Ετικέτες

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Προσωπική εξομολόγηση

Προς όποιον τύχει να επισκεφτεί αυτό το το blog...

Χτες το βράδυ, έτυχε να ξαναδιαβάσω κάποια από τα άρθρα που υπάρχουν σε αυτό το ιστολόγιο.
Μέχρι χτες, λοιπον, νόμιζα ότι ήμουν σχετικά σταθερός στις απόψεις μου... Τελικά όχι. Διαβάζω τα πρώτα μου κείμενα. Άγουρα, γραμμένα στα 19 μου. Άλλος άνθρωπος. Μπερδεμένος, αν και τότε νόμιζα ότι τα είχα πολύ ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Τελικά όχι. Νόμιζα ότι έγραφα καλά. Τελικά όχι.

Σκέφτηκα για μια στιγμή να διαγράψω μερικά. Να διορθώσω κάποια λάθη. Όχι τα ορθογραφικά. Τα άλλα. Τα ιδεολογικά, τα νοηματικά, τα πολιτικά. Βασικά αυτό: τις πολιτικές μου αστοχίες. Τις ατσούμπαλες προσπάθειες να κρατήσω ίσες αποστάσεις και να είμαι αντικειμενικός. Τελικά όχι. Αυτή η αρθρογραφία δείχνει μια πορεία. Για την οποία είμαι πολύ περίφανος. Γιατί δείχνει ότι δεν έφτασα εδώ που είμαι σήμερα πέφτοντας από τον ουρανό. Κατέληξα εδώ. Ξεκινάς από άγουρα άρθρα και άγουρες πολιτικές απόψεις, και τελικά αυτός ο άτιμος ο δρόμος σε φέρνει εκεί που θέλει. Εκεί που σου πρέπει για την ακρίβεια.


Όχι, δεν διορθώνω τίποτα, δεν διαγράφω τίποτα.. Κι ας με εκθέτουν σήμερα πράγματα που έχω γράψει εδω... 
Γιατί στη τελική, ποιός μου λέει ότι σε 5 χρόνια δεν θα ξαναδιαβάσω φετινά άρθρα και δε θα θέλω να τα εξαφανίσω; Άρθρα που θα με κάνουν να μην αναγνωρίζω τον εαυτό μου;; Ε, και τέλος πάντων, ρε παιδιά, δε γίνεται κάθε 4-5 χρόνια να κάνουμε αυτή τη δουλειά...

Τέρμα. Ό,τι γράφει εδω, δε ξεγράφει. (σε αντίθεση με τη συνήθη πρακτική στα blogs).


Μόνο να δικαιολογηθώ ως προς την ηλικία μου. Τα πρώτα μου άρθρα, τα έγραψε ένας 19χρονος. Τα τωρινά ένας (σχεδόν) 23χρονος.. Έχουν διαφορά μεταξύ τους. Οφείλουν να έχουν γιατί αν ένας 19χρονος γράφει όπως ένας 23χρονος, και ένας 23χρονος γράφει σαν 19χρονο, τότε κάτι δεν πάει καλά και με τους δύο. Και στα 30 μου θα πρέπει να έχω εξελιχθεί και άλλο. Όχι κατ' ανάγκην να έχω αλλάξει. Αλλά σίγουρα να έχω εξελιχθεί. Ελπίζω. Θα δείξει. Αν υπάρχει μέχρι τότε αυτό το blog, τότε το 2020, θα επανέλθω με αυτοκριτικό άρθρο.

Ως τότε, συνεχίζω να γράφω. Με βάση το δικό μου "σήμερα" και όχι με το άγχος να είμαι συνεπής με το χτες και το αύριο. Στη τελική το "σήμερα" έχει χτιστεί πάνω στο παρελθόν, οπότε είναι εξ' ορισμού συνεπέστατο. Το ίδιο και το μέλλον.


Tony.

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

"Αν αλλάξετε την Αλέκα, εγώ θα ψηφίσω ΚΚΕ"


Όταν άλλοι βάζουν όρους σε κάθε έκφανση της προσωπικής και επαγγελματικής σου ζωής, συνήθως, αντί να παλέψεις ώστε να τους ανατρέψεις, επιλέγεις μια πιο εύκολη λύση: ψάχνεις χώρο ώστε να θέσεις και εσύ, δικούς σου κυριαρχικούς αυτοσχέδιους και συνήθως παράλογους όρους σε οτιδήποτε σε παίρνει. Έτσι, σχεδόν εκδικητικά. Άλλες φορές είναι στα παιδιά σου, άλλες στον σκύλο σου, συνήθως στη γυναίκα σου, και ενίοτε στα κόμματα που ζητούν την ψήφο σου.

Την κλισέ-φράση που βρίσκεται στον τίτλο, εγώ την έχω ακούσει άπειρες φορές. Πάντα στη συζήτηση, θα βρεθεί καποιος να την πει. Και τη στιγμή που τη λέει, βλέπεις στο βλέμμα του μια θολή περιφάνεια. Είναι ίσως η μοναδική φράση που τον κάνει να νιώθει ότι η ψήφος του έχει δύναμη. Ότι "αφού θέλετε να "σας" ψηφίσω, μπορώ να συμπεριφέρομαι όπως συμπεριφέρεται το γούρουνι το αφεντικό μου σε μένα στο γραφείο καθημερινά. Απλά αντί να παλέψω εναντίον του, τον γλείφω πατόκορφα ολημερίς. Κάποιος θα πρέπει να πληρώσει το τίμημα της καταπίεσής μου. Κάποιος να υποστεί τα νεύρα μου: ας είναι το ψαρωμένο γκαρσόνι, που θα κάνω σύσκατο, ή (στη περίπτωσή μας) το ΚΚΕ που αφού ζητάει την ψήφο μου. Θα φροντήσω να του το βγάλω απ' τη μύτη."

Το γιατί την ίδια φράση δεν την ακούς ποτέ για κάποιον άλλο πολιτικό αρχηγό, δεν είναι της παρούσης να το αναλύσουμε. Το θέμα εδώ είναι ότι η φράση αυτή, εμένα προσωπικά μου ανάβει τα (πολιτικά) λαμπάκια: Η ολοκληρωτική περιφρόνηση μιας μοναδικής πολιτικής περίπτωσης που ακούει στο όνομα Αλέκα Παπαρήγα. Μιας πολιτικού που έχει λοιδωρηθεί όσο κανείς άλλος, που έχει αντέξει στον πανδαμάτωρα χρόνο όσο κανείς άλλος, και που η προσφορά της τόσο στο ίδιο το ΚΚΕ αλλά και συνολικά στην Αριστερά είναι τεράστια. Της γυναίκας που, τέλος πάντων, έχει κατορθώσει να γίνει ένα από τα πολιτικά μου πρότυπα εδώ και αρκετά χρόνια ανεξάρτητα από τον βαθμό της πολιτικής μου συμφωνίας ή διαφωνίας μαζί της.


Από την πορεία...

Για μένα, η Αλέκα Παπαρήγα θα έπρεπε να συμπεριληφθεί στους πλέον επιτυχημένους Γ.Γ. του ΚΚΕ. Η ανάληψη των καθηκόντων της, το 1991, συνέπεσε με την πραγματοποίηση του εφιάλτη του οποιουδήποτε κομμουνιστή. Η πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" στην Σοβιετική Ένωση, προκάλεσε ισχυρότατους τριγμούς στο εσωτερικό των όλων των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Ευρώπης, και σαφώς και του ελληνικού. H λαϊκή βάση, που στήριζε έμπρακτα την πολιτική κατεύθυνση του ΚΚΕ, είδε τον "νέο κόσμο" να καταρέει σαν χάρτινος πύργος, με αποτέλεσμα να υπάρξει ένα μαζικό "κύμα φυγής" από το ΚΚΕ οδηγώντας το, στις εκλογές του 1993, να λάβει μόλις το 4,54% των ψήφων του εκλογικού σώματος.
Το ξελάσπωμα από αυτό το βούρκο, δεν μπορεί να μην το πιστωθεί, τουλάχιστον στο βαθμό που της αντιστοιχεί, η Αλέκα Παπαρήγα, που έγινε το πρόσωπο του κόμματος στα ΜΜΕ, αποτελώντας ουσιαστικά το παράδειγμα για όλους τους κομμουνιστές ως προς το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζουν τον σκεπτικισμό ή ακόμα και τον έντονο αντικομμουνισμό της εποχής. Αποτέλεσμα όλης αυτής της πολυσύνθετης και χρονοβόρας προσπάθειας του κόμματος να ξεριζώσει από την λαϊκή συνείδηση την πεποίθηση ότι η μοίρα του ΚΚΕ ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την μοίρα της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν μια σταθερή άνοδος της εκλογικής επιρροής του κόμματος και της επιρροής που είχε το κόμμα στην κοινωνία, που κορυφώθηκε με το 8,15% που έλαβε το ΚΚΕ στις εκλογές του 2007.

...στις επιθέσεις!

Παρόλη την δουλειά που έκανε εντός του κόμματος ώστε να κάνει τις θέσεις του πολύ καθαρές, να αναμορφώσει το κόμμα, και να "συγχρονήσει" την παρουσία του με τα νέα δεδομένα, η Παπαρήγα γινόταν για πολλά χρόνια στόχος μιας απαράδεκτης και σεξιστικής κριτικής από δημοσιογράφους, καλούνταν να δικαιολογηθεί για καθαρά προσωπικές της αποφάσεις που δεν αφορούσαν κανέναν, υποβαθμίζονταν συνειδητά από δημοσιογράφους το οξύ πολιτικό της αισθητήριο, και παρουσιαζόταν με πολύ έντεχνο τρόπο ως μια γραφική φιγούρα της πολιτικής. Όσο δε, η δουλειά της στο Κόμμα, απέφερε καρπούς, τόσο πιο λυσσαλέα επίθεση δεχόταν.

Αξίζει ωστόσο να σταθούμε στη σεξιστική έκφανση της επίθεσης, η οποία ενώ πήγαζε από τα δημοσιογραφικά γραφεία, εντούτοις υιοθετούνταν απο ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, και μάλιστα από πολλές γυναίκες. Απέδειξε την βαθιά συντηρητική φύση της ελληνικής κοινωνίας η οποία δυσανασχετεί με την εικόνα μιας γυναίκας σε ηγετική θέση. Και όσο αυτά τα "ερυθρά σκουπίδια" επέμεναν, σε πείσμα πολλών, να εκπροσωπούνται απο μια γυναίκα (όχι επειδή είναι γυναίκα αλλά επειδή είναι ικανή), τόσο πιο μισητά γίνονταν αφού μέσα σε όλα τα στραβά τους, χαλούσαν και τη πιάτσα της αντρουά πολιτικής σκηνής.

Παρόλ' αυτά, η Αλέκα Παπαρήγα κατάφερνει να επιβιώνει στην κορυφή του ανδροκρατούμενου στίβου της πολιτικής για μία ολόκληρη εικοσαετία. Το πολιτικό της αισθητήριο όσο και αν λοιδωρήθηκε απο τα χαζογελάκια δημοσιογράφων και νεοφιλελεύθερων μικροαστών, στάθηκε ικανό να οδηγήσει το κόμμα της μακριά από την σκόπελο της πτώσης της ΕΣΣΔ και να κρατήσει το κόμμα ζωντανό χωρίς να αναγκαστεί να κάνει ΚΑΜΙΑ ιδεολογική έκπτωση, και μάλιστα καθιστώντας το ΚΚ της Ελλάδας ένα από τα ηγετικά κόμματα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος.

Το παιχνίδι συνεχίζεται

Σήμερα, λίγους μήνες μετά την πολύ σημαντική εκλογική πτώση του ΚΚΕ και λίγους μήνες πριν το προγραμματισμένο 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ, η Αλέκα Παπαρήγα δέχεται μια νέα,  χυδαία επίθεση προπαγάνδας και παραπληροφόρησης, αυτή τη φορά μέσα από τα "φρέσκα" διαδικτυακά κανάλια ενημέρωσης.

Με βαρύγδουπους τίτλους όπως "Απέτυχε η Αλέκα", αναφορές στον "θρόνο της Αλέκας" ή απαράδεκτους ισχυρισμούς (υπο τον φερετζέ της προσωπικής άποψης) όπως ότι ο "πονηρός" Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τις προεκλογικές επιθέσεις του εναντίον του ΚΚΕ θέλησε να "ενισχύσει εσωκομματικά την Αλέκα Παπαρήγα"!(!!!!!!!)

Τα διάφορα blogs με ύφος "γνώστη", και καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση ότι τα άρθρα τους βασίζονται σε έρευνα και όχι στο φαντασιακό τους πεδίο, έχουν επιδοθεί σε μια ακατάσχετη ονοματολογία που λίγο-πολύ καταλήγει να θεωρεί "φαβορί" για Γ.Γ. οποιονδήποτε βουλευτή του ΚΚΕ έχει παρουσία στα ΜΜΕ. Και όλα αυτά συνήθως, με μια άλλοτε φανερή και άλλοτε υποφώσκουσα επίθεση στη νυν Γραμματέα του Κόμματος εκ μέρους των απανταχού "κουκουεδολόγων".

Δεν ξεβάφει το άτιμο το κόκκινο

Είναι εμφανέστατη η προσπάθειά τους να βάλουν χέρι σε μια καθαρά εσωκομματική διαδικασία που δεν αφορά κανέναν άλλο παρά μόνο τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, καθώς και η, λογική ως ένα βαθμό, προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν και να αναλύσουν το ζήτημα της "ηγεσίας" του ΚΚΕ με όρους αστικών κομμάτων.

Η διαφορά είναι ότι το ΚΚΕ, είτε συμφωνείς μαζί του, είτε όχι, είναι ξεκάθαρο πως δεν είναι ένα αστικό ή έστω φιλοαστικό κόμμα.
Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι η Αλέκα Παπαρήγα έχει κερδίσει με το σπαθί της τον σεβασμό όλων των πολιτικών της αντιπάλων (και στα 21 χρόνια της πορείας της στη θέση του Γ.Γ., πέρασαν πολλοί τέτοιοι).
Και εάν το Κόμμα αποφασίσει σε αυτή τη φάση ότι μπορεί να του είναι χρήσιμη από άλλο μετερίζι, τότε η Αλέκα Παπαρήγα στα μάτια όλων των κομμουνιστών της χώρας, των μελών και των φίλων του Κόμματος, των ανοιχτόμυαλων αγωνιστών της "ευρύτερης Αριστεράς" που για διάφορους λόγους έχουν απομακρυνθεί από το ΚΚΕ, θα κλείσει αυτή τη μακρά και δύσκολη αγωνιστική της πορεία με μεγάλη επιτυχία, με το όνομά της πάντα να παραπέμπει στο ότι κράτησε το ΚΚΕ όρθιο και σταθερό σε μια από τις δυσκολότερες καμπές της 90χρονης ιστορίας του.

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

(UNITED COLORS OF BENETTON)


ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΘΡΑΣΟΣ!!!

Αυτή είναι η διαφήμιση της Benetton εναντίον της ανεργίας, που πλασαρίστηκε δεόντος από τα ΜΜΕ και από τα "ανεξάρτητα" blogs. Η ευρύτερη καμπάνια λέγεται "UNHATE", απευθύνεται στους 100.000.000 ανέργους έως 30 ετών σε παγκόσμιο επίπεδο, και περιλαμβάνει έντυπες διαφημήσεις, μπλουζάκια, και όλων των ειδών σκατουλάκια, όλα με θέμα νέους άνεργους μέχρι 30 ετών που διαδηλώνουν, περνάνε συνεντέυξεις για δουλειές και συνωστίζονται στα Ταμεία Ανεργίας. Μαζί με όλα αυτά περιλαμβάνει και έναν διαγωνισμό ΜΟΝΟ για νεαρούς ανέργους από όλο τον κόσμο όπου μπορούν να στείλουν το project τους στη Benetton και να θέσουν υποψηφιότητα για να κερδίσουν 5 χιλιάρικα! 

Μεγάλη η κάψα της "οικογενειακής εταιρίας με την διαφορετική φιλοσοφία" για τα προβλήματα των νέων! Μπράβο στον κύριο Μπένετον που μας σκέφτεται και μας τους καψερούς. Να του πούμε και ένα "ευχαριστώ", μην είμαστε γαϊδούρια!



μόνο που....

O MIΣΘΟΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΤΟΝ
 ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ 18-25 ΕΤΩΝ ΕΙΝΑΙ 380€ ΤΟΝ ΜΗΝΑ!!! 
ΝΑΙ, ΓΙΑ 8ΩΡΟ ΜΙΛΑΜΕ ΠΑΝΤΑ!!!*

Κάντε έναν κόπο και βγάλτε τα συμπεράσματά σας...



*Για τους δύσπιστους, να ξεκαθαρίσω ότι η πληροφορία για το ύψος του μισθού είναι έγκυρη, καθώς προέρχεται  απευθέιας από άτομο που επιχείρησε να πιάσει δουλειά στην εταιρία.

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2012

Kρύβουν τη Siemens κάτω από μαύρες μπλούζες

Μπράβο στον βουλευτη-μαζορέτα της ΧΑ που με 10 μπούληδες έκανε την Κόρινθο πρωτο θέμα στα σάπια ελληνικά δελτία, την ώρα που ο Σαμαράς μοίραζε νησιά στην γερμανία και ο Στουρνάρας υπέγραφε την συμφωνία με τίτλο "περασμένα ξεχασμένα" με τη Siemens...
Άξιος ο μισθός τους..

Aν μερικοί δεν καταλαβαίνετε την έννοια του αποπροσανατολισμού ούτε τώρα, περαστικά σας..



Στο 0.12 ο ανιματέρ βουλευτής... 




Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Το τέλος της ηλιθιότητας

Το κείμενο περιέχει τοποθέτηση απόψεως. Αν επιθυμείτε αντικειμενικότητα παρακαλώ απευθυνθείτε στο skai.gr


Αποφασίζεις να γράψεις για αυτή την εκλογική αναμέτρηση και δεν ξέρεις από που να το πιάσεις. Στις παρέες και τα οικογενειακά τραπέζια ακούς τα πάντα. Η απόσταση ανάμεσα σε μια συζήτηση με λογικά επιχειρήματα μέχρι την συνάντησή σου με την προσωποποίηση της παράνοιας είναι ίση με τη χρονική περίοδο ανάμεσα στο μάζεμα των πιάτων του φαγητού και το σερβίρισμα του γλυκού. 

Παρόλ' αυτά ο χρόνος τρέχει. 13 μέρες μέχρι τις "κρισιμότερες εκλογές από το 1950". Και κάπως έτσι αρχίζουν οι αυθαίρετες αναγωγές, η παρελθοντολογία και η χυδαία απλοποίηση ακόμα και των πιο σύνθετων προβλημάτων της χώρας και του καπιταλισμού.

Ακριβώς επειδή έμειναν 13 μέρες, δεν θα μπούμε στη διαδικασία της ανάλυσης του πώς φτάσαμε εδώ ούτε θα βγάλουμε το χάρακα να δούμε ποιος την έχει πιο μεγάλη την ευθύνη. Πάμε στο δια ταύτα της ψήφου:

  • Όποιος θέλει να ψηφίσει ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. έχει το δικαίωμα να το κάνει. Δεν θα έχει όμως το δικαίωμα να τολμήσει να πει (εκεί γύρω στο καλοκαίρι) ότι δεν ήξερε τι πρόκειται να συμβεί. Να είναι βέβαιος ότι με την ψήφο του θα γίνει φυσικός συνένοχος για κάθε άνεργο, για κάθε άστεγο, για κάθε οικογένεια που θα αντιμετωπίσει πρόβλημα από δω και πέρα. Το δικαίωμα στην ηλιθιότητα μπορεί να ξεκίνησε από το 1974, αλλά έχει ημερομηνία λήξης την 5η Μαΐου του 2012. Στις 6 Μάη κανείς δεν θα έχει το ελαφρυντικό της βλακείας. Όποιος ψηφίσει ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ θα πρέπει να θεωρείται εξίσου υπεύθυνος με κάθε βουλευτή που στη Βουλή λέει ξεδιάντροπα "ΝΑΙ σε όλα". Σε όσους επιμείνουν να στηρίζουν τους καταστροφείς του ελληνικού λαού, αξίζει η ίδια κοινωνική απομόνωση που έχει επιβληθεί εδώ και δύο χρόνια στους βουλευτές αυτών των κομμάτων.
  • Απ' την άλλη, όσοι έχουν εγκλωβιστεί ανάμεσα στα αναχώματα (ή καλύτερα μέσα στα χαρακώματα) που έστησαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεξιά και αριστερά τους (βλ. Ανεξ. Ελλ. και ΔΗΜ.ΑΡ. αντίστοιχα), οφείλουν και αυτοί να παραδεχτούν τουλάχιστον ότι βαθιά μέσα τους γνωρίζουν τον πραγματικό ρόλο αυτών των κομμάτων και ότι απλώς, δεν έχουν το θάρρος να εγκαταλείψουν πλήρως εκλογικά τις πολιτικές τους παράγκες. Πάντως η απεμπλοκή τους από αυτές τις πολιτικές απάτες είναι στο χέρι τους και μόνο. Αν δεν μπορέσουν να ξεφύγουν, τότε απλά στις 6 Μαΐου θα κάνουν την βελούδινη επαναστασούλα τους μέσα από τα ιδρωμένα πουκάμισα του Π. Καμμένου και την "τα-ζωα-μου-αργα" υπεύθυνη φωνή του δήθεν σοφού αγωνιστή Φ. Κουβέλη. Και όταν τα κόμματα αυτά αναγκαστούν να πάρουν θέση, μετά τις εκλογές οι (γεμάτοι ελπίδα) ψηφοφόροι τους, για μια ακόμη φορά θα απογοητευτούν, θα αγανακτήσουν και θα καταλήξουν ότι "όλοι ίδιοι είναι τελικά" αντί να συνειδητοποιήσουν ότι "αυτοί είναι ΟΙ ίδιοι με τους δυο μεγάλους, απλά με άλλο χρώμα φερετζέ". 
  • Για τα χρυσαύγουλα δε λέω τίποτα. Όποιος ξέρει, ξέρει. Όποιος δεν ξέρει οφείλει να μάθει. Κανένας σεβασμός για όποιον τους ψηφίσει είτε από άγνοια, είτε από "αντίδραση". Επαναλαμβάνω: η ηλιθιότητα παύει να αποτελεί δικαιολογία.
Μην κάνετε τη χάρη σε κανέναν να πουλήσετε την ψήφο σας στις εύκολες, και προσοδοφόρες για τα δύο "μεγάλα" κόμματα, λύσεις του λευκού, του άκυρου και της αποχής.
Πηγαίνετε στην κάλπη οργισμένα, τιμωρητικά και με λογικούς συλλογισμούς. Δυσκολέψτε τους μέσα από την ψήφο σας, όπως μας δυσκολεύουν και οι ίδιοι. Αναλογιστείτε ποιοι προειδοποιούσαν πολλά χρόνια πριν για την σημερινή εξέλιξη των πραγμάτων στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Αναλογιστείτε ποιον φοβούνται.

Στρέψτε το κεφάλι Αριστερά, για να εντοπίσετε μέσα σε όλο το (δυστυχώς θολό) φάσμα της, μερικά μόνο από τα υγιέστερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Τμήματα αγωνιστικά, που δεν σκύβουν το κεφάλι, που άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο, παλεύουν έμπρακτα για καλύτερες μέρες (από πολύ διαφορετικές σκοπιές ο καθένας). Τμήματα της ελληνικής κοινωνίας με ταξική συνείδηση, που έχουν δώσει δείγματα γραφής στους αγώνες, και που είναι διατεθειμένα να κάνουν πολύ μεγάλες  θυσίες, ακόμα και προσωπικές, προς όφελος της τάξης μας.


Δεν επιχειρώ να αμβλύνω τις διαφορές μεταξύ των αριστερών δυνάμεων. Τις θεωρώ εξαιρετικά σημαντικές και σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι θα μπορούσαν να συνεργαστούν, όπως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, προτού λύσουν αυτές τις ριζικές διαφωνίες. Ούτε θεωρώ πως οτιδήποτε αυτοχαρακτηρίζεται ως αριστερό είναι και θετικό βήμα για τον ψηφοφόρο. Υπάρχουν ωστόσο οι δυνάμεις εκείνες, τόσο ενδοκοινοβουλευτικά όσο και εξωκοινοβουλευτικά, που συσπειρώνουν στις τάξεις τους τα πιο ριζοσπαστικά και αγωνιστικά μέρη της κοινωνίας. Σε αυτά τα τμήματα έχω εμπιστοσύνη. Ίσως ακόμα περισσότερη και από όση έχω στο κόμμα που έχω αποφασίσει να στηρίξω απορρίπτοντας όλα τα άλλα.

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

"Όλα τα μωρά στη πίστα" της αστικής προπαγάνδας

Πριν δύο χρόνια στη σχολή, σε ένα μάθημα, ο καθηγητής μας είπε να παρακολουθήσουμε όλα τα δελτία ειδήσεων για μερικές μέρες και να κάνουμε διάφορες παρατηρήσεις πάνω σε ορισμένα ζητήματα. Η κοινωνικο-πολιτική κατάσταση προφανώς δεν είχε καμία σχέση με τη σημερινή και κυρίως δεν ήταν τόσο τεταμμένη. Πάντως από τότε, τις ειδήσεις τις βλέπω κάπως διαφορετικά. Τις τελευταίες εβδομάδες όμως τα παιχνιδάκια και οι στοχευμένες προσπάθειες των ειδησεογραφικών παραγόντων "βγάζουν μάτι"!

Είναι λες και έχουν ανοίξει κάθε εγχειρίδιο χειραγώγησης της μάζας που έχει γραφεί και να το εφαρμόζουν στην εντέλεια.

ΚΑΘΕ δελτίο ειδήσεων εδώ και τρεις-τέσσερις μέρες κινείται απαρέγγλιτα πάνω σε δύο παράλληλους άξονες. Μέσα σε αυτούς τους δυο άξονες (μοτίβα) χωράει κάθε είδηση που επιλέγεται να παιχτεί στα κεντρικά δελτία ειδήσων. Στην πρώτη γραμμή εντοπίζουμε το "μαστίγιο". Όλοι οι φόβοι και οι απειλές που συζητώνται τους τελευταίους μήνες. Ένα μπουκέτο μιζέριας αποτελούμενο από τρομοκρατία για μείωση μισθών, αυξανόμενης εγκληματικότητας συνοδευμένης από κορώνες μισαλλοδοξίας, δήθεν αποκαλύψεων για επίορκους δημοσίους και πολλών άλλων παρόμοιων θεμάτων. 
Η δεύτερη γραμμή της ειδησεογραφίας είναι η πιο "δημοσιοκαφρική". Αυτή που θυμίζει τις προεκλογικές περιόδους του '80 και του '90. Το ζουμερό "καρότο" που μας προσφέρει το καθεστώς από τη στιγμή που αποφάσισε να μας μας αφήσει να εκλέξουμε. Αυτό το μπουκέτο είναι πιο πολύχρωμο: η Πανεπιστημίου γίνεται ένας απέραντος πεζόδρομος κάτω από το άγρυπνο και βαριεστημένο βλέμμα του κ. Λουκά, 3 υπουργοί/ninja ως άλλοι υπερήρωες εντοπίζουν και εξολοθρεύουν το απανταχού Κακό (η Αννούλα η Διαμαντοπούλου, ο Love-έρδος και η ηγετική τρελόφατσα με τα αμέτρητα τικ, ο Μιχάλης ο Χρυσοχοΐδης), οι  ξένες επενδύσεις αρχίζουν και χτυπάνε την πόρτα μας και α! ναι! μόλις είδαμε ότι έχουμε και ένα πλεόνασμα (σε κάτι που δε πολυασχολήθηκα να καταλάβω).

Αυτά με τα μάτια της ανάλυσης που μάθαμε να κάνουμε στο (δημόσιο) πανεπιστήμιο που ΔΕΝ είναι για τα σκουπίδια όπως θέλουν πολλοί να πιστέψουμε. Πάμε τωρα να δούμε το εργατικό δυναμικό της ειδησεογραφίας. Τους δημοσιογράφους των δελτίων: τις μισθωτές πλύστρες των εγκεφάλων μας.

Ξεκινάει, λοιπόν, με τη "σκυτάλη της ενημέρωσης" (αυτές οι δημοσιογραφικές κλισέ εκφράσεις βγάζουν πολύ γέλιο ή είναι η ιδέα μου;) ο Ευαγγελάτος. Ένας πενηνταρίζων κυριος που όμως νομίζει ότι είναι τρελό γκομενάκι και δε βάζει κώλο κάτω για δύο ώρες επειδή είναι μαχητικός ρεπόρτερ. Το iPad τον κάνει να νιώθει ακόμα πιο γαμάτος και όποτε μπορεί, τραβάει γραμμές στο χάρτη για να "δείξει ακριβώς τι συνέβη". Μερικές φορές ξεχνάει ότι παρουσιάζει ειδησεογραφική εκπομπή και νομίζει ότι ακόμα ψάχνει για "αποδείξεις" σπέρματος σε ξένα στρώματα και ούρων στα φυστίκια στο Ρουβά. Ειρωνικότατος μέχρι αγένειας στους καλεσμένους του, ρωτάει και δεν δίνει χρόνο για απάντηση. Διακρίνεται μια ελαφρά στύση όποτε πέφτει ξεκατίνιασμα. Η στύση γίνεται εντονότερη όταν λέει την φράση: "...αφήστε με να συντονίσω τη συζήτηση". Συμφερόντων Αλαφούζου. Σύζυγος Τατιάνας.

"Απέναντι", στον Alpha ο Schröter. Άλλος σέξης από κει. 'Ολο χαμόγελο που δε ξέρεις τι σκατά κρύβει από πίσω. Παρουσιάζει το πιο κιτς δελτίο που έχει υπάρξει στην ελληνική τηλεόραση. Είναι και αυτό μια πρωτιά, δε μπορείς να πεις. Επίσης αγενέστατος, όμως όχι προς τους καλεσμένους του. Τέτοιους δεν έχει και πολλούς ο κακόμοιρος. Τα απωθημένα του τα βγάζει στους ρεπόρτερ του καναλιού του οποίους διακόπτει και κόβει από το πλάνο όποτε του καυλώσει! Επίσης θα ήθελα μια επίσημη απάντηση στο εξής: για ποιόν αρρωστημένο λόγο στέλνεις μια δημοσιογράφο από τη Κάντζα στην Ακρόπολη για να σου κάνει αναφορά σε θέματα όπως τα γενόσημα και η διαφθορά στο δημόσιο; Αυτουνού η στύση δεν είναι διακριτή επειδή είναι συνέχεια καθιστός, αλλά είμαι 200% σίγουρος ότι του αναστατώνεται το "είναι" του όταν λέει τη φράση "Δείτε, κυρίες και κύριοι σε λίγο". Συμφερόντων Κοντομηνά. Μετά Γερμανών. Μετά πάλι Κοντομηνά. Ήταν σύζυγος ψηλής-λεπτής αλόγας αλλά τώρα γκομενίζει ελεύθερα. (είδατε που κιτρινίζει λίγο και το MessyGreekSalad? για να μη γκρινιάζετε!)

Είναι 20:00. Έχεις ήδη περάσει μία ώρα με τον Ευαγγελάτο και τον Σρόιτερ και λες να αλλάξεις κανάλι. Βάζεις Mega. Ξέρεις ότι είναι λάθος, αλλά απόψε θες να κάνεις κάτι τρελό. Η αδρεναλίνη που νιώθεις τη στιγμή που φλερτάρεις με το έμφραγμα διαβάζοντας την σημερινή κάρτα των περικοπών σε εξιτάρει. Σε καλησπερίζει η Τρέμει. Δεν την αναγνωρίζεις απο το πρόσωπο γιατί αυτό αλλάζει συνεχώς σαν συναρμολογούμενο και δεν το προλαβαίνεις. Ξέρεις όμως ότι είναι αυτή επειδή βλέπεις εκείνο το κολιέ που έχεις συνδυάσει με κάθε περικοπή του μισθού σου και με κάθε σωτηρία της χώρας σου, να λαμπιρίζει. Το μάτι γουρλώνει και διαβάζει autocue. Αυτό σε γενικές γραμμές. Δεν προσφέρει πολλά περισσότερα στο σύμπαν. Συμφερόντων Μπόμπολα, Βαρδινογιάννη, ΔΟΛ/Ψυχάρη, αλλά και γενικότερα ό,τι κάτσει αρκεί να είναι ΠΑΣΟΚ και Βενιζέλος.
Τρελός παππούς
Το support της Τρέμη εχουν αναλάβει τρεις μαχητές της δημοσιογραφίας. Καμικάζι θα τους έλεγε κανείς. 20:10. Δίπλα στη Τρέμη σκάει παράθυρο με φάτσα τρελού παππού. Ο Πρετεντέρης. Υπάρχει μια ανεπιβεβαίωτη φήμη ότι το όνομά του σημαίνει μια κακιά λέξούλα στα αρχαία σανσκριτικά. Είναι ο πρώτος δημοσιογράφος για τον οποίο γράφτηκε και προσωπικό σύνθημα. Οι εμμονή του εναντίον κάθε λαϊκής διεκδίκησης είναι παροιμιώδης. Ίσως έχει ενστερνιστεί τόσο πολύ το σύνθημα του ΚΚΕ, "ή με το κεφάλαιο, ή με τον εργάτη" που νιώθει πραματικά μέσα του ότι κάθε πράμα που ζητάει ένας εργαζόμενος, ουσιαστικά, προσπαθεί να το πάρει προσωπικά από αυτόν. Εκτός πραγματικότητας, με επιχειρηματολογία που σε κάνει να θες ή να αυτοκτονήσεις. Ή να σκοτώσεις. Ο ρόλος του ουσιαστικά είναι να σε γυρνάει εναντίον του ίδιου σου του εαυτού. Το ανησυχητικό είναι ότι σε μερικούς ανθρώπους πιάνει. Αντι-αριστερός μέχρις εσχάτων. Τουλάχιστον όμως, είναι ειλικρινής ως προς αυτό. Ξεκαθαρίζει ότι είναι εχθρός σου. Ζηλεύει τον Καψή που πάντα φοράει πιο κουλ γυαλιά. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους κυρίους, δεν είναι ξεκάθαρο το τι τον ερεθίζει. Ξέρουμε όμως ότι του συμβαίνει όταν ξαφνικά η φωνή του ανεβαίνει καμιά εικοσαριά οκτάβες και οι λέξεις σκούζουν σαν γάτα σε οργασμό. 
Αντιθέτως ο άλλος, ο μουσάτος, είναι ακόμα μεγαλύτερη μαμή. Ο Παύλος Τσίμας, βγαίνει στο αριστερό παράθυρο της Όλγας, για να κάνει τον "αριστερό" αντίλογο επιπέδου. (τον πιάσατε τον συμβολισμό, έτσι; είναι όμως οι άτιμοι εκει στο mega, σατανάδες!) Τέλος πάντων, αυτός είναι ένα είδος Φώτης Κουβέλης της Δημοσιογραφίας. Πουλάει υφάκι, υπευθυνότητα και λογική με το κιλό και σε τιμή κόστους. Και όσος κοσμάκης τσατίζεται με τον Πρετεντέρη ο οποίος φωνάζει σαν υστερική σύζυγος βιομηχάνου που φοβάται ότι θα χάσει την στάνταρ ξαπλώστρα στη Μύκονο, τελικά πείθεται από τον Τσίμα που θέτει ακριβώς το ίδιο εκβιαστικό δίλημμα που θέτει και ο Πρετεντέρης, αλλά με λίγο πιο κοινωνικά φιλικό και politically correct (μη χεσω) λεξιλόγιο. Ο Τσίμας παίζει να μην ερεθίζεται και με τίποτα. Γενικά είναι λίγο ξενέρωτο δελτίο από αυτή την άποψη.
Τελευταία σταρλετίτσα του δελτίου είναι ο Μανούσος ο Καψής. Παρεξηγημένο παιδί απ' τα μικράτα του. Το Μπομπολέικο όμως είναι φιλάνθρωπο και τον έβαλε στο δελτίο κι ας τον είχε κάνει ρόμπα ο Μητσικώστας εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και η Λιάνα πριν κανα-δυο χρόνια. Αν ακόμα δεν τον θυμάσαι, είναι αυτός που σου βγάζει τη πίστη για να πει μια γαμωπρόταση. Και που όταν την πει είναι τόσο μαλακία που εύχεσαι να μη την είχε πει και να ήταν ακόμα στο δεύτερο "εεεε...". Γουστάρει μισθούς 300€. Για τους άλλους. Ο ίδιος τα αξίζει τα 10-12 χιλιάρικα που παίρνει τον μήνα. Μπορεί να χρειαστεί καινούρια γυαλιά άλλωστε.

Αφού έχεις φάει το πρήξιμο της αρκούδας από το Mega, και επειδή νιώθεις την μιζέρια να πλακώνει την καρδιά σου, σκέφτεσαι ότι πριν αυτοκτονήσεις, ίσως πρέπει να δεις μήπως τα λένε διαφορετικά στον Αnt1. Πατάς το κουμπί. Φάτσα-κάρτα η Χούκλη. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο την έχεις συνδέσει υποσυνείδητα με την προσωποποίηση της υπευθυνότητας, της νηφαλιότητας και της αντικειμενικότητας. Μιλάμε, έχει κάνει και γαμώ τα μαρκετινγκ. (λένε ότι στις σειρές του Παπακαλιάτη βάζουν φωτογραφία της Χούκλη να περνάει ανάμεσα από τα καρέ με πολύ γρήγορη ταχύτητα, έτσι ώστε να την θεωρείς πρότυπο). Ακούς λοιπόν με περισσότερη προσοχή τι λέει. Η κάθε είδηση συνοδεύεται άμεσα από τρελά πετυχημένο και ευφάνταστο σχεδιάκι πάνω δεξιά στην οθόνη (π.χ. σε θέμα μόλυνσης από πετρέλαιο θα σκάσει δίπλα της υδρόγειος με μπιτόνι βενζίνη. σε θέμα κοψίματος μισθού θα σκάσει πάκος πενηντάευρα και δίπλα ψαλίδι. οι τύποι είναι πολύ μπροστά σου λέω!). Η είδηση είναι εξίσου μίζερη με την ίδια του Mega πάντως. Απλά εδώ μπορεί να πετύχεις και κανέναν φίλο σου να λέει αγανακτισμένος στη κάμερα πόσο δύσκολα τη βγάζει πέρα τώρα με τη κρίση, ότι δεν μπορεί να πάρει ούτε γάλα για το πιτσιρίκι και ότι για όλα φταίνε "ΑΥΤΟΙ ΟΙ 300 ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΑΝΕ!". Βέβαια, εσύ ξέρεις ότι χτες τα έσπαγε στον Κιάμο, ότι δεν έχει παιδιά και ότι είναι ταμίας στη τοπική του Πασόκ, αλλά δε πειράζει μωρέ. Το ρεπορτάζ τελειώνει. Full-frame η Χούκλη αλλά με λίγο ύποπτο χαμόγελο. Κάτι σου ετοιμάζει. Προσφωνεί τον δημοσιογράφο-σχολιαστή και ανοίγει το παράθυρο. Και κάπου εδώ ξεκινάει το πιο παρανοϊκό θέαμα. Ο σχολιαστής, έχει και αυτός autocue. Τα σουπεράκια από κάτω είναι εκτενέστατα, τα γράμματα ίσα που χωράνε στον δωσμένο χώρο και στενάζουν τα καημένα, αλλάζουν με ανεπανάληπτη ταχύτητα και, το κυριότερο, γράφουν αυτό που θα πει ο σχολιαστής πριν το πει. Για λίγα δευτερόλεπτα νιώθεις ότι βρίσκεσαι στη ζώνη του λυκόφωτος και προσπαθείς να καταλάβεις αν το είπε και μετά το διάβασες, αν το διάβασες και μετά το είπε ή αν έγινε κάπως ταυτόχρονα όπως όταν διαβάζεις υπότιτλους σε μια ταινία. Αλλά μέχρι να το συνειδητοποιήσεις, το σουπεράκι έχει ήδη αλλάξει, ο σχολιαστής ήδη το διαβάζει με πάθος και πόνο και τελικά καταλαβαίνεις ότι ΌΛΟ το δελτίο είναι ένα γραμμένο και ίσως προβαρισμένο σενάριο. Όλο όμως. Tragic! (Συμφερόντων Κυριακού για να μην ξεχνιώμαστε)

Πήγε 21:03. Νόμιζες πως γλύτωσες. Αλλά διαπιστώνεις ότι σχεδόν όλα τα κανάλια δεν έχουν τίποτα που να αξίζει. Προχωράς λοιπόν. Φτάνοντας στα μεγαλύτερα νούμερα του τηλεκοντρόλ πέφτεις ξανά στο ΣΚΑΪ. Την ώρα που ο Ευαγγελάτος είναι καθ' οδόν για την τρυφερή και στοργική αγκαλιά της Τατιάνας, η Σία Κοσσιώνη πιάνει δουλειά. Η μιζέρια παραμένει ίδια διακαναλικά, αλλά εδώ θα δεις και άλλα πράματα. Λίγο πιο elegant γλώσσα. Μεταδίδουν τις ειδήσεις όχι για τη πλέμπα που έβλεπε Ευαγγελάτο, αλλά για τo ανφάν γκατέ της ελληνικής επιχειρηματικής και βιομηχανικής σκηνής. Πάντως η βασική και κυριότερη διαφορά αυτού του δελτίου από τα υπόλοιπα είναι ότι εδώ τον λένε Γιουνκέρ, όχι Γιούνκερ που τον λένε οι μπουρτζόβλαχοι στου μεγκατσάνελ! Η Σία δεν έχει τόσο ενεργό ρόλο σε αυτό το δελτίο, αν εξαιρέσουμε μερικές προβοκατόρικες ερωτήσεις που κάνει σε όλο το θρυλικό δημιοσιογραφικό team για να το ξεσηκώσει λίγο. Ειδικά όταν οι ερωτήσεις αναφέρονται στο ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ εγώ την κάνω πολύ χάζι, γιατί δυσκολεύεται ακόμα και στις λέξεις η καημενούλα μωρέ. Το δημοσιογραφικό team του Άρη και του Πάσχου είναι εκεί για να αρχίσει το σκληρό ξεκατίνιασμα σε οτιδήποτε του θυμίσει "τις παλιές συνήθειες του Έλληνα που πρέπει να κοπούν μαχαίρι". Αρχίζει να σου λείπει ο Πρετεντέρης και αυτό το γεγονός είναι από τα πιο ανησυχητικά. Σε αυτή την σκληρή ομάδα ανήκει και ένας άλλος άνθρωπος. Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου. Ένα αγόρι που έπεσε στα άκαρδα δίχτυα του σκληρού δελτίου του Σκάι και που πολύ συχνά αναγκάζεται να πει βαριές κουβέντες κατά πάντων, αλλά που στην προσωπική του ζωή έχει όνειρο να καταφέρει επιτέλους να εντοπίσει την ακριβή μετάφραση του "selective default" στο GoogleTranslate χρησιμοποιώντας τις, δικής του εμπνεύσεως, μεθόδους που παρουσίασε μια φορά στο δελτίο του Σκάι. Το μόνο που μπορεί να ερεθίσει λίγο την ομάδα αυτών των μουτζαχεντίν της προπαγάνδας είναι τα iPads και η Σία. Βασικά τα iPads όμως.

Το δελτίο του ΣΚΑΪ ξεκίνησε στις 21:00. Στις 21:10 έχεις κλατάρει. Την έχεις σβήσει τη μαλακισμένη τη τηλεόραση. Σε εκνεύρισαν τόσο οι πούστηδες που δεν έδωσες την ευκαιρία στο δελτίο της ΕΤ3 που ξεκινάει στις 22:00 να σε ενημερώσει λίγο πιο ανθρώπινα και με λίγο περισσότερο σεβασμό. Δυστυχώς ποτέ δεν της την δίνεις αυτή την ευκαιρία. Την αξίζει όμως. Πολύ περισσότερο από την ευκαιρία που δίνεις κάθε βράδυ στην καφρίλα και την αλητεία του Mega και του Σκάι να εισβάλλει σπίτι σου και ουσιαστικά να σου κλέβει ψυχή, όνειρα και αξιοπρέπεια.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Πρόταγκον.gr- Ιστορίες να σου ανεβάζουν τη πίεση!

Μάλλον θα μας απασχολλήσει αρκετά αυτό το site. Όχι επειδή αξίζει τόσο πολύ τον κόπο, αλλά επειδή οι γελοιότητες που γράφονται εκεί (θεωρώ εσκεμμένα και με ξεκάθαρη πρόθεση πολιτικού πατρωναρίσματος) δεν πρέπει να μένουν αναπάντητες. Στο σημερινό μενού, κύριο πιάτο το κείμενο του Γιώργου Νικολόπουλου, με τον εύγλωττο και λογοτεχνικά εμπνευσμένο τίτλο, "Όχι διαδηλώσεις στο Σύνταγμα". Για επιδόρπιο, το υστερόγραφο του ίδιου άρθρου. Ο αρθρογράφος δίνει λύσεις εναλλακτικές και ονειρεμένες.


Το εν λόγω κείμενο είναι μια γλοιώδης αναπαραγωγή των πιο χιλιοπαιγμένων αντιδραστικών σχολίων που ακούγονται σποραδικά μέσα στην ελληνική κοινωνία. Μέσα από ένα μάθημα συνταγματολογίας for dummies εξηγεί, γιατί "οι διαδηλώσεις στο Σύνταγμα πρέπει να απαγορευτούν. Αύριο κιόλας." χρησιμοποιώντας προς όφελος των επιχειρημάτων του τις πιο ασαφείς εκφράσεις του Συντάγματος της Ελλάδας.

Γράφει:
"Το θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα του συναθροίζεσθαι, όπως ασκείται στην Ελλάδα, έχει ως αποτέλεσμα να μην προστατεύονται άλλα βασικά ατομικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην ελευθερία κίνησης, το δικαίωμα στην ιδιοκτησία ή ακόμη και το δικαίωμα στη ζωή. Και κάπως έτσι, η Αθήνα καίγεται."
"αν θες να πας σινεμά στο Αττικόν δεν πρέπει να φοβάσαι μη καεί με σένα μέσα;"
"Οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, δεν είναι νόμιμες. Γιατί δεν είναι συνταγματικές."

Είχα σαν αρχικό σκοπό να σχολιάσω έναν-έναν τους "αυθορμητισμούς" του Νικολόπουλου αλλά αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι δεν έχει κανένα νόημα να εξηγήσω σε αυτή τη φάση το γιατί πρέπει να γίνονται διαδηλώσεις. Όποιος δεν το καταλαβαίνει από μόνος του σήμερα, δεν θα το καταλάβει ποτέ, ό,τι και να του πεις. Άλλωστε τα συγκεκριμένα επιχειρήματα του κώλου, έχουν ακουστεί πολλές φορές από τα ράμφη των παπαγάλων και όπως δείχνει αυτό το άρθρο, θα συνεχίσουν να εκστομίζονται και στο μέλλον. Η κινδυνολογία, ο πανικός, οι ανακρίβειες και η λάσπη προς το κίνημα είναι οι αγαπημένες τους μέθοδοι, και σκοπεύουν να τις εγκαταλείψουν τώρα.

Ας πάμε λοιπόν στο υστερόγραφο που έχει πολύ περισσότερο ζουμί, χρώμα, και πλάκα τέλος πάντων. Το παραθέτω ολόκληρο γιατί είναι απολαυστικό. Το ύφος και ιδιαίτερα οι περιγραφές... Σε μπάζει μέσα στο αγωνιστικό-επαναστατικό κλίμα! Οι υπογραμμίσεις δικές μου...

"ΥΓ. Φυσικά το ίδιο το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι πρέπει να το υπερασπιστούμε. Δικαιούμαστε να το απολαμβάνουμε όλοι οι πολίτες απρόσκοπτα και χωρίς φόβο. Νόμος θα μπορούσε να ορίσει που, πως και πότε  θα μπορούμε να μαζευόμαστε και να διαδηλώνουμε μαζικά κι ελεύθερα αντί του Συντάγματος. Thinking outside the box, το Ολυμπιακό Στάδιο θα μπορούσε να μετονομαστεί σε Πάρκο Δημοκρατίας, με Hyde Park Corners, ομιλίες, διαλόγους και άλλα δρώμενα παντού. Μία εύκολα προσβάσιμη γιορτή της Δημοκρατίας για δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες αν το ήθελαν, μπροστά στις κάμερες και με σταθερή δημοσιογραφική κάλυψη ώστε να ακουστούν μηνύματα και αιτήματα. Κι όσο για τον «κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια» αν ξεφύγει το πράγμα; Ανοιχτοί χώροι γύρω γύρω, άρα πάει το αντάρτικο πόλεων στα σοκάκια. Κάμερες παντού, άρα να αποθαρρύνονται και να τιμωρούνται οι παράνομες πράξεις. Τι θα βλέπαμε τότε; Μαζικές, πολύχρωμες και μαχητικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Ατομικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα. Ελευθερία κίνησης για όλους. Ελάχιστη έως μηδενική «διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής». Ονειρεύομαι;"

Όχι. δεν ονειρεύεσαι. Φαντασιώνεσαι και παραληρείς. Ταυτίζεις τον νόμο που αποφασίζει για το "που-πως-ποτε" με την ελευθερία. Σκέφτεσαι outside the box, και μας καλείς να κάνουμε το ίδιο, ενώ βρισκόμαστε κλειδαμπαρωμένοι inside the fucking box.Οι κάμερες παντού και η νεκρή ζώνη γύρω από το Πάρκο Δημοκρατίας (έλεος, πιο κιτς πεθαίνεις), είναι πολύ καλή ιδέα όντως. Το σωστό να λέγεται. Να βάλουμε και νάρκες όμως και να πουμε στον Παπουτσή να σηκώσει και κανένα φράχτη. Θα ήταν ακόμα πιο τέλεια. Έτσι θα μπορούμε να πετάμε κομμουνιστές πάνω στις νάρκες και με τα μπαμ-μπουμ να φτιάχνουμε ατμόσφαιρα Συντάγματος αλλα χωρίς δακρυγόνα. 
Ιδιοφυές, πραγματικά! Πόση ώρα σε πήρε, αλήθεια να το σκεφτείς; 

Ξέρεις, η διαδήλωση δεν είναι γιορτή. Αν είχες πάει ποτέ, θα το ήξερες. Η διαδήλωση είναι πάλη. Στην οποία οφείλεις να συμμετέχεις, γιατί παρά το γεγονός ότι είσαι φαντασμένος μέχρι εκεί που δεν πάει, στη πραγματικότητα πιστεύω ότι ανήκεις στην εργατική τάξη. 

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Αυτή την εβδομάδα στο Cine «Αττικόν»: Παράνοια εις το τετράγωνο

Για τον εμπρησμό του κινηματογράφου Αττικόν και των πολλών άλλων ιστορικών κτηρίων της Αθήνας που κάηκαν και για τις αντιδράσεις που ακολούθησαν, δεν έχω να πω πολλά.
Μόνο ότι μου προκαλεί αηδία το ψεύτικο ενδιαφέρον δημοσιογράφων και πολιτικών όπως αυτού του μοναδικού πολιτικού υποκειμένου, του κ. Γ. Καμίνη.

Δεν έβλεπαν νεοκλασικά κτήρια μοναδικής ομορφιάς να σαπίζουν τόσα χρόνια στους δρόμους της Αθήνας; Οι στέγες τους κατέρρεαν κάθε τόσο, οι γελοίοι δήμαρχοι τα τύλιγαν με σκαλωσιές και δίχτυα για να μην πέφτουν τα κομμάτια τους στο δρόμο, ήταν βρώμικα και παρατημένα στην απαίσια μοίρα που τους επεφύλαξε η πολιτική και κοινωνική μας απραξία. Έτσι δείχνανε το επίπεδό τους τόσα χρόνια. Γνωρίζανε το μέγεθος του θησαυρού που είχαν στα χέρια τους. Του δικού μας θησαυρού. Και επέλεγαν πολύ συνειδητά και προκλητικά να τον αφήνουν να σαπίζει. Άλλα ιστορικά κτήρια της Αθήνας τα έριξαν για να μπορέσουν να χτίσουν οι εργολάβοι τους αρχιτεκτονικά εξαμβλώματα.


Όσον αφορά στη συγκεκριμένη περίπτωση του κινηματογράφου Αττικόν, η εικόνα του να φλέγεται με στεναχώρησε διπλά, τόσο επειδή το κτήριο που τον στεγάζει είναι πολύ όμορφο, όσο και επειδή μέσα σε αυτόν τον χώρο έχω ζήσει πολύ όμορφες κινηματογραφικές εμπειρίες.
Το ποιοι μπορεί να βρίσκονται πίσω από τον εμπρησμό του το συζητήσαμε στο χτεσινό άρθρο. Μάλιστα στις περιπτώσεις των ιστορικών κτηρίων, ελάχιστα με ενδιαφέρει η πολιτική (ή μη) ταυτότητα των δραστών. Με απασχολεί όμως η πλήρης έλλειψη παιδείας των ανθρώπων που πέταξαν τις μολότοφ μέσα σε αυτά τα κτήρια. Το να εκτιμάς το Όμορφο, δεν έχει να κάνει ούτε με την πολιτική σου ταυτότητα, ούτε με την διατεταγμένη επιχειρησιακή υπηρεσία που μπορεί να εκτελείς εκείνη τη στιγμή. Αν ξέρεις να εκτιμάς το Όμορφο δεν απλώνεις το ξερό σου για να το κάψεις.


Στο κεφάλαιο «έλλειψη παιδείας» πάντως δεν ανήκουν μόνο αυτοί που έκαψαν ιστορικά κτήρια. Ανήκουν και οι εντελώς γραφικοί τύποι που μια μέρα μετά την μεγαλειώδη διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας, πήραν τα ρεσώ τους και στήθηκαν έξω από το Αττικόν ως «ένδειξη διαμαρτυρίας», λέει, «για την υποβάθμιση της ζωής μας στο κέντρο της Αθήνας»! Ο μικροαστισμός σε όλο του το ηλίθιο μεγαλείο! Δεν τους πειράζουν τα σάπια ιστορικά κτήρια στο κέντρο. Ούτε Δεν διαμαρτύρονται για την εξαθλίωση της ζωής τους από τις πολιτικές της συγκυβέρνησης, δεν ενοχλούνται από τις 20.000 συνανθρώπων μας που ζουν στο δρόμο, ούτε από τις απάνθρωπες πρακτικές του Καμίνη για τους άστεγους. Δεν τους πειράζει να βλέπουν τις δυνάμεις καταστολής να σαπίζουν κόσμο στο ξύλο, ούτε να βλέπουν τη χώρα τους να χάνει ένα προς ένα, όλα τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Ούτε καν φωνάζουν για τα άπειρα ιστορικά κτήρια που έχουν γκρεμιστεί από δημάρχους σε όλη τη χώρα για να χτίσουν τις μαλακίες τους, ενώ αδιαφορούν την απαράδεκτη αντιμετώπιση των αρχαιολογικών χώρων της πόλης.


«Εξεγείρονται» όμως, με την δική τους, απείρου κάλ(λ)ους αισθητική, όταν βλέπουν ένα κτήριο να καίγεται. Πάνε με κεράκια απ΄ έξω να θρηνήσουν.


Καλός ο σουρεαλισμός της Ελλάδας, αλλά μερικές φορές ξεπερνάει τα όριά του. Ακουμπάει τον ντανταϊσμό. Όσοι κατέβηκαν με κεράκια, ΑΣ ΣΥΝΕΛΘΟΥΝ! Ας ξεκαβαλήσουν το ροζ συννεφάκι τους και να επιστρέψουν στη γη. Αλλιώς θα ξαφνικά θα χαθεί το συννεφάκι κάτω από τα πόδια τους και θα σκάσουν στη γη σαν τα καρπούζια. Τόσο ρομαντικά.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

Βιάζουν την λογική μας


Από την Κυριακή το απόγευμα αστικά κόμματα και ΜΜΕ έχουν εξαπολύσει την πιο χυδαία και ύπουλη επίθεση εναντίον του εργατικού (οργανωμένου και ανοργάνωτου) κινήματος.

Μια τόσο μεγαλειώδη συγκέντρωση λαού στο κέντρο της Αθήνας, που όμοιά της αμφιβάλλω αν έχει υπάρξει στην ιστορία της πόλης στα νεότερα χρόνια, τα θρασίμια της ελληνικής δημοσιογραφίας και της πολιτικής ζωής τολμάνε να μην την αναφέρουν καθόλου. Αντίθετα επικεντρώνουν το μονίμως σοκαρισμένο ηλίθιο και κενό βλέμμα τους στους εμπρησμούς κτηρίων στο κέντρο της Αθήνας και εγκαλούν την αστυνομία που δεν τους συνέλαβε. Ποιους να συλλάβει κύριε Πρετεντέρη; Τα ίδια παιδιά της; Τους ασφαλίτες  που εδώ και μέρες προετοιμάζουν το έδαφος για αυτή τη καταστροφή;
Εδώ και χρόνια συζητάμε τα ίδια πράγματα. Ποιοι είναι αυτοί που καταστρέφουν την Αθήνα. Ας μιλήσουμε ανοιχτά:

Την Κυριακή το βράδυ έδρασαν με όλα τα μέσα που διέθεταν, άνθρωποι της ασφάλειας, με σκοπό να προκαλέσουν επεισόδια και να εκκενωθεί το Σύνταγμα ήδη από τις 5.30 το απόγευμα. Χρησιμοποίησαν, όπως πάντα, ομάδες ακροδεξιών συμμοριών στις οποίες η αστυνομία έχει σημαντική και εύκολη διείσδυση. Χρησιμοποίησαν ομάδες  χουλιγκάνων οπαδών ποδοσφαιρικών συλλόγων, με δήθεν αναρχική ρητορική, τις οποίες ελέγχουν μέσω ασφαλιτών που παρεισφρέουν μέσα σε αυτές και εκμεταλλευόμενοι το χαμηλό πολιτικοκοινωνικό αισθητήριο των ανθρώπων που τις αποτελούν. Χρησιμοποίησαν επίσης τους ένστολους πωρωμένους ΜΑΤατζήδες και ΔΕΛΤΑδες οι οποίοι ανέλαβαν να εξοργίσουν τον κόσμο με τις γνωστές μεθόδους τους, με την ελπίδα κάποιοι από αυτούς να πέσουν στη παγίδα και να αρχίσουν τις «αυθόρμητες» επιθέσεις.

Όλα αυτά δεν είναι καινούρια στοιχεία. Έχουν χρησιμοποιηθεί με τον ίδιο τρόπο πολλές φορές στο παρελθόν και μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία. Η προχτεσινή περίπτωση όμως είχε και άλλα στοιχεία. Αλήθεια, κύριοι του MEGA, του ΣΚΑΪ και των ειδήσεων της ΝΕΤ, σας φαίνεται τόσο απίστευτο, οι ίδιες εγκληματικές συμμορίες που κάθε νύχτα εδώ και 2 χρόνια ληστεύουν καταστήματα και σπίτια, να άρπαξαν την ευκαιρία, και να επιδόθηκαν σε ένα ακόμα σαφάρι ληστειών; Αποκλείεται, αυτοί που, σύμφωνα με τα δικά σας ρεπορτάζ, όλη την περασμένη εβδομάδα έκαναν «έρευνα αγοράς» για τα ακριβά προϊόντα των καταστημάτων που τελικά κάηκαν, να ήταν «απλοί», «καθημερινοί» ληστές που απλά να  βρήκαν μια πολύ βολική  κάλυψη να κλέψουν εμπόρευμα λόγω της προβοκάτσιας που προκάλεσαν όλες οι παραπάνω ομάδες;

Με ποια λογική συνδέετε οποιαδήποτε εγκληματική ενέργεια συμβαίνει με τον αναρχικό χώρο, ο οποίος περιφρουρεί τις διαδηλώσεις του και δεν ασκεί ποτέ βία χωρίς συγκεκριμένη πολιτική στόχευση και συμβολισμό (αστυνομία-τράπεζες-πολυεθνικές);

Ας αφήσουν τις κραυγές λοιπόν τα παπαγαλάκια. Ψηφίστηκε αυτό που θέλανε οι εργοδότες τους, και για το οποίο πασχίζανε και τα ίδια τόσο πολύ. Διαλύθηκε και λοιδορήθηκε η μεγαλειώδης διαδήλωση της εργατικής τάξης χάρη στις πολλές προβοκάτσιες του κράτους,  του παρακράτους και των δυνάμεων της καταστολής. Οπότε όλα καλά. Ας μην ανησυχούν για τίποτα, και ας κοιμούνται ήσυχοι για το ότι επιτελέσανε στην εντέλεια το δικό τους ταξικό χρέος. Ας κοιμούνται ήσυχοι. Μέχρι την επόμενη απεργία.


Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Το λιπαρό λουκάνικο που προκάλεσε τα υπαρξιακά της Δημιοσιογράφου


Απάντηση στο κείμενο-σύμβολο της Ελληνίδας-Μαντάμ Σουσού

Όταν η ασυναρτησία συναντάει την ματαιοδοξία της προβολής, την ξενομανία και το καινούριο δόγμα των "λογικών συμπερασμάτων", το αποτέλεσμα είναι το τραγελαφικό κείμενο της κ. Χριστίνας Ταχιάου στο protagon.gr. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία δυο χρόνια έχουμε διαβάσει άπειρες μπούρδες. Αρκεί να δείτε τι έχω γράψει εγώ εδώ μέσα. Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση τα απίστευτα λογικά άλματα, η ενδοσκόπηση της δεκάρας και η ψευτο-αυτοκριτική που της προκλήθηκαν ακούγοντας έναν "βρωμικοπώλη" να πουλάει λουκάνικα σηκώνουν πολλές απαντήσεις.

Ας επιχειρήσουμε όμως πρώτα να γνωρίσουμε την κυρία Ταχιάου μέσα από το άρθρο της.
Το λοιπό, της Ταχιάου δεν της αρέσουν πολλά πράματα: Τα ντεσιμπέλ, οι ξαπλώστρες, τα μπουζούκια, τα χωριά, ο καπνός και άλλα. Της Ταχιάου επίσης δεν της αρέσει πια που είναι Ελληνίδα. Η Ταχιάου δεν είναι αγία. Και η Ταχιάου είχε προβλέψει ότι το μέγεθος της κρίσης θα ήταν τόσο μεγάλο όσο ένα ζουμερό λουκάνικο στο ΟΑΚΑ.

Δεν έχω την υπομονή να απαντήσω λέξη προς λέξη στο άρθρο της (αναλυτικό σχολιασμό θα βρείτε εδώ), αλλά ορισμένες ατάκες είναι κρίμα να πάνε έτσι άκλαυτες:

1. Ενοχλείται με την Ελλάδα που μεθάει. Μήπως δεν έχει δει Βρετανούς και Γερμανούς κουστουμάτους να γίνονται σκνίπα στα μπαράκια τους από τις 7 το απόγευμα και να ξερνοβολάνε όπου βρουν σαν τα ζώα; Ή τους 20χρονους κανακάρηδες των κουστουμάτων αυτών να έρχονται σε τρεις-τέσσερις  (by the way, ελληνικούς) προορισμούς και να εξευτελίζουν κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας; 
2. Το θεματάκι της με τα χωριά δεν το πολυκατάλαβα να σας πω την αλήθεια. 
3. Το θεματάκι με τον ιδρώτα άσχημων ανδρων, επίσης δεν το κατάλαβα. Στον όμορφο κόσμο που έχει χτίσει στην φαντασία της οι άσχημοι δεν υπάρχουν, και αν υπάρχουν δεν ιδρώνουν. Ιδρώνει μόνο ο Μπέκαμ, με αισθησιακό τρόπο και ο ιδρώτας του μυρίζει καρύδα.* 
4. Και βρε κοπέλα μου γλυκιά, αν έχετε πρόβλημα με τα λίπη πάρτε Fairy και καθαρίσατε!("στη Βιλλαρίμπα τελείωσαν και στο Βιλλαμπάχο ακόμα τρίβουν!"). Στο αγγελικά πλασμένο Λονδίνο σας δεν τρώνε fish 'n chips τιγκαρισμένα στο σκατόλαδο και μέσα σε εφημερίδα;

Η αλήθεια είναι ότι θέτετε και άλλα, πολύ σοβαρότερα θέματα στο άρθρο σας. Μόνη σας όμως επιλέξατε όμως να τα υποβαθμίσετε βάζοντάς τα στο ίδιο επίπεδο με όλα τα υπόλοιπα. Δεν θα μπω στη διαδικασία να τα σχολιάσω. Όχι γιατί είναι τόσο δύσκολο να σας αντικρούσει κανείς, αλλά επειδή δεν είναι καθόλου χρήσιμο να πω, π.χ., ότι σε κανέναν δεν αρέσει το να δίνει φακελάκι στον γιατρό. Είναι αυτό που έλεγα στην αρχή του άρθρου μου για τα δήθεν λογικά επιχειρήματα που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από κοινοί τόποι διατυπωμένοι με έναν «ριζοσπαστικό» μανδύα για να κάνουν εντύπωση.

Και είμαι πλέον πεπεισμένος ότι αυτός ήταν ο σκοπός σας εξ’ αρχής: να κάνετε εντύπωση. Να προκαλέσετε για να προκαλέσετε (και να ακουστείτε). Και η αλήθεια είναι ότι το πετύχατε. Δεν σας ήξερα μέχρι προχτές, αλλά μετά από αυτή τη συγγραφική επιτυχία σας έμαθα για τα καλά.

Πάντως εγώ γέλασα με την διαφήμιση. Γέλασα με τη ψυχή μου γιατί είδα μια Ελλάδα όμορφη, έξυπνη, απλή και λαϊκή. Μια Ελλάδα με χιούμορ που ζούσε για δεκαετίες μόνο στις ταινίες του Φίνου (αλλά τι σας λέω τώρα… σιγά μη βλέπετε εσείς τέτοια μπανάλ πράματα).

Ναι, μου αρέσει αυτή η Ελλάδα. Η Ελλάδα του αστείου, του μετέωρου βήματος μεταξύ Ανατολής και Δύσης, της υπερβολής, της φωνής, της ζωής. Δεν πρόκειται να αρχίσω τα ουίσκια από τις 6, για να είμαι λιάρδα στις 7. Θα πιώ τσίπουρο, με μεζέ στις 10, και θα κάνω παραγγελιά το «Που να βρω γυναίκα να σου μοιάζει» του Αντώνη Νταλγκά και θα το αφιερώσω στο κορίτσι που κάθεται στο απέναντι τραπέζι μήπως και μου χαμογελάσει επιτέλους. Και αν μεθύσω θα χορέψω, και αν δε μεθύσω θα έχω περάσει εξίσου καλά. Πάντως δεν θα ξερνάω μέσα στο μαγαζί σαν πολιτισμένος Ευρωπαίος.


Το τραγούδι αφιερωμένο στα υπέροχα ελληνικά τραγούδια που έχουν γραφτεί... Και στην κ. Ταχιάου -πέτρα του σκανδάλου- γυναίκα σαν την οποία θα αργήσουμε να ξαναβρούμε. 
-Που να βρώ γυναίκα να σου μοιάζει- (Αντώνης Διαμαντίδης(Νταλγκάς)/Κώστας Ανατολίτης-1939)



Υ.Γ.: Το να μην γνωρίζετε τι σημαίνει «μπέσα» δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να υπερηφανεύεστε και τόσο πολύ. (άλλο συγγραφικό διαμάντι, σε διαφορετικό site όπου γράφει τακτικά. ΕΔΩ.)
Υ.Γ.2: Η κοπέλα μου δεν έχει μπλογκ, αλλά σας διάβασε και μου είπε να σας πω ότι λέτε βλακείες. (άλλα μου είπε, αλλά καλύτερα να μείνουμε σε αυτό)



*Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ακόμα και ο Μπέκαμ, τις ώρες που δεν είναι σέξης, κλάνει.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Πφφφ... Πιτσιρίκια!

Το ίντερνετ είναι ένα εργαλείο με τεράστια δύναμη. Φάνηκε όμως και πόσο γελοίο μπορεί να γίνει όταν όταν οι χρήστες του "αποφάσισαν" να θεωρούν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων την συμπάθεια ή την αντιπάθεια κάποιου προς το πρόσωπο ενός συγκεκριμένου blogger.

Η ιστορία έχει ως εξής: Πριν από περίπου έναν μήνα, ο Πιτσιρίκος γράφει ένα, κατά τη γνώμη μου άστοχο άρθρο με τίτλο "Σώστε τους δημοσιογράφους". Ο κόσμος το διαβάζει, διαφωνεί και αρχίζει ένας ηλίθιος αλλά ισχυρός πόλεμος μεταξύ του ίδιου και μερικών άλλων bloggers που δεν τον συμπαθούσαν. Κάπου εκεί αρχίζει η νέα μόδα του ιντερνετ "δεν γουστάρω τον ψωνισμένο πιτσιρίκο". Στο μεταξύ ο συγγραφέας Χωμενίδης έχει αποσυρθεί από την θαλπωρή του twitter όπου, παρεμπιπτόντως, ΟΛΟΙ του αλλάζαμε τη παναγία στο μπινελίκι καθημερινά (επειδή του άξιζε). Έτσι, λόγω και της απουσίας ενός αξιόμαχου νεοφιλελεύθερου ΔΗΜοκρατικού ΑΡχιδιστερού όπως ο Χωμενίδης, η Σάρα και η Μάρα του twitter αρχίζουν να τη πέφτουν άγρια στον, όντως (όπως φαίνεται από άλλα κείμενα, posts και tweets του), καβαλημένο Πιτσιρίκο.

Το πραγματικά χαζό της όλης υπόθεσης (εκτός από το ότι πλέον ο πιτσιρίκος ακούει 10 φορές περισσότερο βρίσιμο απ' ό,τι όλοι μαζί οι βουλευτές ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ που έχουν twitter) είναι η ατσούμπαλη προσπάθεια ιδεολογικοποίησης της πάλης εναντίον του Πιτσιρίκου: Ο άλλος λέει και ξαναλέει ότι δεν πρόκειται να αγοράσει το περιοδικό Unfollow παρόλο που του αρέσει πολύ για λόγους αρχής(!!) επειδή γράφει εκεί ο πιτσιρίκος. Άλλοι τον θεωρούν υπεύθυνο για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Άλλοι από το μένος τους να τον βρίσουν για να είναι "in" καταντάνε να υποστηρίζουν όλο το σκυλολόι των εγγεγραμμένων σε pay-rolls δημοσιογράφων.

Το ερώτημα τελικά είναι: Όλοι εσείς οι πολιτκά καταρτισμένοι που μιλάτε στα social media και στα blogs είστε πραγματικά τόσο ανίκανοι να συνειδητοποιήσετε το πραγματικό μέγεθος των πραγμάτων με τα οποία καταπιάνεστε; Όταν η επίθεσή σας σε έναν σπαστικό blogger σας κάνει να καταναλώνετε περισσότερη φαιά ουσία απ' ό,τι το θέμα των αστέγων (που κάνατε και #hashtag μη χέσω) ή της καπιταλιστικής κρίσης δείχνετε τελικά πόσο αμπλαούμπλες είστε. Ναι, αμπλαούμπλες. Είναι η μόνη λέξη που σας χαρακτηρίζει πλήρως. Αμπλαούμπλες μοδάτοι γιατί "αφού το λένε όλοι πρέπει να έχουν δίκιο" και αγανακτισμένοι επειδή... και αυτό είναι της μόδας. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι αυτή η λέξη χαρακτηρίζει, εν μέρει, και τον αγαπημένο σας Πιτσιρίκο. Γιατί κι αυτός δεν έχει πει λίγες βλακείες όλα αυτά τα χρόνια μέσα από το blog του, με την μεγαλύτερη ίσως να είναι το επίμαχο άρθρο για τους εργαζόμενους στην "Ελευθεροτυπία".

Σταματάω το παραλήρυμα με το εξής (σχεδόν άσχετο): Για μένα το γεγονός είναι ένα (και απευθύνομαι τόσο στους πολέμιους του Πιτσιρίκου όσο και στον ίδιο). Η επανάσταση δεν έχει για σύμβολα το πληκρολόγιο και τα banners στα blogs μας. Ξεκουβαλάτε λοιπόν, γράψτε πράματα που να έχουν αξία, στοχοποιήστε τους πραγματικούς υπαίτιους και τους παπαγάλους τους και σταματήστε να τρώγεστε μεταξύ σας. (για ένα ηλίθιο άρθρο που και ο ίδιος Πιτσιρίκος είναι τόσο κολλημένος που δεν το ανακαλεί να τελειώνουμε)

Το παρακάτω σημείωμα του Πιτσρίκου μου το θύμισε η γνωστή σας "Κίρκη" σήμερα. Παλιότερος Διάλογος Τσίμα-Πιτσιρίκου, όπου ο, κατά τα άλλα, ενοχλητικός blogger είπε όλα αυτά που όλοι θέλουν να πουν και να είναι σίγουροι ότι θα φτάσουν στα αυτιά της Τρέμη, του Πρετεντέρη και του Τσίμα. Είναι απολαυστικό, και είναι από τον Πιτσιρίκο που δεν έχει μόνο άδικο...  http://tinyurl.com/5wuz7lx