύεται την ίδια του την πολιτική που έχει οδηγήσει τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού στη φτώχεια και την ανεργία.
Οι υπουργοί οικονομικών ήταν πάντοτε μια πολύ καλή λύση για να φορτώνουν επικοινωνιακά τις ευθύνες τους οι κυβερνήσεις, και οι ίδιες να «διαφεύγουν» της «σύλληψης» και της πολιτικής καταδίκης εκ μέρους του λαού. Έμπαιναν ατσαλάκωτοι στο υπουργείο-κρεατομηχανή, και έβγαιναν από κει πολιτικά δαρμένοι, έχοντας όμως παίξει σημαντικό ρόλο στο “damage control” της κυβέρνησης.

Ο σκοπός, βεβαίως, δεν είναι να δώσουμε άφεση αμαρτιών στους υπουργούς οικονομικών. Ο καθένας φέρει ακέραια την προσωπική του ευθύνη για τα όσα υπογράφει, εφαρμόζει και εισηγείται. Ιδιαίτερα, δε, ο σημερινός υπουργός που έχει δώσει εξετάσεις αναλγησίας και τις έχει περάσει με άριστα. Όμως δε θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής όσων παρακολουθούν τα τεκταινόμενα, το γεγονός ότι ο κάθε υπουργός εφαρμόζει και δεν αποφασίζει μόνος του.


Και σίγουρα δε θα πρέπει να διαφεύγει της προσοχής και της μνήμης του κ. Βενιζέλου το γεγονός ότι οι ευθύνες που φέρει ο ίδιος σε σχέση με την εφαρμοζόμενη πολιτική είναι τεράστιες. Τουλάχιστον η πλακίτσα σε σχέση με την αναλγησία του καθενός θα μπορούσε να λείπει.

(4/12/2013)

Σαμαράς-Βενιζέλος: Μασαζάκι στα «παιδιά», μπας και βγάλουμε το μήνα!

Ο αστικός θρύλος της κοινοβουλευτικά «ισχυρής» κυβέρνησης, ο οποίος κατέκλυσε τα δημοσιογραφικά γραφεία μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που έλαβε η συγκυβέρνηση πριν μερικές εβδομάδες, μετετράπη γρήγορα σε χριστουγεννιάτικο παραμυθάκι.

Η απαίτηση της τρόικας για πλήρη απελευθέρωση των πλειστηριασμών στη πρώτη κατοικία, καθώς και τη περεταίρω διευκόλυνση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, δημιουργεί τριγμούς στη κοινοβουλευτική συνοχή. Μαζί με αυτά, να προσθέσουμε εμείς και μερικά ακόμα που ήδη βρίσκονται στην ατζέντα: Προϋπολογισμός, ενιαίος φόρος ακινήτων, απολύσεις στο δημόσιο, μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, μειώσεις σε επικουρικές συντάξεις, μειώσεις στα εφάπαξ.

Έτσι λοιπόν, αν τα δημοσιεύματα που διαβάζουμε ευσταθούν, τότε σημερινός (2/12/2013) τους διάλογος θα αφορά μεταξύ των άλλων και στο μέτρημα των (βουλευτικών) κουκιών.
Το «μασαζάκι» λοιπόν, του τίτλου, αναφέρεται στη πατροπαράδοτη μέθοδο του να «καλοπιάνει» η κυβέρνηση τους φευγάτους βουλευτές της, να τους υπόσχεται παραχωρήσεις και δεσμεύσεις του τύπου «παίξε εσύ το ρολάκι σου, και εμείς δε θα σε ξεχάσουμε όταν έρθει η ώρα»… Μια μέθοδος που υλοποιείται πριν από κάθε κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή εδώ και καμιά πενταετία, και που δεδομένα αποδίδει καρπούς, αν αναλογιστούμε πόσοι ήταν αυτοί οι λεγόμενοι γαλαζοπράσινοι «αντάρτες», που τελικά μετέτρεψαν το δήθεν «αντάρτικό» τους σε «δωρεάν μαθήματα κωλοτούμπας».

Σήμερα το απογευματάκι, οι δύο μας πρόεδροι θα μετράνε τα κουκιά τους, και θα ψάχνουν μήπως βρουν κανέναν επιπλέον πρόθυμο βουλευτή να τους στηρίξει, προερχόμενο από άλλα αντιπολιτευτικά κόμματα-εφεδρείες.


Τελικά; Να τους ευχηθούμε καλή επιτυχία στο πολιτικό μασάζ, ή μήπως να ευχηθούμε να τους πάνε όλα στραβά και ανάποδα αυτή τη φορά;

(2/12/2013)

Silver Alert: Αναζητείται Πανεπιστήμιο, μπορείτε να βοηθήσετε;

Σε βαθιά κατάθλιψη εμφανίζονται να έχουν πέσει οι πρωτοκλασάτοι δημοσιογράφοι των δελτίων των 20:00 με αφορμή τη λεγόμενη «ομηρία» στην οποία βρίσκονται οι χιλιάδες φοιτητές του ΕΚΠΑ και του ΕΜΠ, εξ’ αιτίας, όπως λένε οι ίδιοι, της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων.
Μόνο που μέσα σε αυτή τη βαθυστόχαστη ανάλυσή τους, ξέχασαν να περιλάβουν και έναν ακόμα παράγοντα: το ίδιο το Πανεπιστήμιο, την «ακαδημία» ως σύνολο, την Επιστήμη στο φινάλε-φινάλε.
Ένα Πανεπιστήμιο για να λειτουργήσει χρειάζεται 3 στοιχεία: Καθηγητές, Διοικητικούς Υπαλλήλους, και φοιτητές. Αν από την εξίσωση αφαιρέσεις ένα από τα τρία αυτά στοιχεία, η εξίσωση δε λύνεται, ο άγνωστος Χ, που στη περίπτωσή μας είναι το Πανεπιστήμιο, μένει για πάντα άγνωστος και μάλλον στα αζήτητα.

Ολόκληρο το πανεπιστήμιο Αθηνών έχει 1200 υπαλλήλους. Από αυτούς το Υπουργείο Παιδείας θέλει να «αποσύρει» περίπου το 50%! Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας απόφασης είναι ήδη γνωστό: Υποστελεχωμένες γραμματείες στα προπτυχιακά, ανύπαρκτες γραμματείες για τα Μεταπτυχιακά, ανύπαρκτη φύλαξη και συντήρηση των κτηριακών εγκαταστάσεων, βιβλιοθήκες που δεν θα είναι σε θέση να υποστηρίξουν ούτε καν τις ανάγκες των προπτυχιακών φοιτητών, πόσω δε μάλλον, τις ανάγκες μεταπτυχιακών, υποψήφιων διδακτόρων και ανεξάρτητων ερευνητών, όπως έκαναν μέχρι σήμερα.

Οι νεόκοποι υπερασπιστές του δημόσιου/δωρεάν πανεπιστημίου, του «δικαιώματος στην εργασία» που καταπατούν οι «κακοί» απεργοί, και του εξαμήνου που χάνεται, εντέχνως ξεχνούν να αναφέρουν ότι αν το Πανεπιστήμιο τελικά χάσει το ανθρώπινο δυναμικό που το κρατούσε ως σήμερα ζωντανό, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα ανοίξει μόνο και μόνο για να κλείσει οριστικά και αμετάκλητα. Ξεχνούν επίσης να αναφέρουν ότι το εξάμηνο έχει ΉΔΗ χαθεί στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Όχι όμως λόγω απεργιών, αλλά εξ’ αιτίας του γεγονότος ότι δεν υπάρχουν καθηγητές για να κάνουν μάθημα. Η ίδια ιστορία και στο ΤΕΙ Τρικάλων όπου δεν γίνονται μαθήματα αφού δεν έχουν υπογραφεί οι συμβάσεις των καθηγητών. Όμως αυτά δεν είναι σωστό να τρίβουμε στη μούρη του Υπουργείου γιατί παρεξηγείται ο κύριος καθηγητής-Υπουργός.

Η κατάσταση αυτή, όπως έχει διαμορφωθεί ωστόσο έχει δύο όψεις: Η μια είναι αυτή που αναφέρθηκε: η συνειδητή προσπάθεια του Υπουργείου Παιδείας να υποβαθμίσει μέχρις εσχάτων το ελληνικό Πανεπιστήμιο. Δεδομένη, και ως ένα βαθμό διαχρονική με βάση τις πολιτικές των δύο (πρώην) μεγάλων κομμάτων της συγκυβέρνησης.

Από την άλλη πλευρά ωστόσο, μια ομάδα εργαζομένων, οι οποίοι, ενώ διεξάγουν έναν απολύτως δίκαιο αγώνα, επιμένουν να εμπιστεύονται συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες οι οποίες, περισσότερο δυσφημούν τους ίδιους προωθώντας λογικές «βολέματος», παρά επιτελούν τον πραγματικό τους ρόλο που είναι να συντονίσουν, να οργανώσουν και να προσανατολίσουν τον αγώνα των εργαζομένων, αλλά και να βοηθήσουν, έτσι ώστε ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων να αποκτήσει έμπρακτη και δυναμική υποστήριξη, πρώτα και κύρια από τα υπόλοιπα «συστατικά στοιχεία» της ακαδημαϊκής κοινότητας, δηλαδή τους φοιτητές και τους καθηγητές, και ταυτόχρονα και από ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, η οποία έχει αντικειμενικό συμφέρον από ένα ποιοτικό, λειτουργικό, δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο στο οποίο να έχουν πρόσβαση όλοι.

(2/12/2013)

Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Μερικοί "όμηροι" του ΕΚΠΑ απαντούν!

Παραθέτω την απόφαση της ΓΣ του συλλόγου φοιτητών του ΠΜΣ "Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία", με την οποία οι φοιτητές στηρίζουμε τις κινητοποιήσεις των διοικητικών υπαλλήλων του πανεπιστημίου μας.

Εμείς οι δήθεν "όμηροι" της συντεχνίας και των συνδικαλισταράδων των διοικητικών υπαλλήλων, εμείς που άμεσα πληττόμαστε από τη κατάσταση που διαμορφώνεται στο πανεπιστήμιο, εμείς οι εργαζόμενοι φοιτητές, εμείς οι γονείς-φοιτητές, εμείς που ο κύριος Πρετεντέρης δε μας ρώτησε τι πιστεύουμε, αλλά έκρινε μόνος του ότι είμαστε "αγανακτισμένοι" με τις απεργίες...

Όλοι εμείς συζητάμε λοιπόν... Και αποφασίζουμε. Και την απόφασή μας τη τρίβουμε στα μούτρα των αυτόκλητων υπερασπιστών μας στα ΜΜΕ. 


Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του συλλόγου φοιτητών/τριών του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών  «Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία»

Η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων στο ΕΚΠΑ επενδύεται εδώ και καιρό με μια παραπειστική ρητορική από τα κυρίαρχα ΜΜΕ και την κυβέρνηση: σύμφωνα με αυτήν τη ρητορική, μια μικρή μειοψηφία αντικυβερνητικών τραμπούκων κρατάει εδώ και τρεις μήνες με το «έτσι θέλω» τα πανεπιστήμια κλειστά και τους/τις φοιτητές/τριες όμηρους, ενώ ο Πρύτανης παίζει θέατρο στο Παρίσι αδιαφορώντας για το ακαδημαϊκό εξάμηνο το οποίο είναι έτοιμο να «χαθεί».

Από τη μεριά μας επιλέγουμε να σταθούμε απέναντι σε αυτήν τη ρητορική υποστηρίζοντας ότι το σημαντικό είναι η διατήρηση της ποιότητας των σπουδών μας, η περαιτέρω βελτίωση τους, και ότι ο αγώνας των απεργών διοικητικών υπαλλήλων δεν είναι συντεχνιακός, αλλά αυτές τις σπουδές μας είναι ακριβώς που υπερασπίζει. Εξάλλου, δε θα μπορούσαμε παρά να είμαστε αλληλέγγυες/οι προς τα δίκαια αιτήματα εργαζομένων με τους/τις οποίους/ες συνεργαζόμαστε και αλληλεπιδρούμε σε καθημερινή βάση.

Η εναντίωσή μας σε λογικές κοινωνικού αυτοματισμού έχουν την αφετηρία τους και σε πρακτικές ανησυχίες. Το Πανεπιστήμιο δεν είναι ένα νησί σοφών που αιωρείται στον ουρανό, αλλά ένας θεσμός ο οποίος χρειάζεται βιβλιοθηκονόμους, φύλακες, γραμματείς και ερευνητικό προσωπικό για να μπορέσει να λειτουργήσει, εργαζόμενους/ες που χωρίς αυτούς/ες, οι σπουδές μας δεν θα μπορούν να υλοποιηθούν ή απλώς θα αποτελούν κενό γράμμα. Η εναντίωσή μας όμως χαρακτηρίζεται και από μια συνολικότερη λογική, αντίθετη στην περαιτέρω υποχρηματοδότηση και υποβάθμιση του Πανεπιστημίου, με την ταυτόχρονη μετακύλιση του κόστους των σπουδών στους/τις φοιτητές/τριες και με την αντιμετώπιση της έρευνας ως μετρήσιμου μεγέθους υποταγμένου στις απαιτήσεις της αγοράς.

Η αντίθεσή μας στις κυβερνητικές πολιτικές σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση, οφείλει να λαμβάνει υπόψη της και το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές συμβαίνουν. Οι κινήσεις που οδηγούν στην υποτέλεια του Πανεπιστημίου στις επιταγές της αγοράς δεν αποτελούν βέβαια κυβερνητική ευρεσιτεχνία, αλλά γενική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ευρύτερη τάση σε παγκόσμιο επίπεδο και συνδέονται με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και τη συμπίεση του κόστους εργασίας, σε συνδυασμό με την τακτική υποχώρηση του δημοσίου από τομείς οι οποίοι παραδοσιακά ανήκαν στο κράτος πρόνοιας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο,

  • ·         Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον δίκαιο αγώνα των απεργών διοικητικών υπαλλήλων, στηρίζοντας τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεών τους. Ο αγώνας των απεργών διοικητικών υπαλλήλων είναι αγώνας για τα δίκαια όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας.

  • ·         Απαιτούμε την παύση κάθε επίδειξης κυβερνητικού αυταρχισμού, είτε μέσω της δίωξης σε όσες/ους διοικητικές/ους υπαλλήλους δεν απογράφηκαν, είτε μέσω της πολιτικής επιστράτευσής τους, είτε μέσω της παραπομπής του πρύτανη του ΕΚΠΑ σε πειθαρχικό συμβούλιο.

  • ·         Απευθυνόμαστε στους υπόλοιπους συλλόγους μεταπτυχιακών φοιτητών/τριών του τμήματος «Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης», αλλά και γενικότερα του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθήνας και τους καλούμε για περαίτερω συντονισμό, διάλογο και ανάληψη κοινής δράσης.



Σύλλογος Φοιτητών/τριών Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία»

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Η Ρίτα και το τουφέκι



Με αφορμή την 29η Νοέμβρη, Διεθνή Ημέρα Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό, αποφάσισα να μεταφράσω (μετά περισσής δυσκολίας) ένα ποίημα του μεγάλου Παλαιστίνιου ποιητή Mahmoud Darwish. Και αυτό, γιατί βρίσκω ανούσιο πλέον να επαναλάβω τις δίκαιες διεκδικήσεις του παλαιστινιακού λαού, για ανεξαρτησία και κυριαρχία στον τόπο τους και λόγια για τα ποτάμια αίματος και δακρύων που εδώ και χρόνια ποτίζουν τα χώματα εκείνης της μικρής γωνιάς της Γης. Μερικές φορές ένα ποίημα ή ένα τραγούδι λένε πολλά περισσότερα από

Η Ρίτα του μελλοποιημένου ποιήματος ήταν η Εβραία σύντροφος του Παλαιστίνιου Mahmoud Darwish. Ο πόλεμος τους χώρισε, ο έρωτάς τους τσακίστηκε, και κάπως έτσι γεννήθηκε ένα ποίημα αραβικό (αλλά παγκόσμιο), που εδώ και δεκαετίες μιλάει στις ψυχές όλων αυτών που έχασαν αυτό που αγαπούσαν περισσότερο από κάθε τι άλλο, εξ' αιτίας ενός εξωτερικού παράγοντα τον οποίο αδυνατούσαν να ελέγξουν με τις δυνάμεις τους. Αφιερωμένο σε όλους αυτούς τους χαμένους έρωτες λοιπόν, αφιερωμένο στον Παλαιστινιακό λαό που ακούραστα αγωνίζεται, και στη μεγάλη φιλία που δένει τον Ελληνικό με τον Παλαιστινιακό λαό εδώ και χρόνια...


Η Ρίτα και το τουφέκι
ريتا و البندقية
Ποίηση: Mahmoud Darwish, Μουσική/Ερμηνεία: Marcel Khalife

Ανάμεσα στη Ρίτα και τα μάτια μου… ένα τουφέκι
Και αυτοί που γνώριζαν τη Ρίτα γονατίζουν
και προσεύχονται
Στο Θεό (που βρίσκεται) μες στα δυο μελιά μάτια

Φίλησα τη Ρίτα
όταν ήταν μικρή
Και θυμάμαι πώς κρεμιόταν πάνω μου
και πώς το χέρι μου κάλυπτε τις πιο όμορφες πλεξούδες
Και θυμάμαι τη Ρίτα
όπως ένα πουλί θυμάται το ρυάκι του

Αχ Ρίτα

Ανάμεσά μας ένα εκατομμύριο πουλιά και εικόνες
και πολλές συναντήσεις
που τα πυροβόλησε όλα… ένα τουφέκι

Το όνομά της, μια γιορτή μέσα στο στόμα μου
Το σώμα της, ένας γάμος μέσα στο αίμα μου
Χάθηκα μέσα στη Ρίτα για δύο χρόνια
Και για δύο χρόνια κοιμόταν στην αγκαλιά μου
Και δώσαμε όρκους καθώς μοιραζόμασταν το ομορφότερο από τα ποτήρια, και καήκαμε, καήκαμε, καήκαμε στο κρασί των χειλιών μας
Και ξαναγεννηθήκαμε


Αχ Ρίτα!

Τι άλλο πράγμα θα μπορούσε να χωρίσει τα μάτια σου από τα δικά μου εκτός από έναν σύντομο ύπνο και δυο μελιά σύννεφα, πριν από αυτό το τουφέκι;


Μια φορά λοιπόν (μια φορά και έναν καιρό),
(ω) εσπερινή σιωπή,
Το φεγγάρι μου μετανάστευσε, το πρωί, μακριά
σε εκείνα τα μελιά μάτια
Και η πόλη
έδιωξε όλους τους τραγουδιστές και τη Ρίτα

Ανάμεσα στη Ρίτα και στα μάτια μου… ένα τουφέκι
بين ريتا وعيوني . . بندقيه
والذي يعرف ريتا ينحني
ويصلي

لإله في العيون العسليه

وأنا قبلت ريتا

عندما كانت صغيره
وأنا أذكر كيف التصقت

بي وغطت ساعدي أحلى ضفيره
وأنا أذكر ريتا

مثلما يذكر عصفور غديره

آه ريتا

بيننا مليون عصفور وصوره
ومواعيد كثيره

أطلقت نارا عليها . . بندقيه

إسم ريتا كان عيدا في فمي
جسم ريتا كان عرسا في دمي
وأنا ضعت بريتا . . سنتين
وهي نامت فوق زندي سنتين
وتعاهدنا على أجمل كأس واحترقنا
في نبيذ الشفتين
وولدنا مرتين

آه . . ريتا

أي شيء رد عن عينيك عيني
سوى إغفاءتين
وغيوم عسليه
قبل هذي البندقيه

كان يا ما كان
يا صمت العشيه
قمري هاجر في الصبح بعيدا
في العيون العسليه
والمدينة
كنست كل المغنين وريتا

بين ريتا وعيوني . . بندقيه



 
  

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Ο ξεπερασμένος σοσιαλισμός και μια καπιταλιστική καινοτομία

Το επιχείρημα χρησιμοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια, όμως τώρα που ο καπιταλισμός φτάνει στο τελευταίο στάδιό του, αυτό της πλήρους επικράτησης, της βαθιάς σήψης και της ακόμα βαθύτερης κρίσης, το επιχείρημα περί "ιστορικά ξεπερασμένου σοσιαλισμού" προσπαθεί να δώσει μια τρομοκρατημένη και πανικόβλητη απάντηση σε μια ερώτηση που ποτέ δεν έγινε.

Εξηγούμαι: Η νομοτέλεια της φυσικής εξέλιξης, του "ιστορικού υλισμού" για να είμαστε πιο σωστοί, υπαγορεύει το ότι όταν κάτι (οτιδήποτε) φτάσει στο ιστορικό του τέλος, τότε αντικαθίσταται από κάτι άλλο. Είναι αυτός ο κύκλος που προκαλεί την εξέλιξη στα είδη, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, τους ανθρώπους, τα συστήματα. Τα συστήματα. Όταν η φεουδαρχία έφτασε στο ιστορικό της τέλος, όταν πλέον δεν είχε τίποτα να προσφέρει, και τέλος πάντων είχε ξεπεραστεί από την ίδια τη πραγματικότητα, τότε μέσα από αγώνες, αίμα και επανάσταση η ανθρωπότητα πέρασε σε ένα νέο σύστημα ανάπτυξης, αυτό του καπιταλισμού. Ήταν νέος, ωραίος, αναγκαίος και απολύτως χρήσιμος. Αυτό δεν το αμφισβητεί, νομίζω, κανείς. Κάποια στιγμή όμως φτάνει στο σημείο της σήψης, της σαπίλας, στο σημείο που το μόνο που τον χαρακτηρίζει είναι η εκμετάλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Στο σημείο, τέλος πάντων, που δεν έχει τίποτα περισσότερο να προσφέρει. Και τότε τι συμβαίνει; Πώς ξεπερνιέται αυτό το σύστημα που έχει ήδη αρχίσει να βρωμάει;

Η απάντηση είναι απλή: Όπως ακριβώς γεννήθηκε. Με επανάσταση. Ο καπιταλισμός τσάκισε το παλιό, αλλά ταυτόχρονα, όπως η εξέλιξη στη φύση, χτίστηκε πάνω στα συντρίμμια του παλιού συστήματος. Έτσι και σε αυτή την ιστορική συγκυρία, που όμως, το παλιό αυτή τη φορά αντιπροσωπεύεται από τον γέρο καπιταλισμό, θα τσακιστεί από το σύστημα που νομοτελειακά έρχεται μετά τον καπιταλισμό: Τον σοσιαλισμό. Ο οποίος, βέβαια έρχεται όπως ακριβώς ήρθε και ο καπιταλισμός: με αγώνες, με αίμα, με Επανάσταση των πρωτοπόρων δυνάμεων της κοινωνίας.

Είναι απολύτως λογικό, όσοι τρέφονται από τον καπιταλισμό, να βλέπουν το τέλος του που πλησιάζει με πολύ γρήγορους ρυθμούς και να πανικοβάλονται. Πανικοβάλλονται, ακριβώς επειδή οι ίδιοι γνωρίζουν πολύ καλά τι έρχεται μετά τον καπιταλισμό. Αυτός είναι και ο λόγος που, αν και η δύναμη και η ποιότητα των Κομμουνιστικών Κομμάτων σε όλο τον κόσμο (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν είναι ικανές να απειλήσουν την κυριαρχία του καπιταλισμού, παρόλ' αυτά, η αντικομμουνιστική υστερία την τελευταία τριετία χτυπάει κόκκινο.

Γι' αυτό το λόγο, λοιπόν, ανάμεσα σε όλα τα ανιστόρητα επιχειρήματα που μπορεί να ακούσει κανείς, θα ακούσει σίγουρα ότι ο Σοσιαλισμός δοκιμάστηκε, απέτυχε, ξεπεράστηκε και καταδικάστηκε από την ιστορία. Λάθος: ο Σοσιαλισμός όντως δοκιμάστηκε, το αν απέτυχε και κυρίως το τι πέτυχε είναι τεράστια κουβέντα, αλλά οπωσδήποτε δεν ξεπεράστηκε (για να ξεπεραστεί ένα σύστημα, πρέπει να υπάρχει και το σύστημα που ξεπέρασε το προηγούμενο), και σίγουρα δεν καταδικάστηκε από την Ιστορία. Καταδικάστηκε από τους καπιταλιστές που μέχρι και σήμερα γράφουν την ιστορία κατά πώς τους βολεύει, αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με την Ιστορία.

Και εκεί που σου μιλάνε για αναχρονιστικό ξεπερασμένο σοσιαλισμό οι ορκισμένοι εχθροί του, ρουφάνε μια γουλιά καφέ από το νέο τους φλυτζάνι και την ίδια στιγμή πέφτουν βαθιά μέσα στο λάκο που έσκαψαν οι ίδιοι. Βλέπετε, με τους πραγματικά αναχρονιστικούς θέσμους που, όμως, δεν αμφισβητούν την εξουσία του κεφαλαίου και των μονοπωλίων, ο καπιταλισμός δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Η βασιλεία, αυτό το θλιβερό πολιτικό απομεινάρι του παρελθόντος, μπορεί και επιβιώνει πλουσιοπάροχα μέσα σε ένα από τα πιο καπιταλιστικά αναπτυγμένα κράτη του κόσμου. Και ακριβώς, επειδή δεν απειλεί τη κυριαρχία του καπιταλισμού, αλλά αντιθέτως αποτελεί μπροστάρη στην υπεράσπισή του, ο πάντα καινοτόμος και "εχθρός κάθε τι ξεπερασμένου", καπιταλισμός, δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με την ύπαρξη βασιλιάδων, πριγκιπισσών και λοιπόν τιτλούχων. Αντιθέτως, τους προβάλλει ως σύμβολα, τους προπαγανδίζει, και τους φτιάχνει και φλυτζανάκια...

Ζήτω ο διάδοχος.


Υ.Γ.: να πω "και στα δικά μας"; γιατί βλέπω μια κινητικότητα στην αρθρογραφία τους τελευταίους μήνες. δε ξέρω, αλλά δε θα μου φαινόταν περίεργο να ανοίξει κάποια στιγμή στο μέλλον μια τέτοια συζήτηση και στην Ελλάδα από "ριζοσπαστικές καινοτόμες δυνάμεις" όπως η Χρυσαυγή, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, ή ακόμα και από τους μπερδεμένους σοσιαλφιλελεύθερους του Μάνου και του Τζήμερου.

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Tο ΒΗΜΑ, ένα βήμα πριν μετατραπεί σε προσωπικό μπλόγκ

Αφιερωμένο στους θιασώτες της ιδιωτικής αντικειμενικότητας...

Ευτυχώς δεν είμαι τακτικός αναγνώστης του Βήματος γιατί νομίζω πως, πια, θα είχα πάθει μεγάλη κρίση ταυτότητας. Το προχτεσινό περιστατικό ξεπερνάει ακόμα και τα παλιά του (αντί-)δημοσιογραφικά κατορθώματα. Το θυμάσαι εκείνο το λεπτομερές ρεπορτάζ της ανύπαρκτης επίσκεψης του Ερντογάν στο Μαξίμου πριν κάτι χρόνια;; Ή το άλλο, το περσινό, με την "σοκαριστική" αποκάλυψη για το "πραξικόπημα που δεν έγινε";;

Τελευταία όμως ο Ψυχάρης, αυτό το τοτέμ της ελληνικής δημοσιογραφίας, έχει μπερδέψει την εφημερίδα του με το ημερολόγιό του. Όχι ότι μας πειράζει, γιατί είναι εξαιρετικά διασκεδαστικό να διαπιστώνεις ότι ο μεγάλος Σταύρος Ψυχάρης έχει τη κυκλοθυμία δεκαπεντάχρονης μαθήτριας Γυμνασίου.

Ας τα πάρουμε όμως χρονολογικά και σχετικά συνοπτικά:

Τετάρτη, 20/6, 22:44 : Ένας άλλος κυκλοθυμικός κύριος της πολιτικής, ο οποίος, όμως πάσχει από μια αριστερή υπεύθυνη κυκλοθυμία που είναι πολύ πιο αξιοσέβαστη από τις άλλες, αποφάσισε να αποχωρήσει από την τρικομματική κυβέρνηση. Δηλαδή, μας έκανε, σε ένα βράδυ τα τρία, δύο.

Κυβερνητική κρίση και τα ρέστα, που πάντως ξεκίνησε και έληξε σε άψογους τηλεοπτικούς χρόνους. (πράιμ τάιμ που λένε: 22.30 ξεκίνησε, 01:30 τελείωσε)
Η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ οδήγησε σε νέα κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Αρχίζουν, λοιπόν τα τηλέφωνα και οι φήμες από τη Πέμπτη το πρωί για τους καινούριους που θα κλωσήσουν τις υπουργικές καρέκλες, και θα τις κρατήσουν ζεστές για τους επόμενους.

Κάπου εδώ αρχίζει το καλό: Ο Ανδρέας Ψυχάρης, βουλευτής της ΝΔ, νέος, ωραίος(;) και φυσικά γιός του εκδότη του Βήματος Σταύρου Ψυχάρη, μαθαίνει πως το όνομά του είναι ανάμεσα στους υποψήφιους για υπουργοποίηση. Αναθαρρεί λοιπόν ο μικρός Ανδρέας, το λέει και στον μπαμπά του, οποίος, πολύ φυσιλογικά χαίρεται για τον κανακάρη του. Αποφασίζει λοιπόν (ο μπαμπάς Ψυχάρης), να βοηθήσει λίγο ώστε να γείρει τη ζυγαριά του Αντώνη Σαμαρά και του Βαγγέλη Βενιζέλου υπέρ της περίπτωσης του Ανδρέα με ένα ωραίο παραδοσιακό σαλιάρικο κυριακάτικο άρθρο.


23/6: Βγαίνει το κυρακάτικο Βήμα. Πάνω δεξιά πανηγυρικός τίτλος: "ΉΛΘΕ Η ΏΡΑ! Του Σταύρου Ψυχάρη"
Ξετρελμένος από χαρά και ανυπομονησία για την υπουργοποίηση του Υιού, ο κυρ-Σταύρος.
Γράφει μέσα μεταξύ άλλων (οι υπογραμμίσεις δικές μου):


"Φαντάζει παράδοξον αλλά είναι αλήθεια: η αποχώρηση των αριστερών του κ. Κουβέλη οδηγεί στον σχηματισμό μιας ισχυρότερης κυβέρνησης.
ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος σε σκηνικό αιφνίδιας πολιτικής κρίσης έδειξαν ωριμότητα και ψυχραιμία που ξάφνιασε τους πολίτες.
Τις τελευταίες ημέρες οι κκ. Αντ. Σαμαράς και Ευ. Βενιζέλος υπερέβησαν εαυτούς. Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας είχε τη γενναιότητα να παραδεχθεί το λάθος του και να αποδεχθεί τον συμβιβασμό που με τόλμη και ώριμη πολιτική σκέψη προώθησε ο Ευ. Βενιζέλος."

Σίγουροι λοιπόν ότι ο "γενναίος" κ. Σαμαράς και ο "τολμηρός" κ. Βενιζέλος έχουν διαβάσει τα καλά τους λόγια, και ότι έχουν πάρει το μήνυμα ότι αυτά θα συνεχιστούν αν κάνουν και οι ίδιοι κάτι καλό για τον Υιό, οι Ψυχάρηδες περνούν μια ήρεμη Κυριακή και κοιμούνται ήσυχοι, με την αίσθηση ότι η νέα εβδομάδα θα ξεκινήσει απαλλαγμένη από τους κομμουνιστές της ΔΗΜΑΡ και με την οικογένεια υπουργοποιημένη.

Έλα όμως που τη Δευτέρα το απόγευμα ανακοινώνεται ο ανασχηματισμός και το όνομα του Ανδρέα δεν το βρίσκουν πουθενά!!! Νεύρα στο σπίτι, να κατεβάζει παναγίες ο κ. Σταύρος να βάζει τα κλάματα ο Ανδρέας... Χάλια.

Και εδώ σκάει η κυκλοθυμία που λέγαμε. Θυμάστε τον Γενναίο και τον Τολμηρό;; Τους δύο ήρωες των προηγούμενων αποσπασμάτων του ψυχάρειου πονήματος για τη νέα κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ; Ε, λοιπόν, τη Τρίτη το πρωί, το Βήμα μετατράπηκε σε ημερολόγιο των ψυχάρηδων. Όπως ένα κορίτσι τη μια αγαπάει με πάθος και την άλλη μισεί κολλασμένα το ίδιο ηλίθιο αγόρι, έτσι και εδώ.

Σε άρθρο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Βήματος την Τρίτη το πρωί, διαβάζουμε μεταξύ (πολλών) άλλων σε ένα άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο: "Κοντόφθαλμος, ανούσιος και παρασκηνιακός ανασχηματισμός" (και πάλι με δικές μου υπογραμμίσεις):

"οι δύο ηγέτες κ. κ. Σαμαράς και Βενιζέλος διακατέχονται από ρουσφετολογική νοοτροπία, ενώ επιβραβεύουν στελέχη για τη στάση τους στα τηλεοπτικά πεδία μαχών. Καθαρά νοοτροπία κοντόφθαλμη που καταδεικνύει την ανυπαρξία ηγετικών ικανοτήτων.
Ο ανασχηματισμός αυτός θα μείνει για το παρασκήνιο, τα υπόγεια χτυπήματα και τις κρυφές δολοπλοκίες...
Λείπει το όραμα και η πυγμή. Ο κ. Σαμαράς παρασύρεται από τις καταστάσεις.
Σοβαρευτείτε κ. Σαμαρά, γιατί όπως βαδίζετε θα ξαναζήσετε το 1993 ρίχνοντας αυτή τη φορά τον εαυτό σας..."


Όλο αυτό μπορεί να φαντάζει αστείο λόγω του ανούσιου γεγονότος που προκάλεσε την μήνιν του εκδότη. Είναι όμως ακριβώς ο τρόπος που λειτουργεί η "αντικειμενική" ενημέρωση. Όταν οι εφοπληστές, οι πετρελαιάδες και οι λοιποί πλουτοκράτες κατέχουν τα ΜΜΕ, τότε η ενημέρωση γίνεται αποκλειστικά και μόνο μέσα από τη σκοπιά των δικών τους συμφερόντων. Η δημοσιογραφία χάνει κάθε πραγματική λειτουργία της και γίνεται απλά ένα όπλο στη φαρέτρα των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής που είναι οι ίδιοι με τους ιδιοκτήτες των μέσων ενημέρωσης.

Κανένας εργαζόμενος, κανένας λαϊκός άνθρωπος δε μπορεί πλέον να τους εμπιστεύεται. Η αλήθεια που προβάλλουν είναι μόνο η δική τους αλήθεια. Το παραπάνω περιστατικό που περιγράψαμε είναι απλά ένα τρανταχτό παράδειγμα, που όμως δείχνει ακριβώς ότι τίποτα απ' ό,τι γράφεται και λέγεται στα λεγόμενα "έγγυρα και έγκριτα" Μέσα, δε μπορεί να εκλαμβάνεται ως αντικειμενική ενημέρωση.

Οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής και των μέσων ενημέρωσης πιστεύουν μόνο στην αντικειμενικότητα των συμφερόντων τους. Κάνουν τα πάντα για να τα προβάλλουν και να τα ικανοποιήσουν. Και καλά κάνουν από μέρους τους.

Το θέμα είναι να κάνουν το ίδιο και οι εργαζόμενοι. Να πιστέψουν στην αντικειμενικότητα του δικού τους συμφέροντος. Και να κάνουν τα πάντα για να το ικανοποιήσουν.

οικογένειες κλικλίκου.

Τις τελευταίες ημέρες, ο νεοφιλελεύθερος συρφετός που σαν περιπλανώμενος θίασος υπερασπίζεται άκριτα και χωρίς καν έγγυρα επιχειρήματα την απόφαση κλεισίματος της ΕΡΤ επιχειρεί να πείσει ότι η  ενημέρωση μέσα από τα κανάλια των εφοπλιστών και των πετρελαιάδων μπορεί κάλλιστα να είναι και αντικειμενική. Ή ότι "αφού σε τρεις μήνες θα έχουμε πάλι δημόσια τηλεόραση, πως κάνετε έτσι;"

Έλα που δεν θα έχουμε όμως. Θα έχουμε ΝΕΡΙΤ. Όχι ΕΡΤ. "Δημόσια" ραδιοτηλεόραση, δηλαδή, η λειτουργία της οποίας είναι ακόμα πιο χυδαία και από το άθλιο όνομα που της έδωσαν τα φυντάνια που βρίσκονται "παρά τω πρωθυπουργώ".

ΝΕΡΙΤ. "Δημόσια" ραδιοτηλεόραση. Που όμως θα πληρώνει  τους ιδιοκτήτες του Μέγκα, του Στάρ, του Αντ1, του Άλφα, του Σκάι και του Μακεδονία τι-βι. Γιατί απλούστατα όλοι αυτοί οι "ανταγωνιστές" είναι συνιδιοκτήτες της DIGEA. Η οποία αντικειμενικότατα και καπιταλιστικότατα αποτελεί εδώ και μερικές μέρες τον μοναδικό ψηφιακό τηλεοπτικό πάροχο.

Αν δεν το κατάλαβες ακόμα, η "δημόσια" ραδιοτηλεόραση του μέλλοντος, με το φραγκολεβαντίνικο όνομα, θα πληρώνει και θα παρακαλάει τους πετρελαιάδες να της επιτρέπουν να εκπέμπει. Θα εκπέμπει όσο την αφήνουν, θα λέει ό,τι την αφήνουν. Δημοκρατικότατα. Νομιμότατα.

Και αμα δε γουστάρουν, θα μπορούν να της κατεβάζουν το διακόπτη, όπως ακριβώς έκαναν στον 902 όταν δε τους άρεσε το περιεχόμενό του.

DIGEA φιλεύθερε μαλάκα, που ούτε καν τον φιλελευθερισμό δεν υπηρετείς και δεν εκπροσωπείς.  Αυτή αποφασίζει από τώρα την ενημέρωσή σου. Το γλύτωσες το τετράευρο με το οποίο τάιζες το "σοσιαλιστικό τέρας" της ΕΡΤ κάθε μήνα.
Και στο όνομα του φιλελευθερισμού, δημιουργήθηκε ένα νέο τέρας που ξεπερνάει ακόμα και την έννοια του μονοπωλίου.


*Θυμάμαι ο Άδωνις, όταν υπουργοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Ναυτιλίας, κατέβασε τις πινακίδες και έβαλε άλλες σε πολυτονικό σύστημα. Ο ίδιος άνθρωπος υποστήρηξε με θέρμη το "νέο-δημόσιο-ραδιοτηλεοπτικό φορέα". Τη ΝΕΡΙΤ. Δηλαδή τη "Νέα-Ελληνική-Ραδιοφωνία-ΙΝΤΕΡΝΕΤ-Τηλεόραση". Να τη χαίρεται ο ελληνούλης. Μόλις έκανε τη λέξη ίντερνετ επίσημη λέξη του ελληνικής γλώσσας. Το διαδίκτυο του έπεσε βαρύ του πολυτονικού μας βουλευτού.

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

"Του Αδόλφου τα εγγόνια" πάνε για μπάνια στη Καλαμάτα

Τη κυριακή του Πάσχα είχα τη τύχη να συναντήσω μια μακρυνή μου θεία εξ' αγχιστείας με καταγωγή από τη Καλαμάτα. Ελάχιστα ήξερα για τη ζωή της μέχρι τότε. Εκτός από τα τυπικά δεν είχαμε μιλήσει ιδιαίτερα όλα αυτά τα χρόνια.

Πιάσαμε τη κουβέντα, λοιπόν, και η θεία-Νίκη μου είπε για τον εφιάλτη που έζησε στο, κατά τα λεγόμενά της, φασιστοχώρι, τη Καλαμάτα. Για τα βασανιστήρια που βίωσε ως κοριτσάκι 8 χρονών στα χέρια των ταγματασφαλιτών συμπατριωτών της. Για τη δολοφονία του (δεξιού) πατέρα της μπροστά στα μάτια της από άλλους δεξιούς επειδή έμαθαν ότι οι γιοί του που ζούσαν στην Αθήνα εντάχθηκαν στο αγώνα του αθηναϊκού λαού και πολεμούσαν στο πλευρό του ΕΑΜ. Για το χαμό του ενός αδελφού της. Για το κυνήγι που έπεσε μετά την ασυγχώρητη συμφωνία της Βάρκιζας. Για το ότι παράτησε τη πατρίδα της και ήρθε στην Αθήνα, ώστε να χάσουν τα ίχνη της τα καλαματιανά παλικάρια.

Σήμερα μαθαίνω ότι τα εγγόνια των δολοφόνων, των συνεργατών των Ναζί, ετοιμάζουν τη γιορτή τους εκεί, στα ίδια χώματα όπου η θεία-Νίκη είδε σε ηλικία 8 ετών να σκοτώνουν το πατέρα της. Στα χώματα πάνω στα οποία την έσυραν.

Θα γιορτάσουν τον αγώνα των παππούδων τους ενάντια σε όσους τόλμησαν να αντισταθούν στη ναζιστική μπότα, και την ντόπια δικτατορία του Μεταξά και του Τσολάκογλου. Και θα γιορτάσουν το σημερινό τους αγώνα ενάντια σε όσουν τολμάνε να αντισταθούν στη σημερινή δικτατορία των μονοπωλίων, τη δικτατορία του κεφαλαίου που πιστά υπηρετούν οι χρυσαυγίτες ακολουθώντας εξίσου πιστά το αντιδραστικό παράδειγμα των ναζιστών παππούδων τους, και του μεγάλου ευεργέτη του γερμανικού κεφαλαίου, τον φύρερ.

Η γιορτή τους είναι πλέον στα χέρια του καλαματιανού λαού. Αυτός θα αποφασίσει αν θα τους υποδεχτεί ή αν θα τους απομονώσει. Αν θα ακολουθήσει το παράδειγμα τόσων άλλων συμπατριωτών μας, να τους διώξει με τις κλωτσιές. Αν τέλος πάντων θα αποδεχτεί να ντροπιάσουν με το ταξικό τους μίσος το αίμα που χύθηκε στη Μεσσηνία. Οι αναγκαίες αντιστάσεις υπάρχουν ήδη. Το ερώτημα που τίθεται για τον καλαματιανό λαό είναι αν θα μπει μπροστά. Θα φανεί.


Ως τότε, οι "υπεραστικοί" παραδίδουν τετράστιχα μαθήματα ιστορίας.



Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

Η γυναικουλίστικη (και όχι γυναικεία) αντίληψη για τα επεισόδια στο ΤΕΙ Πατρών

Τα επεισόδια λίγο πολύ γνωστά. Το συγκεκριμένο βίντεο από την κινητοποίηση των φοιτητών στο ΤΕΙ Πατρών έκανε τον γύρο του διαδικτύου και έγινε αντικείμενο κόντρας ανάμεσα στα ηθικά στοιχεία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (που δήθεν κάτι τέτοιες καφρίλες δεν τις μπορούν καθόλου), και διαφορους αριστεριστές που αντιμετωπίζουν την αριστερά ως φετίχ και όχι ως ένα συγκεκριμένο σύστημα αξιών.. 

Πολλά ακούστηκαν για το περιστατικό, και ακόμα περισσότερα γράφτηκαν (πληκτρολογήθηκαν για την ακρίβεια).
Αλλά φυσικά και το μεγαλύτερο μαργαριτάρι προήλθε από το protagon.gr.

Προσωπικά, δε νοιώθω καμία απολύτως ανάγκη να υποστηρίξω το ύφος των δύο συναδέλφων. Ήταν απαράδεκτες εικόνες που στο κάτω-κάτω εκαναν κακό μόνο σε όσους αγωνίζονται με συνέπεια λόγων και έργων ενάντια στο κυβερνητικό σχέδιο. Έκαναν, δηλαδή, κακό και στους ίδιους τους τους εαυτούς μεταξύ άλλων.

Αντιθέτως, νοιώθω μεγάλη ανάγκη να καταγγείλω το άρθρο της Ρέας Βιτάλη που σε ενα παραλήρημα μικροαστισμού εξέφρασε έναν σεξισμό του χειρίστου είδους. (μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ


Τι μας λέει η κ. Βιτάλη στο άρθρο της;; Ότι το βασικό στοιχείο που κάνει αυτή την εικόνα απαράδεκτη είναι ότι το πρόσωπο που εκστομίζει τα μπινελίκια είναι γυναίκα! Ότι αφού η "φύση σε επιλέγει να φέρεις τη ζωή" τότε οφείλεις να συμπεριφέρεσαι διαφορετικά από τους άντρες! Αλήθεια, αν στη θέση της κοπέλας του βίντεο ήταν ένα αγόρι, τότε όλα θα ήταν καλά;; Ή έχουν περισσότερο δικαίωμα τα αγόρια στη φωνή και τον τσαμπουκά; Ή έχουν το ακαταλόγιστο του βλάκα που δε ξέρει τι κάνει λόγω τεστοστερόνης;

Και ας μας πει τέλος πάντων η κ. Βιτάλη, πόσο νομίζει ότι απέχει η σκέψη της από τις θέσεις της νεοναζιστικής ΧΑ που θεωρούν τη γυναίκα "ιερό" πλάσμα επειδή η φύση τους έχει χαρίσει το "δωρο" της μητρότητας;; Για όσους λατρεύουν τις θεωρίες των άκρων, ας ψάξουν και λίγο μεσα στα λόγια της που δημοσιεύονται στο "μη-ακραίο" και δήθεν ψύχραιμο protagon.gr: "το σύμπαν σε επιλέγει ως άξια να φέρεις το μέλλον(!!!!!)" "το αίμα του μήνα είναι γυναικείο παράσημο", "απο τη γέννα σου ΤΑΓΜΕΝΗ να είσαι ΣΠΗΛΙΑ για φαλλούς που ψάχνουν να επιβεβαιωθούν κρυμμένοι μέσα σου" (αλήθεια, τί αηδιαστική εκφραση αυτή η τελευταία;). 

Τελικό συμπέρασμα; ΕΠΕΙΔΗ είσαι γυναίκα δεν έχεις δικαίωμα στο λάθος. Σαν το παλιό κλασσικό "μα επιτρέπεται κορίτσι-πράμα να μιλάει έτσι;;;"

Το ακόμα πιο εκπληκτικό είναι ότι η αρθρογράφος επιχειρεί να περάσει τις αντιδραστικές της απόψεις για το ίδιο της το φύλο, μέσα από μια "φεμινιστική" ρητορική, κανοντας (αψυχολόγητες) αναφορές σε προσωπικότητες όπως η Μαρί Κιουρί, η Ίντιρα Γκάντι και η Φρίντα Κάλο. 

Και από κάτω, στα σχόλια, γυναίκες και άντρες, έκθαμβοι όλοι για το επίπεδο της πένας της κ. Βιτάλη. Μάλιστα ένας δηλώνει και σύμφωνος με την "αποθέωση" της γυναίκας που κάνει στο άρθρο της. Κανείς δε πήρε χαμπάρι ότι έκανε ακριβώς το αντίθετο;; Οτι έθαψε την Γυναίκα όσο πιο βαθιά μπορούσε και απλά άφησε μια όμορφη ανθοδέσμη πάνω στον τάφο; Κανείς δε διάβασε το χαρακτηριστικό: "Να έχει το σώμα σου καμπύλες. Καμπύλη είναι γυναίκα. Η καμπύλη είναι κατανόηση, είναι συγκατάβαση, είναι συναίσθηση.."; Με άλλα λόγια, αν και δε νομίζω πως χρειάζεται ιδιαίτερη μετάφραση:

Γυναίκα, κάτω το κεφάλι! Σε προστάζει η φύση σου!

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

"Malakas" is (ΝΟΤ) the new "not guilty"

Μια καλή ιδέα για το επόμενο τατουάζ του Κατίδη, μιας και του αρέσουν τόσο τα αγγλικά αποφθέγματα.



Ο ναζιστικός χαιρετισμός, είτε τον κάνεις μόνος σου μπροστά στο καθρέφτη της τουαλέτας σου, είτε τον κάνεις μπροστά σε χιλιάδες κόσμου, είναι πάντα ίδιος. Πάντα σημαίνει το ίδιο πράμα και πάντα σε κάνει λίγο λιγότερο άνθρωπο απ' ό,τι ήσουν πριν τον κάνεις. Και πάντα, μα πάντα, είναι μια γερή φτυσιά στους τάφους των νεκρών που άφησαν πίσω τους στην Ελλάδα οι Ναζί, μια προσβολή στη μνήμη όσων εκτελέστηκαν στα κολαστήρια των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Όταν το κάνει ένας 20άρης ποδοσφαιριστής για να πανηγυρίσει ένα γκολ, εκτός από όλα τα παραπάνω, είναι και ένα αψυχολόγητο δυνατό σουτ, που στέλνει τη καριέρα του πολύ άουτ.
Στη περίπτωσή μας, ο εικοσάρης λέγεται Κατίδης και ανήκει στη γενιά που εκπαιδεύτηκε να μη ρωτάει, να μη μαθαίνει, να μην ασχολείται και να χαράζει στο σώμα της με μελάνι τη φράση "Get rich or die trying" (το τατουάζ που έχει στη κοιλιά του).

Ο Κατίδης, λειτούργησε πολύ ξεκάθαρα. Πολύ χρυσαυγίτικα. Πρώτα έκανε τη μαλακία του, και μετά σαν γνήσιο τέκνο χρυσαυγίτικης λογικής έκανε τη πάπια. Όπως ακριβώς έκανε και ο Κασιδιάρης όταν κρυβόταν από το αυτόφωρο για το χτύπημα στη Λιάνα, όπως έκανε η Παπαχρήστου μετά το μαύρο αστειάκι-αλλά πριν τα φτιάξει με τον Κασιδιάρη, όπως έκαναν οι 3 βουλευτές της ΝΔ όταν ψήφισαν υπέρ του Κασιδιάρη στη Βουλή και μετά είπαν ότι μπέρδεψαν το "ναι" με το "όχι", όπως τα πάρα πολλά χρυσαυγιτάκια που κρύβουν τις φάτσες τους από τις φωτογραφίες της ΧΑ, όπως ο Πλωμαρίτης που έλεγε στη κάμερα ότι θέλει να "φτιάξει κομπολόι με τα δόντια μεταναστών" και μετά έλεγε ότι δεν είδε τη κάμερα στην οποία μιλούσε, όπως ο χρυσαυγίτικος νεοπαγανισμός μετετράπη εν μία νυκτί σε φανατική ορθοδοξία, κλπ., κλπ., κλπ..

Πρόβαλλε ως αθωωτικό παράγοντα την ίδια του την ηλιθιότητα, ξεχνώντας μάλλον ότι "άγνοια νόμου δε νοείται και δεν συγχωρείται". Δήλωσε επίσης ότι ότι ο ίδιος "δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική", μην υπολογίζοντας και πάλι ότι ούτε ο νεοναζισμός έχει καμία σχέση με την πολιτική.

Η χυδαία του πράξη, όμως ξύπνησε και τα υποκριτικά δημοκρατικά μικροαστικά ένστικτα της ΕΠΟ. Ένα ακόμα παράδειγμα "νοικοκυραίων" που "πέφτουν από τα σύννεφα" κάθε φορά που κάτι παίρνει επικοινωνιακές διαστάσεις. Η ΕΠΟ δεν έχει ακούσει τα ρατσιστικά συνθήματα από χιλιάδες οπαδούς; Δεν ξέρει ότι το μεγαλύτερο εκολαπτήριο της Χρυσής Αυγής είναι οι σύνδεσμοι των μεγάλων και των τοπικών ομάδων; 
Η αλήθεια είναι ότι ο Κατίδης δεν χρειάστηκε την απόφαση της ΕΠΟ για να καταστρέψει τη καριέρα του. Τα κατάφερε μια χαρά και μόνος του. Η απόφαση της ΕΠΟ απλά βοήθησε στη περαιτέρω αποθέωση της Ηλιθιότητας στα μάτια του κόσμου που έχει φάει το παραμύθι που πουλάει η Χρυσή Αυγή. 

Πραγματικά ο Κατίδης, ως ένας ακόμη ανεγκέφαλος νέος, και όχι ως περσόνα του ποδοσφαίρου,  είναι θύμα. Θύμα ενός συστήματος παιδείας που ποτέ δεν δίδαξε κανέναν για το πραγματικό πρόσωπο του ναζισμού. Ποτέ δεν μας είπαν ότι είναι το μακρύ χέρι ενός συστήματος που χτυπάει τον εργαζόμενο, τον άνεργο, τη γυναίκα, τη νεολαία, όποιον τολμήσει να σηκώσει κεφάλι ενάντια στην αδικία. Ποτέ δε μας είπαν ότι τα ίδια τα γονίδια του ναζισμού τον κάνουν εχθρό μας, μιας και είναι "παιδί" του συστήματος που παράγει την ανισότητα και επιβιώνει μέσα από αυτήν. Και γιατί να μας το διδάξουν άλλωστε, μιας και πάντα ήξεραν ότι θα έρθει η μέρα που η γενιά μας θα χρειαστεί να πιστέψει στο ναζισμό για να σκύψει το κεφάλι στα σχέδια της τάξης που άρχει; Αφού πάντα ήξεραν ότι θα χρειαστούν πολλούς "Κατίδηδες", αδιάφορους για την "πολιτική", πρόθυμα παραπλανήσιμα θύματα.
Ο Κατίδης, όμως, ως περσόνα του ποδοσφαίρου, και όχι ως ένας απλός 20άρης, έχει ευθύνη, και είμαι βέβαιος ότι είχε και απόλυτη συναίσθηση ότι με την πράξη του προσβάλλει πολλούς, καθώς και ότι επιχείρησε, με αυτόν τον τρόπο, να παρασύρει κόσμο προς τη βρώμικη κατεύθυνση της Χρυσής Αυγής. Αυτό που ίσως να μην ήξερε, είναι η μαζική αντίδραση που θα συναντούσε. Όχι από τα θρασσύδειλα ανδρείκελα της ΕΠΟ που κάνουν τους δημοκράτες πυροβολώντας κάποιον που αυτοκτόνησε βλακωδώς, αλλά από τους ίδιους τους φιλάθλους της ομάδας του (που με την ανακοίνωσή τους, του δείχνουν, εκτός των άλλων, ότι υπάρχουν και εικοσάρηδες ποδοσφαιρόφιλοι που, όμως, ρίχνουν και μια ματιά στην ιστορία του τόπου τους) τους συμπαίκτες του, τη κοινωνία ολόκληρη. 

Η μοναδική λύση για το πρόβλημα της ανόδου του νεοναζισμού είναι η απόλυτη καταδίκη και απομόνωσή του από τον ίδιο το λαό. Ο ναζισμός πρέπει, και θα βγει στο περιθώριο, μόνο αν το αποφασίσει ο ίδιος ο λαός απομονώνοντας και περιθωριοποιώντας οποιαδήποτε προσπάθεια προώθησής του. Μια τέτοια περίπτωση απομόνωσης είχαμε και εδώ. Η άμεση αντίδραση του κόσμου της ΑΕΚ, της νεολαίας συνολικά δίνει ένα πολύ θετικό και δυναμικό στίγμα, ότι δεν περνάει το κασιδιάρικο παραμύθι παντού. 

Ωστόσο η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του γεγονότος είναι πραγματικά, και με κάθε ειλικρίνεια, πολύ θλιβερή. Είναι αδύνατον να παρακολουθείς τη καριέρα ενός νέου ανθρώπου να καταστρέφεται από μια λανθασμένη (αλλά συνειδητή) επιλογή του, χωρίς να μπαίνεις, έστω και για λίγο, στη θέση του. Γι' αυτό και τώρα πρέπει επιτέλους να βγάλουμε από το κάδρο το συγκεκριμένο πρόσωπο, έτσι ώστε πια ο ίδιος να επαναπροσδιορίσει τη στάση του και να αρχίσει να ξανασκέφτεται το πώς θα βγει από το βούρκο στον οποίο πήδηξε, αλλά, κυρίως για να γίνει η περίπτωση αυτή (μαζί με πολλές ακόμα) ένα έναυσμα ώστε να γίνει ξεκάθαρο ένα πράγμα: 

Ότι είναι δεδομένο πως τα ναζιστικά "κινήματα" είναι καταδικασμένα από τη φύση τους να τσακίζονται. Τα κάθε λογής φασιστοειδή να ξανακρύβονται στις δημοκρατικοφανείς αστικές τρύπες τους, εκεί όπου πραγματικά ανήκουν. Οι λαοί, αργά ή γρήγορα, βλέπουν το πραγματικό πρόσωπο του ναζισμού και τον απομονώνουν συνολικά. Το αίμα που έχυσαν σ' αυτήν εδώ τη χώρα οι Γερμανοί και οι ντόπιοι πρόθυμοι συνεργάτες τους, δεν γίνεται νερό.



Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Αντιστάσεις..

Είναι πολυσήμαντο πράμα η αντίσταση. Απέναντι σε τί αντιστέκεσαι; Με ποιό τρόπο; Με τι σκοπό; Και, τέλος πάντων, υπάρχει αυτό το πράμα που για χάρη μιας λεκτικής σύμβασης αποφασίσαμε να λέμε ανίσταση; Μπορείς να τη πιάσεις; Να τη δεις, να την ακούσεις;

Η αλήθεια είναι ότι μπορείς. Αλλά μόνο αν έχεις πάντα τα μάτια σου ανοιχτά ψάχνοντάς την και γνωρίζοντας από πριν ότι  θα την εντοπίσεις μέσα στα πιο αναπάντεχα πλαίσια. Και ότι τις πιο ειλικρινείς εκφάνσεις της, θα τις δεις από ανθρώπους που τη στιγμή που αντιστέκονται, έχουν πλήρη άγνοια ότι το κάνουν.

Πριν λίγους μήνες, ένα κορίτσι 17 χρονών αποφάσισε ότι θέλει να κάνει τους συμμαθητές της να ακούσουν Χατζιδάκι, Τσιτσάνη, Γκάτσο, Ξαρχάκο, Βαμβακάρη. Αποφάσισε ότι δε θα αφήσει αυτή τη παρανοϊκή διαδικασία των Πανελληνίων εξετάσεων να της φάει τη ψυχή. Ούτε την άλλη παρανοϊκή κατάσταση των ημερών μας, που έχει βαλθεί να φέρει σε πλήρη απόγνωση ολόκληρο το πληθυσμό που κατοικεί σε αυτή τη χώρα: νέους και γέρους.

Αποφάσισε λοιπόν να αντισταθεί μέσα από τη μουσική. Το είπε. Και μαζεύτηκαν και άλλοι. Ώσπου στο τέλος μαζεύτηκαν μπόλικες φωνές, ένα πιάνο, δυο μπουζούκια, τρεις κιθάρες, ένα ακορντεόν, 15 με 17 χρονών όλοι τους,  και αποφάσισαν όλοι μαζί να αντισταθούν. Πρώτα για τους εαυτούς τους, μετά για τους συμμαθητές τους, και, ίσως, κάπου εκεί ανάμεσα, για χάρη και του ίδιου του Χατζιδάκι, του Τσιτσάνη, του Γκάτσου και των άλλων. 

Και για πολύ καιρό, κάθισαν και πάλεψαν με παρτιτούρες και στίχους. Ή μάλλον έκαναν τους διαιτητές ανάμεσα στις μεγάλες μάχες που έδιναν μέσα τους, ο Ζαμπέτας με τα Λατινικά κατεύθυνσης, ο Ξαρχάκος με τα Μαθηματικά γενικής, ο Τσιτσάνης με τη Φυσική κατεύθυνσης. 

Παρόλ' αυτά, και παρόλες τις μάχες και τις δυσκολίες επέμειναν. Αν αφήνονταν στο ρεύμα, θα σταματούσαν τα όργανα και θα τους έτρωγαν τα Λατινικά. Επέμειναν και αντιστάθηκαν στο ρεύμα. Είχαν αποφασίσει να παίξουν μουσικάρες για τους συμμαθητές τους. 

Και σήμερα το πρωί, στις 11.10, πάνω σε ένα, αισθητικά, πολύ όμορφο και λιτό σκηνικό, άρχισαν τα όργανα κάνοντας μια από τις πιο ζεστές σχολικές γιορτές που έχουν γίνει στο σχολείο τους. Οι πιτσιρικάδες που μάλλον νόμιζες ότι πολιτιστικά, είναι χαμένη γενιά, χειροκροτούσαν μόλις ξεκινούσε ένα τραγούδι της Μπέλλου. Χόρευαν, φώναζαν, γέλαγαν. Αντιστέκονταν σε μια πνιγηρή κατάσταση, που αν δε τη συντρίψεις φωνάζοντας, γελώντας και χορεύοντας, θα σε καταπιεί. Ίσως άθελά τους, ίσως και εν γνώσει τους, σήμερα την συνέτριψαν, και μάλιστα με τον ίδιο τρόπο (μάλλον και με τα ίδια τραγούδια) που συνέτριβαν τις πνιγηρές καταστάσεις του παρελθόντος οι παππούδες τους.

Και κάπως έτσι, το κορίτσι των 17 χρόνων με το μεράκι για την αληθινή μουσική και τον μεγάλο στίχο, τσάκισε ένα μεγάλο τέρας. 

Η αντίσταση ξεκινάει από το να μην αφήνεις τη πίεση των καταστάσεων να σου ξεράνει όλο σου το είναι. Η ελληνική κοινωνία έχει αντιστάσεις παράξενες, και βαθιά ριζωμένες μέσα στο συλλογικό υποσυνείδητο. Τόσο βαθιά, που ούτε ο χρονικά παρατεταμένος μικροαστισμός που τη διέκρινε τα τελευταία χρόνια, δε κατάφερε να τις ξεριζώσει. Εδώ θα μαστε...





...για τη Λυδία