Ετικέτες

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

Κι αν μας τα πάρουν όλα, τι έγινε;

Εξήντα πέντε χρόνια μετά την μεγάλη αντιφασιστική νίκη. Εξήντα πέντε χρόνια μετά το ύψωμα μιας διαφορετικής κόκκινης σημαίας στο λάβαρο του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο. Εξήντα πέντε χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πολλοί υποστήριζαν ότι ο τρίτος παγκόσμιος θα γίνει για το νερό. Όμως τελικά έπεσαν έξω. Ο τρίτος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει, και δεν έχει καμία σχέση με τους προηγούμενους δύο. Βλέπετε, η βία του πολέμου, δεν είναι ο μοναδικός τρόπος για να κάνει κανείς έναν λαό να γονατίσει. Υπάρχουν και άλλα είδη βίας, και μάλιστα πολύ πιο αποτελεσματικά ορισμένες φορές. Αυτή τη φορά επέλεξαν να γονατίσουν έναν-έναν τους λαούς δοκιμάζοντας το όπλο που κατασκεύαζαν με τόσο «μεράκι» (;;;) τα τελευταία είκοσι χρόνια: Την οικονομία και τις βιοποριστικές λαϊκές ανάγκες. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ξεκινήσει και, περιέργως, είναι ταξικός.
Τις τελευταίες ημέρες που η επικαιρότητα είναι «καυτή» (όπως αρέσκεται να την αποκαλεί η δημοσιογραφική φάρα), οι δρόμοι γεμάτοι ανθρώπους με αγωνιστική διάθεση και οι τσέπες όλο και πιο άδειες, σκεφτόμουν που μπορεί να φτάσει αυτή η κατάσταση. Πολλές φορές, οι σκέψεις μου αυτές κατέληγαν σε αδιέξοδα. Οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα, προξενώντας μου έναν τεράστιο πανικό, όμοιο με αυτόν που είχα πριν δώσω πανελλήνιες (επί τηΙ ευκαιρίαΙ να στείλω ευχές για κάθε επιτυχία στους υποψήφιους συναδέλφους που δίνουν σε λίγες μέρες… Μη μασάτε αδέλφια… Αφού τη παλέψατε μέχρι τώρα δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα… Το χειρότερο πέρασε). Ας επιστρέψουμε, όμως, στις σκέψεις και τον πανικό μου. Μια από όλες αυτές τις μέρες, οι σκέψεις μου κατέληξαν σε κάτι θετικό. Κι αν μας τα πάρουν όλα; Αν χάσουμε σπίτια και καταθέσεις; Αν χάσουμε την δυνατότητα να αγοράζουμε μια τυρόπιτα όταν μας πιάνει η πείνα στο δρόμο; Αν η έξοδος για ένα ποτό γίνει τόσο σπάνια, όσο είναι σήμερα η έξοδος για φαγητό; Αν χάσουμε το δικαίωμα να μην δουλεύουμε τις Κυριακές; Αν χρειαστεί να κάνει ο καθένας μας από δύο δουλειές για να συντηρήσει την οικογένειά του, την ίδια στιγμή που η εύρεση, έστω και μιας θέσης εργασίας, είναι τρομακτικά δύσκολη; Κι όμως, όσα και να μας πάρουν, δε θα καταφέρουν ποτέ να μας τα πάρουν όλα. Σε μας θα μείνει κάτι. Θα μας μείνει η μοναδική μας δυνατότητα (ή και ικανότητα) να ερωτευόμαστε. Να βρίσκουμε εκείνον τον άνθρωπο με τον οποίο θα επικοινωνούμε καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους μαζί. Τον άνθρωπο που όσα και αν είναι τα προβλήματά μας, θα μας κάνει να χαμογελάμε χωρίς καν να μιλήσει. Τον άνθρωπο που θα είναι το τελευταίο πράμα που θα σκεφτόμαστε πριν κοιμηθούμε, και το πρώτο που θα σκεφτόμαστε όταν ξυπνάμε. Τον άνθρωπο που για μας θα είναι ο ομορφότερος στον κόσμο. Η κοινωνία μας, μέχρι τώρα έτρεφε τον έρωτα με υλικά και του συμπεριφερόταν σαν ένα πλαστικό συναίσθημα. Τώρα, εμείς θα είμαστε αυτοί που θα τρεφόμαστε από τον έρωτα. Από αυτόν θα παίρνουμε κουράγιο να πατήσουμε στα πόδια μας, να κοιτάξουμε μπροστά, και να πιστέψουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Πρώτα σε ατομικό επίπεδο, και έπειτα σε συλλογικό.
Πρόσφατα άκουγα μια συνέντευξη του Σταμάτη Κραουνάκη, ο οποίος εξέφρασε μια άποψη με την οποία δε μπορώ παρά να συμφωνήσω. Η κρίση μπορεί και να μας λυτρώσει. Δεν αναφέρομαι φυσικά στις ανοησίες (είναι ο πιο ήπιος χαρακτηρισμός που βρήκα) του τύπου «να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία». Αναφέρομαι στο ότι η κατάσταση στην οποία θα περιέλθουμε, θα μας αναγκάσει να εκτιμήσουμε πράγματα που για δεκαετίες σνομπάραμε. Δεν είναι τυχαίο που η φτώχεια γέννησε τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της σύγχρονης Ελλάδας. Την περίοδο που θα ακολουθήσει, πιστεύω ότι θα γίνουμε μάρτυρες μιας έκρηξης καλλιτεχνικής δημιουργίας που φάνταζε ανύπαρκτη στη χώρα μας ήδη από τη δεκαετία του ’80. Θα ξαναανακαλύψουμε την παραδοσιακή κουζίνα μας. Θα ανακαλύψουμε την διαφορά της πραγματικής διασκέδασης από αυτήν που μας επιβάλλουν. Θα σβήσουμε την τηλεόραση, θα απαξιώσουμε το σύστημα και όχι μόνο τους πολιτικούς. Θα έρθουμε και πάλι σε επαφή με έναν αξιακό κώδικα τον οποίο είχαμε καταχωνιασμένο για χρόνια μέσα στο σεντούκι της γιαγιάς. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι το «περνάω καλά» δεν είναι απαραίτητα συνώνυμο του «ξοδεύω πολλά». Ο Φερνάντο Πεσσόα, στον «αναρχικό τραπεζίτη» ουσιαστικά αυτό λέει. Ότι ο βασικός στόχος πρέπει να είναι η λύτρωση από τη δικτατορία των χρημάτων. Αν καταφέρεις να έχεις μια καλή ποιότητα ζωής, ανεξαρτήτως της οικονομικής σου κατάστασης, τότε, ναι, η κρίση μπορεί αποτελέσει την αφορμή ώστε να λυτρωθούμε.
Η ταξική συνειδητοποίηση μπορεί να αργήσει να έρθει. Είναι άλλωστε λογικό και υγιές αυτή να επέλθει σταδιακά, αν και θεωρώ ότι είμαστε ήδη, τους τελευταίους μήνες, σε καλό δρόμο. Ως τότε λοιπόν, ερωτευτείτε τη νέα, φτωχική, όχι απαραίτητα χειρότερη, όμως, σίγουρα, αρκετά πιο δύσκολη ζωή που θα έχουμε. Ονειρευτείτε. Παρατηρήστε αυτά που επιλέγατε να κάνετε πως δεν βλέπετε όλον αυτό τον καιρό. Κάντε έρωτα, όχι μόνο σεξ. Ανακαλύψτε τον ψυχισμό και τον εσωτερικό κόσμο των φίλων σας από την αρχή.
Δεν θα μας γονατίσουν. Αρκεί να το πιστέψουμε, και να τους παλέψουμε.
«Για ένα κομμάτι ψωμί δε φτάνει μόνο η δουλειά
Για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να δώσεις πολλά
Δε φτάνει μόνο το μυαλό σου, δε φτάνει μόνο το κορμί σου
ο πιο σπουδαίο είναι η ψυχή σου, δικέ μου…»
αδελφοί Κατσιμίχα
(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 13-5-2010)

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

PEOPLES OF EUROPE RISE UP


Μάλλον ενόχλησε πολλούς γερμανοτσολιάδες και παπαγαλάκια της «ενημέρωσης» η κίνηση του ΚΚΕ να αναρτήσει πανό στον Παρθενώνα τα ξημερώματα της περασμένης Τρίτης, με το οποίο καλούσε τους λαούς της Ευρώπης να ξεσηκωθούν. Γιατί όμως τόση γκρίνια; Από τον όμιλο του ΣΚΑΪ το περίμενα αφού η κόντρα του με το ΚΚΕ καλά κρατεί, όμως είδα πολλούς να δυσανασχετούν με την ενέργεια αυτή. Και εκτός από αυτό παρατήρησα και μια προσπάθεια συκοφάντησης της ενέργειας του ΚΚΕ από μεγάλη μερίδα του Τύπου που επέμενε να μιλάει για «κατάληψη» της Ακρόπολης από το ΚΚΕ, τη στιγμή που η Ακρόπολη ήταν ήδη κλειστή λόγω της απεργίας των υπαλλήλων του αρχαιολογικού χώρου.

Είναι ιδιοκτησία κανενός ο βράχος της Ακρόπολης και δεν το ξέρω; Ας σοβαρευτούμε και ας πάρουμε τα πράματα ένα-ένα. Είναι γεγονός ότι η φωνή της αριστεράς που καλεί την εργατική τάξη σε αγώνες φιμώνεται όλο και περισσότερο από τα ΜΜΕ. Οι εκπρόσωποι των δύο αριστερών κοινοβουλευτικών κομμάτων έχουν καταλήξει να είναι είδος υπό εξαφάνιση στα δελτία ειδήσεων και τις πολιτικές συζητήσεις, ενώ όποτε τυχαίνει να προσκληθούν, τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια της κυβέρνησης και οι βουλευτές των τριών καπιταλιστικών κομμάτων(ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ), καταφεύγουν σε λοιδορίες εναντίον της πολιτικής της ρήξης και της ανατροπής που έχει επιλέξει η αριστερά να υπηρετεί. Σε αυτήν ακριβώς την έλλειψη εκπροσώπησης ήρθε να απαντήσει και το πανό του ΚΚΕ στην Ακρόπολη. Αλλά κατάφερε και κάτι ακόμα. Η μεγάλη δημοσιότητα που θα αποκτήσει αυτή η ενέργεια σε διεθνές επίπεδο χάρη στο συμβολισμό του χώρου που επιλέχθηκε, σε συνδυασμό με την ουσία του μηνύματος που περνούν τα πανό, δείχνει στους λαούς όλου του κόσμου ότι στην Ελλάδα, παρά τα όσα λέγονται, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που αντιστέκονται. Δίνει μήνυμα σε όλους τους λαούς να κινηθούν. Να ξεσηκωθούν. Η κρίση που ζούμε είναι συστημική, και επηρεάζει όλον τον δυτικό κόσμο, πράγμα που σημαίνει ότι τα όσα εμφανίζονται ως «αναγκαία» στην Ελλάδα, σύντομα μπορεί να προκύψουν και σε άλλες χώρες.

Η ενέργεια των μελών του ΚΚΕ στην Ακρόπολη είναι θετική! Είναι θετικό να βλέπει κανείς Έλληνες πολίτες να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους ειδικά σε έναν τέτοιο χώρο, και ακόμα περισσότερο όταν οι απόψεις τους στρέφονται υπέρ των λαών και όχι υπέρ του κεφαλαίου όπως έχουμε συνηθίσει να γίνεται στα ΜΜΕ όλου του κόσμου.

Αυτή είναι η καλύτερη συγκυρία ώστε να ανασυνταχθεί το συνδικαλιστικό κίνημα. Ώστε να πάνε σπίτι τους οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και να παλέψουμε για μια πιο δίκαιη κοινωνία απαλλαγμένη κυρίως από τα δύο βασικά χαρακτηριστικά του σημερινού συστήματος: την εκμετάλλευση του ανθρώπου και την ανισότητα.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 6-5-2010)