Ετικέτες

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Πρόταγκον.gr- Ιστορίες να σου ανεβάζουν τη πίεση!

Μάλλον θα μας απασχολλήσει αρκετά αυτό το site. Όχι επειδή αξίζει τόσο πολύ τον κόπο, αλλά επειδή οι γελοιότητες που γράφονται εκεί (θεωρώ εσκεμμένα και με ξεκάθαρη πρόθεση πολιτικού πατρωναρίσματος) δεν πρέπει να μένουν αναπάντητες. Στο σημερινό μενού, κύριο πιάτο το κείμενο του Γιώργου Νικολόπουλου, με τον εύγλωττο και λογοτεχνικά εμπνευσμένο τίτλο, "Όχι διαδηλώσεις στο Σύνταγμα". Για επιδόρπιο, το υστερόγραφο του ίδιου άρθρου. Ο αρθρογράφος δίνει λύσεις εναλλακτικές και ονειρεμένες.


Το εν λόγω κείμενο είναι μια γλοιώδης αναπαραγωγή των πιο χιλιοπαιγμένων αντιδραστικών σχολίων που ακούγονται σποραδικά μέσα στην ελληνική κοινωνία. Μέσα από ένα μάθημα συνταγματολογίας for dummies εξηγεί, γιατί "οι διαδηλώσεις στο Σύνταγμα πρέπει να απαγορευτούν. Αύριο κιόλας." χρησιμοποιώντας προς όφελος των επιχειρημάτων του τις πιο ασαφείς εκφράσεις του Συντάγματος της Ελλάδας.

Γράφει:
"Το θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα του συναθροίζεσθαι, όπως ασκείται στην Ελλάδα, έχει ως αποτέλεσμα να μην προστατεύονται άλλα βασικά ατομικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην ελευθερία κίνησης, το δικαίωμα στην ιδιοκτησία ή ακόμη και το δικαίωμα στη ζωή. Και κάπως έτσι, η Αθήνα καίγεται."
"αν θες να πας σινεμά στο Αττικόν δεν πρέπει να φοβάσαι μη καεί με σένα μέσα;"
"Οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι νόμιμες. Γιατί δεν είναι συνταγματικές."

Είχα σαν αρχικό σκοπό να σχολιάσω έναν-έναν τους "αυθορμητισμούς" του Νικολόπουλου αλλά αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι δεν έχει κανένα νόημα να εξηγήσω σε αυτή τη φάση το γιατί πρέπει να γίνονται διαδηλώσεις. Όποιος δεν το καταλαβαίνει από μόνος του σήμερα, δεν θα το καταλάβει ποτέ, ό,τι και να του πεις. Άλλωστε τα συγκεκριμένα επιχειρήματα του κώλου, έχουν ακουστεί πολλές φορές από τα ράμφη των παπαγάλων και όπως δείχνει αυτό το άρθρο, θα συνεχίσουν να εκστομίζονται και στο μέλλον. Η κινδυνολογία, ο πανικός, οι ανακρίβειες και η λάσπη προς το κίνημα είναι οι αγαπημένες τους μέθοδοι, και σκοπεύουν να τις εγκαταλείψουν τώρα.

Ας πάμε λοιπόν στο υστερόγραφο που έχει πολύ περισσότερο ζουμί, χρώμα, και πλάκα τέλος πάντων. Το παραθέτω ολόκληρο γιατί είναι απολαυστικό. Το ύφος και ιδιαίτερα οι περιγραφές... Σε μπάζει μέσα στο αγωνιστικό-επαναστατικό κλίμα! Οι υπογραμμίσεις δικές μου...

"ΥΓ. Φυσικά το ίδιο το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι πρέπει να το υπερασπιστούμε. Δικαιούμαστε να το απολαμβάνουμε όλοι οι πολίτες απρόσκοπτα και χωρίς φόβο. Νόμος θα μπορούσε να ορίσει που, πως και πότε  θα μπορούμε να μαζευόμαστε και να διαδηλώνουμε μαζικά κι ελεύθερα αντί του Συντάγματος. Thinking outside the box, το Ολυμπιακό Στάδιο θα μπορούσε να μετονομαστεί σε Πάρκο Δημοκρατίας, με Hyde Park Corners, ομιλίες, διαλόγους και άλλα δρώμενα παντού. Μία εύκολα προσβάσιμη γιορτή της Δημοκρατίας για δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες αν το ήθελαν, μπροστά στις κάμερες και με σταθερή δημοσιογραφική κάλυψη ώστε να ακουστούν μηνύματα και αιτήματα. Κι όσο για τον «κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια» αν ξεφύγει το πράγμα; Ανοιχτοί χώροι γύρω γύρω, άρα πάει το αντάρτικο πόλεων στα σοκάκια. Κάμερες παντού, άρα να αποθαρρύνονται και να τιμωρούνται οι παράνομες πράξεις. Τι θα βλέπαμε τότε; Μαζικές, πολύχρωμες και μαχητικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Ατομικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα. Ελευθερία κίνησης για όλους. Ελάχιστη έως μηδενική «διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής». Ονειρεύομαι;"

Όχι. δεν ονειρεύεσαι. Φαντασιώνεσαι και παραληρείς. Ταυτίζεις τον νόμο που αποφασίζει για το "που-πως-ποτε" με την ελευθερία. Σκέφτεσαι outside the box, και μας καλείς να κάνουμε το ίδιο, ενώ βρισκόμαστε κλειδαμπαρωμένοι inside the fucking box.Οι κάμερες παντού και η νεκρή ζώνη γύρω από το Πάρκο Δημοκρατίας (έλεος, πιο κιτς πεθαίνεις), είναι πολύ καλή ιδέα όντως. Το σωστό να λέγεται. Να βάλουμε και νάρκες όμως και να πουμε στον Παπουτσή να σηκώσει και κανένα φράχτη. Θα ήταν ακόμα πιο τέλεια. Έτσι θα μπορούμε να πετάμε κομμουνιστές πάνω στις νάρκες και με τα μπαμ-μπουμ να φτιάχνουμε ατμόσφαιρα Συντάγματος αλλα χωρίς δακρυγόνα. 
Ιδιοφυές, πραγματικά! Πόση ώρα σε πήρε, αλήθεια να το σκεφτείς; 

Ξέρεις, η διαδήλωση δεν είναι γιορτή. Αν είχες πάει ποτέ, θα το ήξερες. Η διαδήλωση είναι πάλη. Στην οποία οφείλεις να συμμετέχεις, γιατί παρά το γεγονός ότι είσαι φαντασμένος μέχρι εκεί που δεν πάει, στη πραγματικότητα πιστεύω ότι ανήκεις στην εργατική τάξη. 

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Αυτή την εβδομάδα στο Cine «Αττικόν»: Παράνοια εις το τετράγωνο

Για τον εμπρησμό του κινηματογράφου Αττικόν και των πολλών άλλων ιστορικών κτηρίων της Αθήνας που κάηκαν και για τις αντιδράσεις που ακολούθησαν, δεν έχω να πω πολλά.
Μόνο ότι μου προκαλεί αηδία το ψεύτικο ενδιαφέρον δημοσιογράφων και πολιτικών όπως αυτού του μοναδικού πολιτικού υποκειμένου, του κ. Γ. Καμίνη.

Δεν έβλεπαν νεοκλασικά κτήρια μοναδικής ομορφιάς να σαπίζουν τόσα χρόνια στους δρόμους της Αθήνας; Οι στέγες τους κατέρρεαν κάθε τόσο, οι γελοίοι δήμαρχοι τα τύλιγαν με σκαλωσιές και δίχτυα για να μην πέφτουν τα κομμάτια τους στο δρόμο, ήταν βρώμικα και παρατημένα στην απαίσια μοίρα που τους επεφύλαξε η πολιτική και κοινωνική μας απραξία. Έτσι δείχνανε το επίπεδό τους τόσα χρόνια. Γνωρίζανε το μέγεθος του θησαυρού που είχαν στα χέρια τους. Του δικού μας θησαυρού. Και επέλεγαν πολύ συνειδητά και προκλητικά να τον αφήνουν να σαπίζει. Άλλα ιστορικά κτήρια της Αθήνας τα έριξαν για να μπορέσουν να χτίσουν οι εργολάβοι τους αρχιτεκτονικά εξαμβλώματα.


Όσον αφορά στη συγκεκριμένη περίπτωση του κινηματογράφου Αττικόν, η εικόνα του να φλέγεται με στεναχώρησε διπλά, τόσο επειδή το κτήριο που τον στεγάζει είναι πολύ όμορφο, όσο και επειδή μέσα σε αυτόν τον χώρο έχω ζήσει πολύ όμορφες κινηματογραφικές εμπειρίες.
Το ποιοι μπορεί να βρίσκονται πίσω από τον εμπρησμό του το συζητήσαμε στο χτεσινό άρθρο. Μάλιστα στις περιπτώσεις των ιστορικών κτηρίων, ελάχιστα με ενδιαφέρει η πολιτική (ή μη) ταυτότητα των δραστών. Με απασχολεί όμως η πλήρης έλλειψη παιδείας των ανθρώπων που πέταξαν τις μολότοφ μέσα σε αυτά τα κτήρια. Το να εκτιμάς το Όμορφο, δεν έχει να κάνει ούτε με την πολιτική σου ταυτότητα, ούτε με την διατεταγμένη επιχειρησιακή υπηρεσία που μπορεί να εκτελείς εκείνη τη στιγμή. Αν ξέρεις να εκτιμάς το Όμορφο δεν απλώνεις το ξερό σου για να το κάψεις.


Στο κεφάλαιο «έλλειψη παιδείας» πάντως δεν ανήκουν μόνο αυτοί που έκαψαν ιστορικά κτήρια. Ανήκουν και οι εντελώς γραφικοί τύποι που μια μέρα μετά την μεγαλειώδη διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας, πήραν τα ρεσώ τους και στήθηκαν έξω από το Αττικόν ως «ένδειξη διαμαρτυρίας», λέει, «για την υποβάθμιση της ζωής μας στο κέντρο της Αθήνας»! Ο μικροαστισμός σε όλο του το ηλίθιο μεγαλείο! Δεν τους πειράζουν τα σάπια ιστορικά κτήρια στο κέντρο. Ούτε Δεν διαμαρτύρονται για την εξαθλίωση της ζωής τους από τις πολιτικές της συγκυβέρνησης, δεν ενοχλούνται από τις 20.000 συνανθρώπων μας που ζουν στο δρόμο, ούτε από τις απάνθρωπες πρακτικές του Καμίνη για τους άστεγους. Δεν τους πειράζει να βλέπουν τις δυνάμεις καταστολής να σαπίζουν κόσμο στο ξύλο, ούτε να βλέπουν τη χώρα τους να χάνει ένα προς ένα, όλα τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Ούτε καν φωνάζουν για τα άπειρα ιστορικά κτήρια που έχουν γκρεμιστεί από δημάρχους σε όλη τη χώρα για να χτίσουν τις μαλακίες τους, ενώ αδιαφορούν την απαράδεκτη αντιμετώπιση των αρχαιολογικών χώρων της πόλης.


«Εξεγείρονται» όμως, με την δική τους, απείρου κάλ(λ)ους αισθητική, όταν βλέπουν ένα κτήριο να καίγεται. Πάνε με κεράκια απ΄ έξω να θρηνήσουν.


Καλός ο σουρεαλισμός της Ελλάδας, αλλά μερικές φορές ξεπερνάει τα όριά του. Ακουμπάει τον ντανταϊσμό. Όσοι κατέβηκαν με κεράκια, ΑΣ ΣΥΝΕΛΘΟΥΝ! Ας ξεκαβαλήσουν το ροζ συννεφάκι τους και να επιστρέψουν στη γη. Αλλιώς θα ξαφνικά θα χαθεί το συννεφάκι κάτω από τα πόδια τους και θα σκάσουν στη γη σαν τα καρπούζια. Τόσο ρομαντικά.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Βιάζουν την λογική μας


Από την Κυριακή το απόγευμα αστικά κόμματα και ΜΜΕ έχουν εξαπολύσει την πιο χυδαία και ύπουλη επίθεση εναντίον του εργατικού (οργανωμένου και ανοργάνωτου) κινήματος.

Μια τόσο μεγαλειώδη συγκέντρωση λαού στο κέντρο της Αθήνας, που όμοιά της αμφιβάλλω αν έχει υπάρξει στην ιστορία της πόλης στα νεότερα χρόνια, τα θρασίμια της ελληνικής δημοσιογραφίας και της πολιτικής ζωής τολμάνε να μην την αναφέρουν καθόλου. Αντίθετα επικεντρώνουν το μονίμως σοκαρισμένο ηλίθιο και κενό βλέμμα τους στους εμπρησμούς κτηρίων στο κέντρο της Αθήνας και εγκαλούν την αστυνομία που δεν τους συνέλαβε. Ποιους να συλλάβει κύριε Πρετεντέρη; Τα ίδια παιδιά της; Τους ασφαλίτες  που εδώ και μέρες προετοιμάζουν το έδαφος για αυτή τη καταστροφή;
Εδώ και χρόνια συζητάμε τα ίδια πράγματα. Ποιοι είναι αυτοί που καταστρέφουν την Αθήνα. Ας μιλήσουμε ανοιχτά:

Την Κυριακή το βράδυ έδρασαν με όλα τα μέσα που διέθεταν, άνθρωποι της ασφάλειας, με σκοπό να προκαλέσουν επεισόδια και να εκκενωθεί το Σύνταγμα ήδη από τις 5.30 το απόγευμα. Χρησιμοποίησαν, όπως πάντα, ομάδες ακροδεξιών συμμοριών στις οποίες η αστυνομία έχει σημαντική και εύκολη διείσδυση. Χρησιμοποίησαν ομάδες  χουλιγκάνων οπαδών ποδοσφαιρικών συλλόγων, με δήθεν αναρχική ρητορική, τις οποίες ελέγχουν μέσω ασφαλιτών που παρεισφρέουν μέσα σε αυτές και εκμεταλλευόμενοι το χαμηλό πολιτικοκοινωνικό αισθητήριο των ανθρώπων που τις αποτελούν. Χρησιμοποίησαν επίσης τους ένστολους πωρωμένους ΜΑΤατζήδες και ΔΕΛΤΑδες οι οποίοι ανέλαβαν να εξοργίσουν τον κόσμο με τις γνωστές μεθόδους τους, με την ελπίδα κάποιοι από αυτούς να πέσουν στη παγίδα και να αρχίσουν τις «αυθόρμητες» επιθέσεις.

Όλα αυτά δεν είναι καινούρια στοιχεία. Έχουν χρησιμοποιηθεί με τον ίδιο τρόπο πολλές φορές στο παρελθόν και μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία. Η προχτεσινή περίπτωση όμως είχε και άλλα στοιχεία. Αλήθεια, κύριοι του MEGA, του ΣΚΑΪ και των ειδήσεων της ΝΕΤ, σας φαίνεται τόσο απίστευτο, οι ίδιες εγκληματικές συμμορίες που κάθε νύχτα εδώ και 2 χρόνια ληστεύουν καταστήματα και σπίτια, να άρπαξαν την ευκαιρία, και να επιδόθηκαν σε ένα ακόμα σαφάρι ληστειών; Αποκλείεται, αυτοί που, σύμφωνα με τα δικά σας ρεπορτάζ, όλη την περασμένη εβδομάδα έκαναν «έρευνα αγοράς» για τα ακριβά προϊόντα των καταστημάτων που τελικά κάηκαν, να ήταν «απλοί», «καθημερινοί» ληστές που απλά να  βρήκαν μια πολύ βολική  κάλυψη να κλέψουν εμπόρευμα λόγω της προβοκάτσιας που προκάλεσαν όλες οι παραπάνω ομάδες;

Με ποια λογική συνδέετε οποιαδήποτε εγκληματική ενέργεια συμβαίνει με τον αναρχικό χώρο, ο οποίος περιφρουρεί τις διαδηλώσεις του και δεν ασκεί ποτέ βία χωρίς συγκεκριμένη πολιτική στόχευση και συμβολισμό (αστυνομία-τράπεζες-πολυεθνικές);

Ας αφήσουν τις κραυγές λοιπόν τα παπαγαλάκια. Ψηφίστηκε αυτό που θέλανε οι εργοδότες τους, και για το οποίο πασχίζανε και τα ίδια τόσο πολύ. Διαλύθηκε και λοιδορήθηκε η μεγαλειώδης διαδήλωση της εργατικής τάξης χάρη στις πολλές προβοκάτσιες του κράτους,  του παρακράτους και των δυνάμεων της καταστολής. Οπότε όλα καλά. Ας μην ανησυχούν για τίποτα, και ας κοιμούνται ήσυχοι για το ότι επιτελέσανε στην εντέλεια το δικό τους ταξικό χρέος. Ας κοιμούνται ήσυχοι. Μέχρι την επόμενη απεργία.


Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Το λιπαρό λουκάνικο που προκάλεσε τα υπαρξιακά της Δημιοσιογράφου


Απάντηση στο κείμενο-σύμβολο της Ελληνίδας-Μαντάμ Σουσού

Όταν η ασυναρτησία συναντάει την ματαιοδοξία της προβολής, την ξενομανία και το καινούριο δόγμα των "λογικών συμπερασμάτων", το αποτέλεσμα είναι το τραγελαφικό κείμενο της κ. Χριστίνας Ταχιάου στο protagon.gr. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία δυο χρόνια έχουμε διαβάσει άπειρες μπούρδες. Αρκεί να δείτε τι έχω γράψει εγώ εδώ μέσα. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση τα απίστευτα λογικά άλματα, η ενδοσκόπηση της δεκάρας και η ψευτο-αυτοκριτική που της προκλήθηκαν ακούγοντας έναν "βρωμικοπώλη" να πουλάει λουκάνικα σηκώνουν πολλές απαντήσεις.

Ας επιχειρήσουμε όμως πρώτα να γνωρίσουμε την κυρία Ταχιάου μέσα από το άρθρο της.
Το λοιπό, της Ταχιάου δεν της αρέσουν πολλά πράματα: Τα ντεσιμπέλ, οι ξαπλώστρες, τα μπουζούκια, τα χωριά, ο καπνός και άλλα. Της Ταχιάου επίσης δεν της αρέσει πια που είναι Ελληνίδα. Η Ταχιάου δεν είναι αγία. Και η Ταχιάου είχε προβλέψει ότι το μέγεθος της κρίσης θα ήταν τόσο μεγάλο όσο ένα ζουμερό λουκάνικο στο ΟΑΚΑ.

Δεν έχω την υπομονή να απαντήσω λέξη προς λέξη στο άρθρο της (αναλυτικό σχολιασμό θα βρείτε εδώ), αλλά ορισμένες ατάκες είναι κρίμα να πάνε έτσι άκλαυτες:

1. Ενοχλείται με την Ελλάδα που μεθάει. Μήπως δεν έχει δει Βρετανούς και Γερμανούς κουστουμάτους να γίνονται σκνίπα στα μπαράκια τους από τις 7 το απόγευμα και να ξερνοβολάνε όπου βρουν σαν τα ζώα; Ή τους 20χρονους κανακάρηδες των κουστουμάτων αυτών να έρχονται σε τρεις-τέσσερις  (by the way, ελληνικούς) προορισμούς και να εξευτελίζουν κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας; 
2. Το θεματάκι της με τα χωριά δεν το πολυκατάλαβα να σας πω την αλήθεια. 
3. Το θεματάκι με τον ιδρώτα άσχημων ανδρων, επίσης δεν το κατάλαβα. Στον όμορφο κόσμο που έχει χτίσει στην φαντασία της οι άσχημοι δεν υπάρχουν, και αν υπάρχουν δεν ιδρώνουν. Ιδρώνει μόνο ο Μπέκαμ, με αισθησιακό τρόπο και ο ιδρώτας του μυρίζει καρύδα.* 
4. Και βρε κοπέλα μου γλυκιά, αν έχετε πρόβλημα με τα λίπη πάρτε Fairy και καθαρίσατε!("στη Βιλλαρίμπα τελείωσαν και στο Βιλλαμπάχο ακόμα τρίβουν!"). Στο αγγελικά πλασμένο Λονδίνο σας δεν τρώνε fish 'n chips τιγκαρισμένα στο σκατόλαδο και μέσα σε εφημερίδα;

Η αλήθεια είναι ότι θέτετε και άλλα, πολύ σοβαρότερα θέματα στο άρθρο σας. Μόνη σας όμως επιλέξατε όμως να τα υποβαθμίσετε βάζοντάς τα στο ίδιο επίπεδο με όλα τα υπόλοιπα. Δεν θα μπω στη διαδικασία να τα σχολιάσω. Όχι γιατί είναι τόσο δύσκολο να σας αντικρούσει κανείς, αλλά επειδή δεν είναι καθόλου χρήσιμο να πω, π.χ., ότι σε κανέναν δεν αρέσει το να δίνει φακελάκι στον γιατρό. Είναι αυτό που έλεγα στην αρχή του άρθρου μου για τα δήθεν λογικά επιχειρήματα που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από κοινοί τόποι διατυπωμένοι με έναν «ριζοσπαστικό» μανδύα για να κάνουν εντύπωση.

Και είμαι πλέον πεπεισμένος ότι αυτός ήταν ο σκοπός σας εξ’ αρχής: να κάνετε εντύπωση. Να προκαλέσετε για να προκαλέσετε (και να ακουστείτε). Και η αλήθεια είναι ότι το πετύχατε. Δεν σας ήξερα μέχρι προχτές, αλλά μετά από αυτή τη συγγραφική επιτυχία σας έμαθα για τα καλά.

Πάντως εγώ γέλασα με την διαφήμιση. Γέλασα με τη ψυχή μου γιατί είδα μια Ελλάδα όμορφη, έξυπνη, απλή και λαϊκή. Μια Ελλάδα με χιούμορ που ζούσε για δεκαετίες μόνο στις ταινίες του Φίνου (αλλά τι σας λέω τώρα… σιγά μη βλέπετε εσείς τέτοια μπανάλ πράματα).

Ναι, μου αρέσει αυτή η Ελλάδα. Η Ελλάδα του αστείου, του μετέωρου βήματος μεταξύ Ανατολής και Δύσης, της υπερβολής, της φωνής, της ζωής. Δεν πρόκειται να αρχίσω τα ουίσκια από τις 6, για να είμαι λιάρδα στις 7. Θα πιώ τσίπουρο, με μεζέ στις 10, και θα κάνω παραγγελιά το «Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει» του Αντώνη Νταλγκά και θα το αφιερώσω στο κορίτσι που κάθεται στο απέναντι τραπέζι μήπως και μου χαμογελάσει επιτέλους. Και αν μεθύσω θα χορέψω, και αν δε μεθύσω θα έχω περάσει εξίσου καλά. Πάντως δεν θα ξερνάω μέσα στο μαγαζί σαν πολιτισμένος Ευρωπαίος.


Το τραγούδι αφιερωμένο στα υπέροχα ελληνικά τραγούδια που έχουν γραφτεί... Και στην κ. Ταχιάου -πέτρα του σκανδάλου- γυναίκα σαν την οποία θα αργήσουμε να ξαναβρούμε. 
-Που να βρώ γυναίκα να σου μοιάζει- (Αντώνης Διαμαντίδης(Νταλγκάς)/Κώστας Ανατολίτης-1939)



Υ.Γ.: Το να μην γνωρίζετε τι σημαίνει «μπέσα» δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να υπερηφανεύεστε και τόσο πολύ. (άλλο συγγραφικό διαμάντι, σε διαφορετικό site όπου γράφει τακτικά. ΕΔΩ.)
Υ.Γ.2: Η κοπέλα μου δεν έχει μπλογκ, αλλά σας διάβασε και μου είπε να σας πω ότι λέτε βλακείες. (άλλα μου είπε, αλλά καλύτερα να μείνουμε σε αυτό)



*Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ακόμα και ο Μπέκαμ, τις ώρες που δεν είναι σέξης, κλάνει.