Ετικέτες

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Δημοκρατία σε δύο γύρους και η νίκη των αντιφάσεων

Από αυτήν εδώ τη στήλη ανέκαθεν επισημαίνουμε την ανάγκη της συνειδητοποίησης από τον ελληνικό λαό ότι, πλέον, είναι η κατάλληλη στιγμή ώστε να τολμήσει να κάνει ένα θαρραλέο βήμα προς τα μπρος. Το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης και της 14ης Νοεμβρίου μας επιβεβαιώνει. Η αγανάκτηση που υπάρχει διάχυτη, έχει την ανάγκη να βρει διέξοδο σε έναν πολιτικό χώρο που να προσφέρει ένα νέο και διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο να έχει ως κέντρο του την ποιοτική αναβάθμιση της ζωής του μεγαλύτερου και παραγωγικότερου μέρους του ελληνικού λαού, δηλαδή της εργατικής τάξης, και όχι την περαιτέρω οικονομική αναβάθμιση των λίγων κεφαλαιούχων. Η εγκατάλειψη των δυο μεγάλων κομμάτων από τους ψηφοφόρους και η ενίσχυση των προοδευτικών δυνάμεων, είναι απόδειξη όλων αυτών.

Και αν τώρα οι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έχουν να πουν για τους δήμους και τις περιφέρειες που βρίσκονται στα χέρια τους ότι το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα τους δικαιώνει, έχουμε να τους αντιτείνουμε το εξής: Τα πολιτικά συμπεράσματα εξάγονται κατά την πρώτη Κυριακή. Ο αντιδημοκρατικός θεσμός του Β’ γύρου που μοναδικό στόχο έχει τον μετασχηματισμό των δημοτικών και των περιφερειακών συμβουλίων σε τσιφλίκια των υποψηφίων του δικομματισμού, δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται ως επίδειξη δύναμης, αφού εκτοπίζει όλες τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις με τρόπο απολύτως αυθαίρετο. Τα φετινά αποτελέσματα δείχνουν πόσο αναγκαία είναι πλέον η χρήση της δημοκρατικής μεθόδου της απλής αναλογικής, τόσο σε τοπικό, όσο και σε εθνικό επίπεδο, αν, βέβαια, επιθυμούμε να είναι η δημοκρατία μας πραγματικά αντιπροσωπευτική. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι στην πολυσυζητημένη περιφέρεια Αττικής, κατά την πρώτη Κυριακή το ποσοστό του Γ. Σγουρού (24,05%) και αυτό του Β. Κικίλια (20,45%), ακόμη και αν τα προσθέταμε, δεν θα έφταναν ούτε καν το 50%!!!!! Δεδομένων και των μεγάλων ποσοστών αποχής, άκυρων και λευκών που μάλιστα αυξήθηκαν δραματικά κατά τον δεύτερο γύρο (ειδικά τα λευκά) είναι πασιφανές και πέρα από κάθε αμφισβήτηση ότι μιλάμε για περιφερειάρχη μειοψηφίας της μειοψηφίας (κάτι σαν να λέμε Μ(ειοψηφία) εις το τετράγωνο, δηλαδή ;) ).

Παρόμοια πρωτοφανή περιστατικά, βεβαίως υπήρξαν πάρα πολλά ανά την επικράτεια, τόσο στους δήμους, όσο και στις περιφέρειες. Παρόλ’ αυτά, δήμαρχοι και περιφερειάρχες έστησαν χορό, ακόμα και στις περιπτώσεις όπου κέρδισαν τις μάχες τους με διαφορά ελάχιστων ψήφων (όπως π.χ. ο νέος δήμαρχος της ιστορικής πόλης της Καισαριανής που πανηγύριζε προκλητικά αν και υπερίσχυσε του αριστερού αντιπάλου του μόνο κατά 12 ψήφους) αποδεικνύοντας περίτρανα για μια ακόμη φορά ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων κατεβαίνουν με το χρίσμα κάποιου από τα δυο μεγάλα κόμματα δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα από τα όσα καλείται να αντιμετωπίσει ο ελληνικός λαός σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο.

Η στροφή του κόσμου προς τις δυνάμεις της προόδου, δεν θα πρέπει, ωστόσο να θεωρηθεί από αυτές ως λευκή επιταγή. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η αριστερά καλείται να μπει μπροστάρης στους λαϊκούς αγώνες, αλλά κυρίως, να δώσει άμεσες και χειροπιαστές λύσεις. Να μην αναλωθεί ξανά σε θεωρητικολογίες γιατί, αν το κάνει, θα θεωρηθεί για μια ακόμη φορά κατώτερη των περιστάσεων, και αυτή τη φορά θα μπει οριστικά στο περιθώριο. Της δίνεται μια τεράστια ευκαιρία, την οποία καλείται να αξιοποιήσει όπως αρμόζει σε έναν λαό που υποφέρει από την αδικία και την εκμετάλλευση, και, βεβαίως, όπως αρμόζει σε μια αριστερά με την βαριά ιστορία που φέρει χάρη στους παλαιότερους αγώνες της.

«Αυτοϊκανοποίηση» στο ΠΑΣΟΚ μετά το διακαναλικό φιάσκο

Μετά από δύο πακέτα ληστρικών και αντισυνταγματικών μέτρων και 2, μόλις, εβδομάδες πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, ο πρωθυπουργός της χώρας, αποφάσισε να παραχωρήσει μια χουντικού τύπου συνέντευξη στην οποία επέλεξε να τρομοκρατήσει με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο την ψήφου του «κυρίαρχου», όπως τον χαρακτήρισε και ο ίδιος, λαού.

Θα υποστηρίξετε ότι είμαι υπερβολικός, επειδή χαρακτηρίζω την συνέντευξη «χουντική». Αν, όμως, αναλογιστείτε το πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκε αυτή, θεωρώ ότι κανείς θα συμφωνήσει στον χαρακτηρισμό. Στοιχείο πρώτο, ο όρος διακαναλική. Δηλαδή, θα υποχρεωθεί ο πολίτης, την ώρα που θεωρητικά ξεκουράζεται, να υποστεί την άχαρη παρουσία του πρωθυπουργού, όπου και αν στρέψει το βλέμμα του. Ο πολιτικός λόγος (=τρομοκρατία) της κυβέρνησης, επιβλήθηκε την περασμένη Δευτέρα στους πολίτες αυτής της χώρας με τρόπο που όμοιός του, παρατηρείται μόνο σε χώρες με μονοκομματικά, και σαφώς αντιδημοκρατικά εκλογικά συστήματα.

Παρόλ’ αυτά, όμως, το καταναγκαστικό της όλης υπόθεσης θα μπορούσε να παραβλεφθεί, αν η ουσία της συνέντευξης ήταν διαφορετική. Εν προκειμένω, όμως, είχαμε επτά «γκλα-μουράτους» δημοσιογράφους, οι οποίοι προέρχονταν μάλιστα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά κανάλια. Εφημερίδες δεν υπάρχουν σε αυτή τη χώρα;!; Ραδιοφωνικοί σταθμοί;;; Πληθυσμιακές ομάδες;;; Ποιος είναι επιτέλους αυτός που έχρισε τους τηλεοπτικούς φελλούς, ως κριτές του κόσμου; Ας ρωτήσουν τον λαό, που επικαλούνται επί παντός επιστητού, αν αντιλαμβάνεται τους συγκεκριμένους δημοσιογράφους ως τους εκφραστές της φωνής τους στο πολιτικό προσκήνιο.

Και ερχόμαστε λοιπόν στο καίριο ζήτημα της πρωθυπουργικής (νόμιμης) τρομοκρατίας. Τα ψευτοδιλήμματα ήταν ανέκαθεν ένα βρώμικο κόλπο επιρροής των πολιτών από τους πολιτικούς, όμως αυτή τη φορά αγγίξανε τα όρια της αθλιότητας. Φοβίζουν τον λαό ότι τάχα θα υπάρξει ακυβερνησία αν ο λαός δεν υποστηρίξει εμμέσως τα μέτρα που εφαρμόζονται. Αν δεν δώσει, δηλαδή, στον δήμιο του, την ίδια τη θηλιά.

Το να μην υποκύψει ΚΑΙ αυτή τη φορά στο δίλλημα ο λαός, είναι πιο σημαντικό από ποτέ. Η κατάσταση που θα διαμορφωθεί σε περίπτωση που σε κάποιο από τα δύο κόμματα, δοθεί η δυνατότητα να πανηγυρίσει την Κυριακή το βράδυ, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές. Και αυτό είναι κάτι που σίγουρα ο λαός το κατανοεί, είναι συζητήσιμο όμως το κατά πόσον ο ίδιος αυτός λαός θα τολμήσει να κάνει να κάνει ένα θαρραλέο βήμα προς τα μπρος σε αυτές τις εκλογές, στηρίζοντας ψηφοδέλτια που έχουν τη δυναμική να έρθουν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα που εξυπηρετούνται μέσα από το μνημόνιο και τον Καλλικράτη.

Αξίζει, φυσικά, να υπογραμμίσουμε ότι όταν μιλάμε περί δυναμικών και συγκρουσιακών ψηφοδελτίων, προφανώς δεν μιλάμε για τους λαγούς του ΠΑΣΟΚ που σήμερα αποποιούνται την κομματική τους ταυτότητα. Προφανώς δεν μιλάμε για τους υποψηφίους της Ν.Δ. που επίσης σε πολλές περιπτώσεις αποποιούνται, τάχα, της κομματικής τους ταυτότητας, ενώ σε άλλες, τα στρατιωτάκια του Σαμαρά, ρίχνονται στη «μάχη της αυτοδιοίκησης», με αντικειμενικό και μοναδικό σκοπό, μήπως και πείσουν κανέναν ότι η Ν.Δ. είναι όντως κόμμα, και όχι ένα μεγάλο σύνολο ανικάνων, των οποίων ηγείται «Ο Ανικανότερος». Τέλος, προφανώς, όταν μιλάμε για συγκρουσιακές δυνάμεις, δεν μιλάμε για τα ξενοφοβικά, επικίνδυνα και κυρίως «εκτός τόπου και χρόνου» ψηφοδέλτια του Καρατζαφέρη. Ένα κόμμα που σε μια τέτοια κατάσταση είναι ανίκανο ακόμη και να ιεραρχήσει σωστά τα θέματα που αφορούν τους πολίτες, ένα κόμμα που σπείρει την διχόνοια ανάμεσα στην κοινωνία, πλην, όμως, αποτελεί μόνιμο συστημικό σύμμαχο, και ένα κόμμα που μόνο λόγω κάποιας διαστρεβλωμένης ευγένειας, δεν χαρακτηρίζουμε δημόσια ως νεοναζιστικό και ακροδεξιό σαφώς δεν έχει θέση στη συζήτησή μας.

Ο ελληνικός λαός καλείται να ψηφίσει. Καλείται να μην εγκαταλείψει την νεότερη γενιά στα χέρια αυτών που μας κατέστρεψαν. Καλείται να μην υποκύψει στις πιέσεις τους. Καλείται να αντισταθεί.