Ετικέτες

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Λογοκλέφτες με mouse...

Η αρχαία μυστικιστική τέχνη του copειν-pastειν


Όταν η αξιοπιστία ενός ΜΜΕ φτάνει σε επίπεδο κατσαρίδας, τότε επόμενο είναι το μέσο αυτό να χάσει πολύ σύντομα και το τελευταίο ίχνος δημοσιογραφικής (ή έστω συναδελφικής) τσίπας που πιθανόν να είχε κάποτε.

Τελευταία (και ειδικά τώρα που μείωσαν τους εργαζόμενους) οι μεγάλες εφημερίδες, τα κανάλια και τα  portals έχουν βρει νέο σύστημα. Ψαρεύουν στο twitter, στα blogs, και στα ανεξάρτητα ενημερωτικά sites ειδήσεις και "πιασάρικες" ατάκες. Αντιγράφουν ό,τι θέλουν από αυτά και τα παρουσιάζουν ως δικά τους, βάζοντας από πάνω, φαρδιά πλατιά, την "δημοσιοκαφρική" τους τζίφρα.

Όπως συμβαίνει συχνά, το θέμα δεν με πολυενδιέφερε μέχρι που έτυχε και σε μένα προς τα τέλη Οκτωβρίου. Δεν ασχολήθηκα όμως πολύ με το θέμα αν εξαιρέσετε τo ότι γκρίνιαζα αρκετά για το θέμα σε φίλους και γνωστούς. Αφορμή για αυτή την αναφορά στο περιστατικό στάθηκε μια σχετική σηζήτηση που έγινε χτες το βράδυ στο twitter με τους @stathisdrogosis, @menacius και @thesspirit, καθώς και μια αντιγραφή είδησης  από δημοσιογράφο του Mega, η οποία δεν ανέφερε την πηγή της είδησης που ήταν το @omniatv και ο χρήστης @menacius.

Πάμε τώρα στην δική μας, messygreeksalad vs. "Ελευθεροτυπία", περίπτωση.

Στις 16 Μαρτίου 2011 ανέβασα ένα άρθρο μου, με τίτλο "Το νέο «Νέο Κύμα» της ελληνικής μουσικής", στο οποίο αναφερόμουν σε μια νέα γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών που έχουν αρχίσει να παίζουν καταλυτικό ρόλο στη σύχγρονη ελληνική μουσική σκηνή. Αν παραλείψετε το αρχικό μου λεκτικό παραλήρημα για τα μουσικά πράγματα, ουσιαστικά ανέλυα (τρομάρα μου) την μουσική συγγένεια που, ίσως, έχουν όλοι αυτοί οι νέοι καλλιτέχνες με το Νέο Κύμα της δεκαετίας του '60. Για τον λόγο αυτό τους χαρακτήρισα, εντελώς αυθαίρετα, ως "το νέο Νέο Κύμα".

Τον περασμένο Οκτώβρη, λοιπόν, έκπληκτος είδα ότι με τον αυθαίρετο αυτό χαρακτηρισμό μου, συμφώνησαν κάποιοι κύριοι στην "Ελευθεροτυπία" η οποία στο κυριακάτικο φύλλο της 30ης Οκτωβρίου έδινε δώρο 2 CD (επιμέλειας "ΕΜΙ" και "SonyMusic") με τον εμπνευσμένο τίτλο "Νouvelle Vague, το νέο ΝΕΟ ΚΥΜΑ" στο οποίο περιλαμβάνονταν μεταξύ άλλων, τραγούδια ερμηνευτών που ανέφερα και εγώ στο αρχικό μου άρθρο τον Μάρτιο.

Το τηλεοπτικό διαφημιστικό σποτάκι που έκανε το πιρούνι να πέσει από τα χέρια μου το βράδυ της 29ης Οκτωβρίου, περισσότερες λεπτομέρειες για το CD,  καθώς και αποσπάσματα του CD θα βρείτε στη σελίδα της Ελευθεροτυπίας, εδώ.

Δε μπορώ να πω ότι ξαλάφρωσα, για τον απλό λόγο ότι δεν με νευρίασε τόσο αυτό καθαυτό το γεγονός. Πιο πολύ απογοητευμένος νιώθω για το σημερινό συνολικό κατάντημα του κλάδου της ενημέρωσης στην Ελλάδα, τον οποίο 4 χρόνια πριν, όταν τελείωνα το Λύκειο, ήθελα πάση θυσία να υπηρετήσω. Τέσσερα χρόνια αργότερα και με το πτυχίο ανα χείρας, δεν έχω ιδέα τι θέλω να κάνω...



Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Mediaκή έξαρση μαζικής προσβολής της νοημοσύνης ενός λαού

Απεργώντας "μες τη καλή χαρά"...

Στις 3 Δεκεμβρίου, κατά τη διάρκεια της πολιτιστικής (ή αλλιώς ινφοτέινμεντ) εκπομπής της, η Ναταλία Γερμανού πέφτει θύμα επίθεσης αριστερίζοντος μυστακοφόρου ηθοποιού. Ο δράστης διέκοψε την κανονική ροή της επιτυχημένης εκπομπής αναφέροντας ζητήματα άσχετα με τα ενδιαφέροντα της παρουσιάστριας και των φανατικών της τηλεθεατών. Με ύπουλο τρόπο ο νεαρός ταραχοποιός έβαλε στην, έως τη στιγμή εκείνη, πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, τις λέξεις "απεργία" και "χαλυβουργική" προκαλώντας στην Ναταλία μας απανωτά εγκεφαλικά.

Η χρυσομαλούσα συνεργάτις της, βλέποντας την Ναταλία πελαγωμένη, εκνευρισμένη και ανήμπορη να αντιδράσσει, προτάσσει τα (ομολογουμένως πολύ) περίφανα στήθη της προσπαθώντας να συνετήσει τον καλεσμένο της εκπομπής. Γρήγορα, όμως η έμπειρη δημοσιογράφος (ή μάλλον η κόρη ενός έμπειρου δημοσιογράφου) ξαναβρίσκει την ψυχραιμία της, και αφού κάνει μια τελευταία, και μάλλον τυπική προσπάθεια να διαλύσει την προβοκάτσια του Μάριου Αθανασίου, καλεί ειδικό όργανο αποκατάστασης της τηλεοπτικής τάξης που ανήκει στα ΜΑΤ αλλά κυκοφορεί με κόκκινη ενδυμασία και απαντάει στο κωδικό όνομα "Σμαρούλα". Όσο η "Σμαρούλα", με πλήρη εξάρτιση, κινείται απειλητικά προς τον γνωστό-άγνωστο, η εικόνα χάνεται. Δε ξέρουμε τι συνέβη τελικά στον συγκεκριμένο φερόμενο ως ηθοποιό, πάντως η τύχη του αγνοείται από εκείνη τη στιγμή.

Τα παρουσιάζω με αυτό το ύφος, για να τα καταλάβει αν τύχει να τα διαβάσει κάποιος από την χαρούμενη παρέα του Άλφα. Τα παρακάτω τα γράφω για σας και για μένα:


Η κ. Γερμανού απέδειξε με τον πιο σαφή τρόπο τον ρόλο που παίζουν οι δήθεν χαρούμενες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης και του ελληνικού ραδιοφώνου. Ότι δηλαδή, η αποχαύνωση του τηλεθεατή είναι κάτι πολύ περισσότερο από στρατηγικός τους στόχος. Είναι αυτοσκοπός τους. Και στις σπάνιες περιπτώσεις που κάποιος επιχειρήσει μέσα από αυτές τις εκπομπές να προβάλλει στους θυματοποιημένους τηλεθεατές κάποιο άλλο θέμα, οι παρουσιαστές τους, επιδεικνύουν το πραγματικό τους ρόλο και κυρίως το πραγματικό τους μίσος προς κάθε τι το αληθινό. Γιατί αν το βάλετε κάτω, και μακρυά από οποιαδήποτε πολιτικοκοινωνική άποψη, το μοναδικό πράμα που ποτέ δεν προβάλλουν οι εκπομπές της "καλής χαράς" είναι η Αλήθεια. Υμνητές του ψέματος σε κάθε δυνατό επίπεδο. Προβολή της ομορφιάς που δεν είναι Ομορφιά αλλά make-up, του γέλιου που δεν είναι γέλιο αλλά υστερία, της τέχνης που ποτέ δεν είναι Τέχνη αλλά σκέτο marketing δισκογραφικών και εταιρειών παραγωγής, και τελος πάντων, του ενδιαφέροντος που δεν είναι ενδιαφέρον.

Επί του συγκεκριμένου, περιστατικού, η στάση σας κ. Γερμανού και κ. Παπαβασιλείου ήταν χυδαία και σας εξέθεσε. Δεν μπαίνω στη διαδικασία να ρωτήσω γιατί συμπεριφερθήκατε με αυτόν τον τρόπο, γιατί γνωρίζω. Όλοι γνωρίζουν. Απλά προχτες μας το κάνατε "λιανά": Ότι κανένας αγώνας και καμία αδικία δεν θα σας εμποδίσει από το θεάρεστο έργο σας να προβάλλετε μονότονα τσιφτετέλια και στήθη... Το γλοιώδες είναι ότι πληρώνεστε γι' αυτό, και μάλιστα αδρά.

Στην Χαλυβουργική απεργούν εδώ και 1 μήνα, κ. Γερμανού. Επειδή η εργοδοσία απολύει συναδέλφους τους και απαιτεί να δουλεύουν περισσότερο για λιγότερα. Πολύ λιγότερα από αυτά που έχετε συνηθίσει εσείς σκαρώνοντας ιδιοφυείς ομοιοκαταληξίες, όπως το "you 're my lover, undercover" που προσωπικα με έχει σημαδέψει. Αλήθεια, τι κάνει ρίμα με τη Χαλυβουργία;

Κ. Γερμανού, εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι από όλη την Ελλάδα προσφέρουν χρήματα και τρόφιμα από το υστέρημά τους (και όχι από το περίσσευμά τους) για να στηρίξουν τον δίκαιο αγώνα αυτών των ανθρώπων. Και εσείς δεν μπορέσατε να τους δώσετε ούτε 2 λεπτά από τον πολύτιμο (και τόσο πλούσιο σε κώλους) τηλεοπτικό σας χρόνο. Σας ευχαριστούνε.
Σμαρούλα, έλα γλυκιά μου.





Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Μετά από 38 χρόνια, διορισμός.

(ή σκόρπιες σκέψεις περί των τελευταίων ημερών) 


Χρειάστηκαν 38 χρόνια δημοκρατίας και άπειρες αναφορές στα "δημοκρατικά" ιδανικά  και τις απαραβίαστες δημοκρατικές αρχές της ενωμένης Ευρώπης για να φτάσουμε σήμερα να είμαστε στα πρόθυρα της δημιουργίας μιας κυβέρνησης της οποίας θα ηγείται ένας πρωθυπουργός-ευρωτραπεζίτης που δεν έχει λάβει ποτέ ούτε μία ψήφο του ελληνικού λαού.
Όμως, για όσους δεν πείστηκαν ποτέ για τις δημοκρατικές ευαισθησίες του ευρωϊερατείου και των Ελλήνων ακολούθων του, ακόμα πιο εντυπωσιακοί είναι οι χυδαίοι πανηγυρισμοί που εκφράζονται μέσα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία από απόψε κιόλας επιχείρησαν ακόμα και να πείσουν τον ελληνικό λαό "να νιώσει ευφορία" διότι τώρα, με κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας" θα είναι πιο ασφαλής και ισχυρός απέναντι στη διαπραγμάτευση με την ΕΕ.
Από αύριο το πρωί η Ελλάδα θα είναι διαφορετική. Ο λαός θα έχει για πρώτη φορά μετά από 38 χρόνια μια διορισμένη κυβέρνηση που δεν την έχει επιλέξει ο ίδιος, μια κυβέρνηση διεκπεραιωτική, κατά πάσα πιθανότητα αυταρχική προς τον λαό, αφού και η ίδια προέκυψε μετά τους αυταρχισμούς και τις απαράδεκτες απαιτήσεις του ευρωϊερατείου, μια κυβένρηση που θα αποδειχτεί η πιο αντιλαϊκή της τελευταίας τεσσαρακονταετίας.

Δε ξέρω αν, τουλάχιστον, θα μπορέσει ο ελληνικός λαός, μετά και από αυτή την εξέλιξη, να συνειδητοποιήσει επιτέλους ότι η παραμονή του σε αυτό το ομολογουμένως παράξενο club, δεν συμφέρει ούτε τον ίδιο, ούτε τη χώρα του, ούτε τη δημοκρατία που τόσο διαφημίζει. Συμφέρει αποκλειστικά μια πολύ συγκεκριμένη οικονομική τάξη, που ήδη ευεργετείται ποικιλοτρόπως από τις πολλές πρωτόγνωρες εξελίξεις των τελευταίων δύο ετών.

Και επειδή πολύς λόγος έχει γίνει με αφορμή το δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι στο €, ας αναρωτηθούν επιτέλους οι υπέρμαχοι του σκληρού νομίσματος το εξής: Σήμερα, μετά απ' όλες αυτές τις πολιτικές εξελίξεις, η ευρωζώνη αρχίζει να ψάχνει τρόπους επιβίωσης χωρίς την Ελλάδα. Αν αυτά συνεχιστούν, τότε οι απειλές που ακούγονται περί αποπομπής της χώρας θα αρχίσουν να παίρνουν σάρκα και οστά. Αν φύγουμε κυνηγημένοι από το €, ή αν το ίδιο καταρεύσει σε 2-3 χρόνια, τότε πολύ φοβάμαι ότι οι επιπτώσεις που θα υποστεί η ήδη τραυματισμένη οικονομία μας, θα είναι πολλές φορές πιο οδυνηρές, απ' ό,τι θα ήταν αν φεύγαμε οικειοθελώς και σε χρόνο που θα αποφασίζαμε εμείς.

Σήμερα, χάρη στον "πάνσοφο" ευρωπαϊκό προσανατολισμό μας υφιστάμεθα: την χειρότερη δημοσιονομική κρίση στην ιστορία της χώρας, μια ανθρωπιστική κρίση που βρίσκεται στα σκαριά σύμφωνα με τα στοιχεία των "Γιατρών του Κόσμου", μια κοινωνική έκρηξη που προειδοποιεί όλο και πιο συχνά ότι θα ξεσπάσει ακριβώς όπως και τα ηφαίστεια πριν τη μεγάλη έκρηξή τους, μια κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ) που μετέτρεψε το Σύνταγμα σε κουρελόχαρτο και το "Σύνταγμα" σε θάλαμο αερίων, μια άλλη κυβέρνηση (Συνεργασίας;) που και η ίδια εξ' ορισμού βρίσκεται στα όρια της συνταγματικής εκτροπής, δε-ξερω-και-γω πόσες χαμένες θέσεις εργασίας, και πολύ φοβάμαι ότι η λίστα δεν έχει τέλος. (και δεν θα δεχτώ ότι για όλα αυτά έφταιγε ο περιπτεράς που δεν έκοβε απόδειξη για τη κωλοτσίχλα που μασάω τώρα, που να χτυπιούνται μερικοί)

Θα τελειώσω με το εξής: Προχτές το βράδυ, είδα έναν άστεγο να κοιμάται μπροστά στην είσοδο του μετρό στο Μοναστηράκι, επί της οδού Αθηνάς. Καλυμένος με κουβέρτες και χαρτοκιβώτια. Δεν είναι αυτό το θέμα. Άλλωστε η ζωή σε αυτή τη γαμωπόλη μας έχει κάνει όλους να μη νιώθουμε και πολλά βλέποντας τέτοιες εικόνες εδώ και πολλά χρόνια. Το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός είχε δίπλα του μια γεμάτη βαλίτσα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μάλλον είχε και σπίτι κάποτε. Ότι για κάποιο λόγο αναγκάστηκε να το αφήσει. Συνειδητά λοιπόν, μάζεψε ό,τι μπορούσε να χωρέσει στη βαλίτσα του, έκλεισε τη πόρτα και έμεινε στο δρόμο. Κυριολεκτικά.

Ελπίζω ότι όσοι συμμετέχουν στα πολλά συμβούλια των τελευταίων ημερών να έχουν στο μυαλό τους αυτόν τον άνθρωπο που μένει στην οδό Αθηνάς. Για τον οποίο, παρεπιπτόντως, υποτίθεται ότι δουλεύουν. Ο οποίος κάποτε μπορεί και να τους ψήφισε.

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Οι "ακομμάτιστοι" ΔΑΠιτες του Πορτοσαλτε, το τσιφλίκι του Ταγματάρχη και η δημοκρατία της μοσχαροκεφαλής του Μόσιαλου!



Όταν Πορτοσάλτε χτυπιέται για τα δικαιώματα των φοιτητών ξεχνάει να πει ότι μιλάει για τα δικαιώματα της πλέον ανειληκρινούς παράταξης! Ο υπεύθυνος της Νέας ΥΕΝΕΔ αποκαλεί το studio "ΙΕΡΟ"! Ο Ταγματάρχης δεν κατάλαβε ακόμα ότι δεν δουλεύει στη ΝΟVΑ... 

ΟΛΟΙ ΥΠΕΡΕΤΕΣ ΤΗΣ ΔΟΣΙΛΟΓΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!!!


Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Enough is enough...

I guess it is about time i started using this blog as it should be used and not just as an endless gallery of articles...

Today, while reading (after a long-long time) that "Brief Manifesto" i had written as an introduction note when i had first created this blog, it occurred to me that during those two years i have been blogging, not once had i written a single line in English as i had once promised to do... Don't ask why i never wrote in English.. I really don't know the answer... The point is: i m going to change the pattern... :p

You 've probably already noticed that my english have started to get pretty "rusty"...
But what the heck?? It's not the only thing that's been going down in this part of the world those days anyway.. ;)

So,
For all those english-speaking friends who are wondering how things are going in Greece, the answer is one: NOT GOOD.. but i think we can go into further details about the situation some other time in the near future...

For all those who live here, you already know whats going on.. Actually you've been finding it out the hard way...

And finally, for all the greek-speaking friends who don't live in Greece, you are mostly welcome to read the previous articles.. Im sure you'll get a hint about whats going on and it will turn your "kardia" into a "perivoli" (as the saying goes)...

Next post, who knows when?... :p

Ill try soon though... ;)

T|R

Απάντηση σε tweet του κ. Μανδραβέλη



Οι 140 χαρακτήρες του twitter με δυσκολεύουν πάντα... Ευτυχώς υπάρχουν και άλλα μονοπάτια... ;)




@Mandravelis το πρόβλημα είναι ότι νομίζετε ότι το segregation των ανθρώπων με βάση το επάγγελμα και τα ενδιαφέροντά τους, που καλλιεργείται εδω και δεκαετίες απο κυβερνήσεις και ΜΜΕ, είναι δεδομένο.. Υπάρχουν και οι έννοιες της αλληλεγγύης και της στήριξης..

Ίσως οι "κηπουροί" να μην έχουν άμεσο ενδιαφέρον, αλλά μάλλον αντιλαμβάνονται την ανάγκη ύπαρξης της ανωνυμίας για άλλου είδους blogs.. επίσης, οι "κηπουροί" που ειρωνεύεστε, δεν παύουν να είναι πολιτικά όντα.. Έχουν και αυτοί άποψη και κάθε δικαίωμα (και υποχρέωση) να την εκφράζουν...

Υ.Γ.: δεν έχω διαβασει αυτό καθ' αυτό το άρθρο του "blog κηπουρικής" οπότε θα το εκτιμούσα αν μου το στέλνατε...
Υ.Γ.2: τα σχόλιά σας ευπρόσδεκτα κ. Μανδραβέλη

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

Άτιτλον...

Για κάποιο πολύ μυστήριο λόγο εδώ και 2-3 μήνες δεν μπορώ να γράψω ούτε λέξη στο χαρτί. Εγώ, ο άλλοτε πολυγραφότατος στα blogs και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο άλλοτε λαλίστατος στις συζητήσεις…

Ούτε λέξη για το μεσοπρόθεσμο. Για τους παρακρατικούς αλήτες που διέλυσαν μια διαμαρτυρία ενός ολόκληρου μήνα. Για τους ένστολους αλήτες που εγκληματούσαν επί δύο μέρες στο κέντρο της Αθήνας. Ούτε λέξη για το καθεστώς της Ελλάδας που απαγορεύει σε πλοία να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στην Παλαιστίνη. Ούτε λέξη για τον νέο-νόμο πλαίσιο που αποτελειώνει την δημόσια και δωρεάν παιδεία υποχρεώνοντας κάθε οικογένεια που έχει παιδιά στο πανεπιστήμιο να αυξήσει κατά πολύ τα έξοδά της. Ούτε λέξη για την έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης του παρόντος ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ.

Η ιστορική συγκυρία που διανύουμε γεννάει ένα εύρος και ένα είδος θεματολογίας που μόνο σε τέτοιες καταστάσεις συναντάται. Έλλειμμα δημοκρατίας, πρωτοφανής βία, γλοιώδης προπαγάνδα των «megaλων καναλιών» και των υπόλοιπων αστικών ΜΜΕ. Άνθρωποι σε τεράστια πολιτικά διλήμματα. Πολιτικοί που αφού κακοποίησαν βάναυσα τον ελληνικό λαό με ένα «ΝΑΙ» στη Βουλή (και άλλο ένα πέρσυ), τώρα αναρωτιούνται με περίσσιο θράσος «γιατί;» κακοποιούνται σήμερα από τον ίδιο το λαό. Αγανακτισμένοι πολίτες και αγανακτισμένοι πρώην πελάτες.

Το αίτιο αυτής της υποσυνείδητης άρνησης έκφρασης δεν το ξεκαθάρισα ποτέ, ούτε στον εαυτό μου. Το μόνο που διαπίστωσα όμως είναι ότι αυτόν τον καιρό διάβασα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι πριν. Αναλύσεις επί αναλύσεων, άρθρα επί άρθρων, απόψεις επί απόψεων...

Μέχρι που ένα όμορφο (υπερβολικά ζεστό) πρωϊνό ένιωσα και πάλι αυτή τη γνώριμη και ιδιότυπη αίσθηση «αρθρογραφικής»-συγγραφικής πείνας. Το μόνο άσχημο είναι ότι συνήθως όταν η πείνα αυτή χτυπάει κόκκινο, όπως συμβαίνει σε εμένα αυτή τη στιγμή, το κείμενο που προκύπτει προσιδιάζει περισσότερο σε ένα λεκτικό παραλήρημα, παρά σε ένα ολοκληρωμένο άρθρο.

Ο λόγος είναι ότι (παραφράζοντας την Δημουλά) τα θέματα της επικαιρότητας έχουν έχθρες μεταξύ τους. Έχουν τους ανταγωνισμούς, τις φιλίες. Τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιο θα έρθει στην επιφάνεια του εγκεφάλου ώστε αυτός με τη σειρά του να το εκφράσει με λόγια στο χαρτί. Το απίστευτο μποτιλιάρισμα, λοιπόν, που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου ευθύνεται για τη μορφή, ή καλύτερα για το «άμορφο», του σημερινού άρθρου.

Θεωρώ πάντως ότι το μικρό απόσπασμα που ακολουθεί θα σας αποζημιώσει για τον χρόνο που αφιερώσατε στον παραπάνω παροξυσμό. Γιατί εν τέλει, αυτή η κρίση ταυτότητας ίσως μας κάνει να εκτιμήσουμε αυτά, που τα τελευταία χρόνια που ζούσαμε στη ψευδαίσθηση της ΕΕ και της «ανάπτυξης», είχαμε εκπαιδευτεί να σνομπάρουμε επιδεικτικά.

"Στο μεταξύ, επελαύνει και το καλοκαίρι. Το ελληνικό καλοκαίρι της τρυφερής, ζεστής, αρχαίας Μεσογείου. Πάμφωτο, ολιγαρκές, γυμνό, ξεδιάντροπο. Με τα ελάχιστα, έχεις τα πάντα. Οι ανάγκες σου περιορίζονται ξανά στα βασικά: ντομάτα με τυρί, φιλιά, κρασί και μπάνια. Σπίτια της επαρχίας, παλιά δωμάτια, φίλοι καλοί, βερμούδες, σαγιονάρες κι όξω απ’ την πόρτα. Οι δυσκολίες εξατμίζονται κάτω απ’ το αίτημα του σώματος - του αλατιού που γλείφεις ξερό στ’ αγαπημένα χείλη. Τίποτα δεν νικά ποτέ την ανάγκη της ζωής να προχωρήσει. Ακόμα και στις πιο σκοτεινές ώρες, στις πιο δύσκολες περιστάσεις, η λαχτάρα της ζωής αναδίδεται από την κοιλιά του ανθρώπου σαν μυρωδιά, σαν ιδρώτας."*

*Απόσπασμα από το κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου στο Lifo.gr με τίτλο "Τέλος σεζόν. Long live the internet"

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

απο-ΓΡΑΨΤΕ ΤΟΥΣ!

Δουλειά δεν είχε διάολος και είπε να μας μετρήσει… Όπως κάθε δεκαετία λοιπόν, έτσι και φέτος, από τις 10 μέχρι τις 24 Μαΐου, η Ελληνική Στατιστική Αρχή θα αρχίσει να μετράει τα κουκιά. Ως εδώ καλά, όταν όμως κανείς ξύσει λίγο την επιφάνεια της είδησης, θα διαπιστώσει ότι αυτή η ιστορία βρωμάει από παντού.

Και επειδή δεν είναι εύκολο να ιεραρχηθούν τα ζητήματα που εμπλέκονται σε αυτή την ιστορία, καλύτερα να πάρουμε τα πράματα από την αρχή. Πριν λίγους μήνες η ΕΛ.ΣΤΑΤ. εξέδωσε προκήρυξη που απευθυνόταν σε όσους θα ήθελαν να συμμετάσχουν στη διαδικασία ως απογραφείς πληθυσμού. Η προκήρυξη αυτή δήλωνε ξεκάθαρα ότι η αμοιβή των απογραφέων θα ανήρχετο σε 1.7€/κατοικία και 1.3€/κάτοικο. Η υπηρεσία ωστόσο, απέκρυψε με πολύ έντεχνο τρόπο ότι η πολυδιαφημισμένη αυτή αμοιβή αναφερόταν τελικά στα "μεικτά" εισοδήματα των απογραφέων. Συγκεκριμένα, το 30% αυτών των ποσών θα πηγαίνει εξ’ ολοκλήρου στο Κράτος, δεδομένου ότι ούτε ένσημα λαμβάνονται, ούτε καν παρέχεται κάποια ιατροφαρμακευτική ασφάλεια για την περίοδο που οι απογραφείς θα εργάζονται για την ΕΛΣΤΑΤ. Σημειωτέον δε, ότι οι υπεύθυνοι της ΕΛΣΤΑΤ δήλωναν προφορικά ότι οι απογραφείς οφείλουν να είναι διαθέσιμοι για την υπηρεσία κατά το διάστημα της εργασίας τους σε 12ωρη(!!!) βάση. Όλα αυτά, έγιναν γνωστά την τελευταία εβδομάδα κατά τη διάρκεια των εκπαιδευτικών σεμιναρίων που διοργάνωσε σε πανελλαδικό επίπεδο η ΕΛΣΤΑΤ για τους απογραφείς και στα οποία οι εκπρόσωποι της εταιρείας βομβαρδίστηκαν με ερωτήσεις τέτοιας φύσης. Τότε λοιπόν ήταν και που μαθεύτηκε και κάτι ακόμα. Ότι, δηλαδή, για γραφειοκρατικούς λόγους, η όποια αποζημίωση αποκλείεται να ληφθεί πριν τα τέλη φθινοπώρου αποδεικνύοντας περίτρανα και για μία ακόμη φορά ότι ο μεγαλύτερος κακοπληρωτής, είναι το ίδιο το κράτος!

Τα πιο ζουμερά όμως της υπόθεσης έρχονται στη συνέχεια. Το φετινό ερωτηματολόγιο σηκώνει πολύ συζήτηση. Αρχικά να πούμε ότι οι πληροφορίες που υποχρεώνεται ο πολίτης να παρέχει στο κράτος είναι πολλές και μάλιστα αρκετές βρίσκονται στο μεταίχμιο της αδιακρισίας. Σε ερωτήσεις των υποψήφιων απογραφέων, οι εκπρόσωποι της ΕΛΣΤΑΤ διαβεβαίωναν (ορθώς) ότι υπάρχει νόμος που απαγορεύει στην υπηρεσία να παρέχει επώνυμα στοιχεία σε οποιοδήποτε υπουργείο, ακόμα και στο υπουργείο Οικονομικών στο οποίο ανήκε μέχρι πρόσφατα. Ποιός όμως μας διαβεβαιώνει ότι την επομένη της απογραφής δεν θα κατατεθεί ένας νέος νόμος που να αναιρεί τον προηγούμενο; Εξετάζοντας τις ερωτήσεις, θα καταλάβαινε κανείς πόσο ριψοκίνδυνο μπορεί να αποβεί κάτι τέτοιο για πολλούς.

Στην ερώτηση 5 ερωτάται ο πολίτης για το σύνολο των τετραγωνικών της κατοικίας του (άσχετα με το αν είναι «δηλωμένα» ή «αδήλωτα»). Δια της επαγωγής λοιπόν, μπορεί όποιος έχει πρόσβαση στα στοιχεία αυτά να καταλάβει αν υπάρχουν παράνομοι χώροι στην κατοικία ή όχι και να πράξει αναλόγως.

Στην ίδια λογική, αν κανείς έχει «παραλείψει» να δηλώσει ότι το σπίτι του είναι ταυτόχρονα και επαγγελματική στέγη, και στην ερώτηση 18 δηλώσει ότι ο τόπος εργασίας του βρίσκεται εντός της κατοικίας, δυνητικά (αν υπάρξει νόμος που να το επιτρέπει) θα μπορούσε να βρει το μπελά του από το κράτος.

Στο τμήμα Β, οι πολίτες εξαναγκάζονται να δηλώσουν τις οικογενειακές τους σχέσεις πράγμα που σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να φέρει τα μέλη σε δύσκολη θέση. Οικογένειες στις οποίες τα παιδιά είναι βιολογικά τέκνα μόνο του ενός γονιού, ομοφυλόφιλα ζευγάρια κλπ. θα πρέπει να ξεκαθαρίζουν κάθε πτυχή της ζωής τους.

Το ίδιο και στην ερώτηση Γ5 για την οικογενειακή κατάσταση και ο πολίτης καλείται να διαλέξει ανάμεσα σε πολλές επιλογές όπως «διαζευγμένος», «χήρος», «με σύμφωνο συμβίωσης», «διαζευγμένος από σύμφωνο συμβίωσης», κ.α., ξεγυμνώνοντας και πάλι τα περιστατικά της ζωής του.

Στην ερώτηση 13 επιχειρείται να εξαχθεί ένα πολύ συγκεκριμένο συμπέρασμα: ότι η ανεργία στην Ελλάδα βρίσκεται σε φυσιολογικά πλαίσια. Συγκεκριμένα, ο πολίτης ερωτάται ποια ήταν η κύρια ασχολία του την εβδομάδα 3-9 Μαΐου. Σε υποσημείωση όμως που απευθύνεται προς τον απογραφέα σημειώνεται: «Αν εργάστηκε έστω και μία ώρα, να δοθεί η απάντηση 1 (σ.σ. ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ)»

Στην ερώτηση 15 ο απογραφέας πρέπει να κάνει «πλήρη περιγραφή» των καθηκόντων που ο κάθε πολίτης είχε αναλάβει την τελευταία φορά που εργάστηκε.

Στα κωμικοτραγικά της υπόθεσης, να αναφέρουμε ότι στις ερωτήσεις 7, 9 και 10 σχετικά με υπάρχει και η επιλογή της μη ύπαρξης τουαλέτας, κουζίνας και ντους, ερώτηση όμως που ζητήθηκε από τους απογραφείς να την συμπληρώνουν μόνοι τους όταν είναι φανερό ότι το σπίτι τα έχει, ώστε «να μην ξεφτιλιστούμε κιόλας».

Για το τέλος αφήσαμε το καλύτερο: ερώτηση Α2: «Πού διανυκτερεύσατε τη Δευτέρα 9/5/2011;;;»

Κατόπιν όλων αυτών το συμπέρασμα είναι ένα: ότι η ΕΛΣΤΑΤ δεν έψαχνε για εργαζόμενους. Έψαχνε για θύματα που θα μπορούσε να τα εκμεταλλεύεται δίνοντας ψίχουλα, και μάλιστα κάνοντάς τα δυνάμει χαφιέδες των υπολοίπων που μπορεί κάποτε να βρεθούν σε δεινή θέση λόγω των απαντήσεων που έδωσαν.

Η απογραφή σαφώς και είναι υποχρεωτική για όλους. Οι απαντήσεις όμως που θα δώσουμε όλοι εμείς εκείνο το δεκαπενθήμερο δεν είναι. Μπορούμε να αρνηθούμε να απαντήσουμε σε προσωπικές ερωτήσεις. Μπορούμε να σαμποτάρουμε τα αποτελέσματα των ερευνών τους δίνοντας τις πιο ανορθόδοξες απαντήσεις. Η συμπεριφορά της ΕΛΣΤΑΤ είναι απαράδεκτη πριν ακόμα ξεκινήσει η απογραφή. Ποιος μας διαβεβαιώνει για τις καλές τις προθέσεις καθώς και για το ότι δεν θα παραδώσει επώνυμα στοιχεία σε υπουργεία ή σε διαφημιστικές εταιρείες;;

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Το νέο «Νέο Κύμα» της ελληνικής μουσικής

Περίπου πριν μισό αιώνα, ο παραγωγός της δισκογραφικής εταιρείας «Lyra», Αλέκος Πατσιφάς, εισάγει στην ελληνική μουσική ορολογία τον όρο «Νέο Κύμα» για να χαρακτηρίσει ένα ρεύμα, του οποίου η επιρροή που θα ασκούσε στο ελληνικό τραγούδι, ήδη διαφαίνονταν πολύ ισχυρή. Και έτσι, μεταφέροντας την nouvelle vague του γαλλικού cinema σε ελληνικά μουσικά δεδομένα, ο Γιάννης Σπανός, η Αρλέτα, ο Κώστας Χατζής, η Καίτη Χωματά, ο Γιώργος Μαρίνος, και τόσοι πολλοί ακόμα απέκτησαν ένα δικό τους μουσικό «σπίτι» μέσα στο οποίο είχαν την δυνατότητα να δημιουργήσουν ήχους που δεν θα μπορούσαν να σταθούν σε κανένα από τα ήδη υπάρχοντα ρεύματα εκείνης της εποχής. Μάλιστα, αν κανείς εξέταζε σήμερα την ποιότητα όλων αυτών των έργων που δημιουργήθηκαν κάτω από την σκεπή του Νέου Κύματος, θα διαπίστωνε ότι ο διαχρονικός χαρακτηρισμός του ως «ελαφρό τραγούδι» ήταν τουλάχιστον άδικος. Όχι επειδή δεν ήταν όντως ελαφρό, αφού πραγματικά, ακριβώς επειδή ήταν τέτοιο, μπόρεσε και απευθύνθηκε τελικά σε ένα τόσο ευρύ κοινό, αλλά επειδή η λέξη «ελαφρό» χρησιμοποιήθηκε (και ενίοτε ακόμη χρησιμοποιείται) όχι ως απλός χαρακτηρισμός του είδους, αλλά ως κατηγορία εναντίον του.
Στην πραγματικότητα, ο στίχος του ήταν ερωτικός και πολύ συχνά κοινωνικοπολιτικός, εντελώς διαφορετικός όμως από τον τρόπο που προσέγγιζαν τα ζητήματα αυτά ως τότε τα υπόλοιπα ρεύματα της ελληνικής μουσικής.
Και μέσα από αυτό το τελευταίο σχόλιο περί θεματολογίας, νομίζω ότι είναι πλέον ώρα να ασχοληθούμε με την εξέλιξη της υπόθεσης της πολυσυζητημένης σύγχρονης ελληνικής μουσικής, την οποία πολλοί επιλέγουν να κατακρίνουν ως ελλειμματική από κάθε δυνατή άποψη, λίγοι όμως επιλέγουν πραγματικά να την ακούσουν, να την ψάξουν, να την αναλύσουν και να της ασκήσουν εποικοδομητική κριτική. Αρκούνται στα εύκολα τσιτάτα που θεοποιούν τον Μάνο και τον Μίκη, χώνουν και έναν Λοΐζο στη μέση για να πουλήσουν «εντεχνίλα» (άσχετα αν νομίζουν ότι ο «Μέρμηγκας» είναι ένα παιδικό τραγουδάκι) και τέλος, πετάνε και 2-3 ρεμπέτες μια που είναι και της μόδας σήμερα και θεωρούνται πλέον ποιοτικοί, ενώ συμπυκνώνουν ολόκληρο το φάσμα της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής σε φράσεις του τύπου «μόνο σουξεδάκια γράφονται σήμερα».
Έχουν απόλυτο άδικο όμως. Η σύγχρονη ελληνική μουσική ήδη έχει αρχίσει να εμφανίζεται δυναμικά, με εναλλακτικούς ήχους και πολύ φρέσκο στίχο που φέρει χαρακτηριστικά της ίδιας της εποχής μας όπως, για παράδειγμα, η χρήση αντιποιητικών λέξεων, ενώ ταυτόχρονα εκφράζει ποικιλοτρόπως και τον απέραντο σεβασμό της στην τεράστια μουσική κληρονομιά της Ελλάδας, καλύπτοντας ολόκληρο το φάσμα της ελληνικής μουσικής, από το (περιφρονημένο) δημοτικό τραγούδι μέχρι το Νέο Κύμα του ’60, και από τους Ρεμπέτες του ‘20 μέχρι το πολιτικό τραγούδι της χούντας και της μεταπολίτευσης.
Είναι πιθανό οι μουσικολόγοι να διαφωνούσαν σχετικά με το αν πρόκειται περί ενός νέου μουσικού ρεύματος ή όχι . Ωστόσο, είναι γεγονός ότι παρατηρείται, μια απότομη εμφάνιση των καλλιτεχνών που, αυθαίρετα θεωρώ ότι το απαρτίζουν (ίσως ακόμα και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες να διαφωνούσαν ως προς αυτό), ενώ απευθύνονται σε ένα νεαρό κοινό, το οποίο όμως, μέχρι τώρα έβρισκε μουσική διέξοδο αποκλειστικά στο λεγόμενο έντεχνο τραγούδι, στο ποιοτικό λαϊκό, στα ρεμπέτικα, στο ελληνικό ροκ και στις υπέροχες μουσικές που γράφτηκαν τις δεκαετίες του ’50, του ’60 και του ’70.
Δεν είναι όμως αυτά τα κύρια χαρακτηριστικά που με οδηγούν στο να τους ομαδοποιήσω. Το βασικό κοινό τους χαρακτηριστικό είναι μια ακαθόριστη, ασαφής, αόριστη εσωτερική θετική ενέργεια που διαπνέει το έργο τους, παρά το γεγονός ότι μπορεί να μιλάμε για εντελώς άσχετα μεταξύ τους μουσικά και στιχουργικά ύφη.
Πρώτος διδάξας όλων αυτών ήταν ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο οποίος, για πολλά χρόνια φαινόταν να αποτελεί ένα ρεύμα από μόνος του. Όμως κάποια στιγμή, τα πιτσιρίκια που κάποτε ίσως άκουγαν Φοίβο, μεγάλωσαν και άρχισαν να δημιουργούν δικά τους πολύ ξεχωριστά πράματα. Καλλιτέχνες όπως οι Burger Project, o Λεωνίδας Μπαλάφας, ο Ζακ Στεφάνου, οι Locomondo, η Μάρω Μαρκέλλου, η Monica, o Δημήτρης Καρράς, ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, o Στάθης Δρογώσης, ο Πάνος Μουζουράκης, ο Κωστής Μαραβέγιας και πολλοί ακόμα. (το αίσθημα ότι έχω αφήσει πολλούς έξω από αυτόν τον σύντομο κατάλογο είναι πολύ έντονο αυτή τη στιγμή, και πραγματικά άσχημο)
Η αλήθεια είναι ότι ο τίτλος που προσωπικά δίνω σε αυτή τη νέα φουρνιά καλλιτεχνών ως το «νέο Νέο Κύμα», είναι απολύτως αυθαίρετος. Σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο ήχος του αποτελεί κάποιου είδους συνέχεια του Νέου Κύματος όπως το κατασκεύασε ο Πατσιφάς το ‘60, ούτε ότι συγκρίνονται σε κάποιον, προφανή τουλάχιστον, βαθμό τα δύο αυτά ρεύματα.
Ακούστε τους όμως, γιατί μόνο τότε θα αντιληφθείτε ότι σήμερα γράφονται πολύ όμορφα τραγούδια, που δεν ακούγονται στα ραδιόφωνα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, που δεν παίζονται στα κανάλια (ανεξαιρέτως), που, όμως, οι καλλιτέχνες που τα γράφουν και τα ερμηνεύουν έχουν πολλά πράματα να εκφράσουν και μάλιστα με πολύ πιο διαφορετικούς τρόπους από τους συνηθισμένους.

Μετάβαση στην Κόρινθο: αδύνατη!

Ίσως να ήταν χρήσιμο να ξεκινούσε αυτό εδώ το άρθρο με έναν πίνακα τιμών, έτσι ώστε να συνειδητοποιήσει ο καθένας το κόστος της μετάβασης από την πρωτεύουσα στην Κόρινθο.

Η χυδαία και αδικαιολόγητη αύξηση των τιμών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς στην Αθήνα έφερε και μια επίσης χυδαία και απολύτως αδικαιολόγητη αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων του Προαστιακού, εκτοξεύοντας το κόστος για ένα άτομο που θέλει να μεταβεί (μετ’ επιστροφής) στην Αθήνα από τα 12€ στα 18 για όσους δεν δικαιούνται έκπτωση, ενώ για όσους την δικαιούνται από τα 6€ στα 9!!! Και όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν συνοδεύτηκαν από την πολυαναμενόμενη από διετίας μετατροπή της γραμμής σε ηλεκτρική, ούτε από την υποτιθέμενη μείωση του χρόνου του ταξιδιού.

Ο Προαστακός, που από μέσο-διαμάντι έχει μετατραπεί τα τελευταία δύο χρόνια σε μέσο-σκουπίδι, που το μόνο που αλλάζει είναι η ολοένα και πιο προκλητική συμπεριφορά των υπαλλήλων του και που οι σταθμοί του φαίνεται να καταρρέουν μέρα με τη μέρα, με αυτή την τρομακτική αύξηση το μόνο που καταφέρνει, εκτός από το να εκτοξεύει τα κέρδη του, είναι να ρημάζει την Κόρινθο, το Κιάτο και όλες τις υπόλοιπες περιοχές που συνδέει με την Αθήνα.

Όταν ομάδες των πιο συνεπών φοιτητών των πανεπιστημιακών τμημάτων της πόλης μας αρχίζουν να διστάζουν να προσέλθουν στα μαθήματα όχι λόγω μιας κακώς εννοούμενης φοιτητικής νοοτροπίας, αλλά λόγω του επιπλέον πλήγματος της οικονομικής τους κατάστασης που αποφέρει κάθε ταξίδι στην Κόρινθο, τότε αποδεικνύεται με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι η κατάσταση έχει φτάσει σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο.

Έτσι λοιπόν, η άρνηση πληρωμής των εισιτηρίων του Προαστιακού αλλά και στο αστικό ΚΤΕΛ που επίσης αύξησε τις τιμές του για διαδρομές των 3 λεπτών από το 1€ στο 1,40(!!!), καθίσταται πλέον απολύτως νομιμοποιημένη αφού η αύξηση των εισιτηρίων, όχι απλά δεν επήλθε λόγω καλύτερων προσφερόμενων υπηρεσιών ή αύξησης του κόστους λειτουργίας της εταιρίας (η μείωση, μάλιστα, του προσωπικού είναι εμφανής σε κάποιες περιπτώσεις) αλλά αντ’ αυτού, παρατηρεί κανείς την απόλυτη εγκατάλειψη των σταθμών, των συρμών και, φυσικά, των ίδιων των επιβατών.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα είχε για κάποιον που χρησιμοποιεί συχνά το εν λόγω μέσο, να επισκεφθεί την ιστοσελίδα της TραινΟΣΕ (www.trainose.gr) για να διαπιστώσει ιδίοις όμασι τα απίστευτα ψεύδη και υπερβολές που αναφέρονται εκεί, ειδικά σε σελίδες όπως «Φροντίδα πελατών» και «εταιρικό προφιλ».

Το ζήτημα είναι πολύ μεγάλο και ειδικά σε συνδυασμό με τα κινήματα άρνησης πληρωμής στα μέσα που δεν προσφέρουν υπηρεσίες που να δικαιολογούν τις υψηλές τιμές των εισιτηρίων τους και το κίνημα εναντίον της καταβολής των παράνομων διοδίων, είμαι βέβαιος ότι το θέμα δεν θα πάψει να συζητιέται. Αποτελεί δικαίωμα αλλά και υποχρέωση των Κορίνθιων να αντιδράσουν! Να συστρατευθούν και να στηρίξουν τέτοια κινήματα και να αρνηθούν σε 2-3 εταιρίες να πλουτίζουν εις βάρος των εισοδημάτων τους και μάλιστα σε τέτοιους ειδεχθείς καιρούς!

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Ζήτημα αξιοπρέπειας η συνέχιση της έκδοσης του περιοδικού «ΔΙΦΩΝΟ»


Τον Οκτώβρη του 1995 ένα νέο περιοδικό κάνει την εμφάνισή του και γρήγορα μετατρέπεται σε σημείο αναφοράς μεταξύ των πιο καταξιωμένων καλλιτεχνών και των μουσικόφιλων. Το «Δίφωνο» ουσιαστικά παρήγαγε Τέχνη αφού τα μουσικά ερεθίσματα που έφερνε στα αυτιά όλων ημών των αναγνωστών του, ήταν τέτοια που μας ενέπνεαν για δημιουργία.

Αντιθέτως, σήμερα, τον Γενάρη του 2011, οι έμποροι της τέχνης αποφάσισαν και ανακοίνωσαν το κλείσιμό του ξεσηκώνοντας μια θύελλα αντιδράσεων από την πλευρά των καλλιτεχνών και των αναγνωστών του.

Ας εξετάσουμε όμως τα δεδομένα. Η διοίκηση του Ομίλου Γιαννίκου ανακοίνωσε το κλείσιμο, μετά από μια μακρά περίοδο καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων των υπαλλήλων στο Δίφωνο. Οι εργαζόμενοι σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν ότι δουλεύουν κανονικά παρά το γεγονός ότι παραμένουν απλήρωτοι για μήνες. Σε επαφή που είχε το MessyGreekSalad με εκπροσώπους των εργαζομένων, μαθαίνουμε ότι μιλάμε για έναν μέσο όρο 3 έως και 6(!!!) μηνών για τους οποίους πολλοί από τους εργαζόμενους δεν έχουν πληρωθεί. Επίσης προκύπτει ότι η εργοδοσία χρησιμοποιούσε το γνωστό πλέον (νόμιμο μεν, ανήθικο δε) κόλπο των «εργαζομένων με μπλοκάκι» (παροχή υπηρεσιών) για περίπου 25 άτομα ώστε να αποφεύγει τις πολλές δεσμεύσεις μαζί τους (μισθολογική κλίμακα, αποζημίωση κλπ.) Οι περίπου πέντε μισθωτοί υπάλληλοι του περιοδικού απολύθηκαν!

Το ποιός ευθύνεται για τα προβλήματα στο Δίφωνο είναι επίσης πασιφανές! Στην ανακοίνωσή τους, οι εργαζόμενοι αναφέρουν: «Για αυτήν την εξέλιξη, οι εργαζόμενοι του Διφώνου, θεωρούμε ως μοναδικό υπεύθυνο, τις κομβικές επιλογές της ιδιοκτησίας του περιοδικού, επιλογές οι οποίες αλλοίωσαν τη φυσιογνωμία του. Ένας ιστορικός τίτλος , λοιπόν, κλείνει, σε αντίθεση με τις διαθέσεις και τη στήριξη που η συντακτική ομάδα και το πολυπληθές αναγνωστικό κοινό εξέφραζαν προς το περιοδικό.»

Εκτός όμως από την αλλοίωση της φυσιογνωμίας του, είναι γεγονός ότι σε περίοδο κρίσης, η ιδιοκτησία επέμενε στο να κρατάει την τιμή του εντύπου σε πολύ υψηλά νούμερα, αντίθετη και αδιάλλακτη, στο να μειώσει το ποσοστό του κέρδους της. Το δόγμα του «όλα ή τίποτα» έχει μάλλον την τιμητική του στα μεγάλα τζάκια των ΜΜΕ. Αποτέλεσμα φυσικά της υψηλής τιμής ήταν να συρρικνωθεί το κοινό που άντεχε οικονομικά να παρακολουθεί το περιοδικό.

Το μόνο καλό σε αυτή την ιστορία είναι ότι επιτέλους οι καλλιτέχνες , που σιωπούσαν όλον αυτό τον καιρό απέναντι στις εγκληματικές για τον λαό εξελίξεις των τελευταίων μηνών, ξύπνησαν και αντέδρασαν, έστω και με τους πλέον συμβατικούς τρόπους. Είτε το κάνουν επειδή πραγματικά τους ενδιαφέρει να παραμείνει ένα τόσο ποιοτικό περιοδικό σε κυκλοφορία, είτε επειδή φοβήθηκαν ότι ένα μέσο προβολής τους ίσως χαθεί για πάντα, το βασικό είναι ότι μίλησαν! Τις δηλώσεις των όλων καλλιτεχνών που στηρίζουν τους εργαζόμενους στον δίκαιο αγώνα τους, τις θέσεις και τα αιτήματα των εργαζομένων καθώς και τις προθέσεις εργαζομένων και καλλιτεχνών να δημιουργήσουν ένα «νέο» Δίφωνο που θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του παλιού, προοδευτικό και «αυτοοργανωμένο» όπως λένε στις δηλώσεις τους ο Στάθης Δρογώσης και οι Electric Litany (των οποίων η δήλωση είναι περιεκτικότατη) μπορεί κανείς να τις διαβάσει στο blog των εργαζομένων του Διφώνου: e-difono.blogspot.com

Από την πλευρά μας να υπενθυμίσουμε την χρησιμότητα και τη σημασία της ύπαρξης ενός περιοδικού όπως το Δίφωνο, και να δηλώσουμε δυνατά και ξάστερα την αμέριστη στήριξή μας σε κάθε προσπάθεια που θα κάνουν οι εργαζόμενοι (είτε στο Δίφωνο, είτε οπουδήποτε αλλού) να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες τους, μακριά από τις ιδιοκτησιακές λογικές που απλώς οδηγούν κόσμο στην ανεργία, και με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους.