Ετικέτες

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Αθλητικές εφημερίδες και εκπομπές, το όπιο του Λαού

Ταξιδεύοντας προς την Κόρινθο ένα πρωί με τον Προαστιακό, παρατηρούσα τους ανθρώπους γύρω μου. Και το μάτι μου στάθηκε σε ένα νεαρό παιδί (περί τα 25) ο οποίος διάβαζε με αρκετό αναγνωστικό πάθος μια από τις (ομολογουμένως) πολλές αθλητικές εφημερίδες που κυκλοφορούν. Η απορία, λοιπόν, που μου γεννήθηκε ήταν μια και πολύ συγκεκριμένη: Γιατί κανείς να θελήσει να διαβάσει μια ολόκληρη εφημερίδα που να ασχολείται με το ίδιο μονότονο θέμα, και μάλιστα με τρόπο που προσιδιάζει πολύ στο ύφος και την προσέγγιση του ελληνικού κίτρινου τύπου;

Αντιλαμβάνομαι την απήχηση του ποδοσφαίρου ως το πιο λαοφιλές άθλημα της Ευρώπης, όμως η τρομακτικών διαστάσεων βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από αυτό (που αν είχε παραμείνει ερασιτεχνικό θα ήταν πραγματικά λαϊκό και όχι λαϊκίστικο), το έχει ανάγει περισσότερο σε μια υπόθεση νάρκωσης της λαϊκής νοημοσύνης, παρά σε μια ευχάριστη ενασχόληση.

Πώς είναι δυνατόν να γεμίσεις μια εφημερίδα ή μια τετράωρη τηλεοπτική εκπομπή με ποδοσφαιρικές (στο 90% τουλάχιστον) ειδήσεις; Έχω επιχειρήσει να διαβάσω αθλητική εφημερίδα, όπως έχω επιχειρήσει, επίσης να παρακολουθήσω και αθλητική εκπομπή. Το μόνο που είδα ήταν να επαναλαμβάνονται συνεχώς τα ίδια και τα ίδια (ή μάλλον, για να χρησιμοποιήσω και τα άφταστα ελληνικά που χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι και οι καλεσμένοι σε αυτές τις εκπομπές, «ΞΑΝΑ-επαναλαμβάνονται»!). Οι ίδιες ατάκες, οι ίδιες απόψεις και κυρίως τα ίδια απαίσια ελληνικά. Ανάγουν σε σοβαρά, θέματα απολύτως «α-σόβαρα» και δημιουργούν αντιπαλότητες εκεί που δεν υπάρχουν, με βασικούς στόχους από τη μια να δίνουν τροφή για τις «αναλύσεις» των εφημερίδων και από την άλλη να αποσπούν την σκέψη του κόσμου από τα πραγματικά του προβλήματα ώστε να ασχολείται μόνο με τα ποδοσφαιρικά.

Ειδικά σε συγκυρίες όπως η τωρινή, που θα έπρεπε στους χώρους δουλειάς ο κόσμος να συζητάει για το πώς θα αντισταθεί στην επίθεση που του γίνεται, η αθλητική δημοσιογραφία παίζει τον ίδιο ρόλο που παίζει εδώ και χρόνια και η λεγόμενη «καλλιτεχνική» και που φυσικά δεν αφορά τις τέχνες αλλά το κουτσομπολιό των «τηλε-αστέρων»: αυτόν της αποχαύνωσης του Λαού.

(δημοσιεύεται στην "Κορινθιακή" στις 25/3/2010)

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Ο φεμινισμός υπό την απειλή του ψευδορομαντισμού!

Εβδομάδα αλλαγών, κινητοποιήσεων, νέων μέτρων, ελληνικής πορνογραφίας, απεργιών και της πασίγνωστης ημέρας της γυναίκας.

Και λέω να ασχοληθώ κυρίως με το τελευταίο, αφού για όλα τα άλλα χύθηκε ήδη πολύ μελάνι και αφού πρώτα τονίσω την θέση μου ότι θεωρώ την συγκεκριμένη «γιορτή» απολύτως σεξιστική, αποκομμένη από τον αρχικό της στόχο, αναχρονιστική, και εχθρό της σύγχρονης γυναικείας αξιοπρέπειας. Για να είμαστε ιστορικά ακριβείς, πρέπει να πούμε ότι ξεκίνησε ως επέτειος της εξέγερσης εργατριών στις κλωστοϋφαντουργίες της Νέας Υόρκης το 1857. Η πρώτη επέτειος γιορτάστηκε το 1909 από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ, ενώ πήρε τη παγκόσμιά της διάσταση όταν το 1911 υιοθετήθηκε από την Σοσιαλιστική Διεθνή, αλλά κυρίως όταν η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι, έπεισε τον Λένιν, μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης, να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία.

Η γιορτή όμως αυτή, έχασε το νόημά της πάρα πολύ σύντομα. Ρόλο σε αυτό χωρίς αμφιβολία, θεωρώ ότι έχει παίξει η φαλλοκρατική κοινωνία που έχουμε χτίσει, με αποτέλεσμα να γιορτάζουμε σε παγκόσμιο επίπεδο την «Ημέρα της Γυναίκας» με τραγουδάκια θαυμασμού προς το γυναικείο φύλο, με ανώδυνα αφιερώματα στη τηλεόραση για της δυσκολίες που αντιμετωπίζει η σύγχρονη γυναίκα και με σοκολατάκια και λουλουδάκια, ευγενική προσφορά του «ισχυρού φύλου» στο, κατά τα λεγόμενα, «ανίσχυρο».

Αφού φτάσαμε λοιπόν σε αυτό το σημείο, (ο εορτασμός μιας γυναικείας ταξικής εξέγερσης να έχει καταλήξει να είναι ένα πάρτυ και τίποτα περισσότερο), γιατί να μην καταργηθεί; Και μαζί με αυτήν να καταργηθούν και όλα τα γλοιώδη «έθιμα», όπως το να είναι το εισητήριο στα Μέσα Μεταφοράς δωρεάν για τις γυναίκες εκείνη την ημέρα. Ως πότε θα συνεχίσουν οι γυναίκες να μας επιτρέπουν να τις συμπεριφερόμαστε σαν να ήταν άτομα με ειδικές ανάγκες; Στο 13ο άρθρο του καταστατικού του ΠΑΣΟΚ, υπάρχει μάλιστα ποσόστωση για τις γυναίκες που θα μπαίνουν στα πρωτοβάθμια όργανα του κόμματος. Είναι τόσο βέβαιοι στο ΠΑΣΟΚ ότι αν αφήσουμε τις γυναίκες πραγματικά ελεύθερες να ανελιχθούν μόνες τους, δεν θα τα καταφέρουν ποτέ, οπότε σκέφτηκαν να τις «βοηθήσουν» κάνοντας την παρουσία τους υποχρεωτική.

Αν η επέτειος αυτή δεν γιορτάζεται ως μια ευκαιρία διεκδίκησης των γυναικείων αιτημάτων μέσα στην, ως επί το πλείστον, φαλλοκρατική κοινωνία μας, αν δεν γίνει μια μέρα ευαισθητοποίησης των γυναικών γύρω από ζητήματα που αφορούν τα εργασιακά, κοινωνικά και σεξουαλικά τους δικαιώματα, τότε η δεύτερη σημείωση των ημερολογίων στις 8 Μαρτίου κάθε έτους που αφορά την «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας» θα πρέπει να καταργηθεί, και να μείνει μόνο η σημείωση που λέει ότι γιορτάζει ο «Ερμής» και ο «Θεοφύλακτος» (δυο αντρικά ονόματα… τί ειρωνεία…)

(δημοσιεύεται στην "Κορινθιακή" στις 11/3/2010)