Ετικέτες

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Συνδικαλιστική απόλυση με αριστερές ζητωκραυγές!

Ας το πάρουμε απόφαση, και ας δούμε πώς θα το αντιμετωπίσουμε: «Συνδικαλίζεσαι; ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ!» Η τελευταία περίπτωση απόλυσης λόγω συνδικαλιστικού αγώνα και μάλιστα σε σχέση με τις εργασιακές συνθήκες, σημειώθηκε στον χώρο των γραμμάτων αυτή τη φορά, και συγκεκριμένα στις εκδόσεις ΆΓΡΑ. Ο Ντίνος Παλαιστίδης, απολύθηκε με την πολύ χαρακτηριστική δικαιολογία της «αντισυμβατικής συμπεριφοράς» καθώς κατήγγειλε στην Επιθεώρηση Εργασίας τις εργασιακές συνθήκες στον συγκεκριμένο χώρο. Μάλιστα, και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αξίζει να σημειωθεί ότι στην γνωμοδότησή της, η ίδια η Επιθεώρηση Εργασίας, δίνει (με τον δικό της τρόπο) δίκιο στην καταγγελία του εργαζομένου λέγοντας ότι «η εταιρία θα μπορούσε να επανεξετάσει το αίτημα του εργαζόμενου με προοπτική επίλυσης».
Η απόλυση Παλαιστίδη ξεσήκωσε ένα μεγάλο κύμα αντιδράσεων από εργαζομένους σε πανελλαδικό επίπεδο, ζητώντας την επαναπρόσληψή του. Λογικότατο, αφού η αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων είναι δεδομένη και έχει δώσει εξετάσεις αρκετές φορές.
Πάντως, η είδηση δεν είναι αυτή. Εξάλλου, εκτός από την εργασιακή αλληλεγγύη, δεδομένη είναι και η μανιώδης εναντίωση των μεγάλων εταιριών στους εργαζόμενους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, ειδικά όταν οι εταιρίες γνωρίζουν ότι έχουν τη φωλιά τους λερωμένη (χαρακτηριστική η πρόσφατη περίπτωση των JUMBO).Τη μεγάλη έκπληξη, στην περίπτωση αυτή, την έκαναν οι περίπου σαράντα «εκπρόσωποι της διανόησης» (ανάμεσα τους και αρκετοί αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί») που αφού έχουν εκδώσει βιβλία τους στις εκδόσεις ΆΓΡΑ, έτρεξαν στις 17/2 να εκδώσουν και ένα κατάπτυστο «Κείμενο υποστήριξης εκδόσεων ΆΓΡΑ», το οποίο αν και χωλαίνει από άποψη ύφους και καλής γραφής, παρά το γεγονός ότι όλοι οι υπογράφοντες είναι συγγραφείς (και ένα οποιοδήποτε παιδί Λυκείου θα έγραφε έτσι), κάνει μια χαρά τη δουλειά του ως φυλλάδιο υποστήριξης των εργοδοτών-εκδοτών τους. Όλα αυτά, οι «αριστεροί κύριοι των γραμμάτων». Ξεπουλήθηκε η αριστερή διανόηση, και για να διατηρήσει ζωντανά τα οικονομικά της οφέλη, επέλεξε να διασύρει έναν εργαζόμενο. Έναν από αυτούς στους οποίους θεωρητικά απευθύνεται. Όπως γράφει και ο Κ. Μπ. σε site που ασχολήθηκε εκτενώς με το θέμα, «Αριστερή διανόηση χωρίς αριστερή στάση ζωής, χωρίς κινηματική δράση δεν υπάρχει. Όποιος εναντιώνεται στους εργαζόμενους και ταυτίζεται με την εργοδοσία και επιμένει να λέγεται αριστερός, ή δεν ξέρει τι του γίνεται που δεν ισχύει στην περίπτωση των πεφωτισμένων της αριστερής ιντελιγκέντσιας, ή απλά είναι κωλογλείφτης και εχθρός του κινήματος. Ευτυχώς που υπογράφουν που και που τέτοια κείμενα για να καταλαβαίνουμε και μεις οι αδαείς κάποια στιγμή που ανήκουν.»
Ενδεικτικά μόνο, (όχι ότι έχει και κανένα φιλολογικό ενδιαφέρον), παραθέτουμε δυο αποσπάσματα από το ήδη πολύ σύντομο κείμενο των σαράντα «πεφωτισμένων» (μάλλον ξέμειναν από επιχειρήματα και δεν ήξεραν τι παραπάνω να γράψουν): «Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο έχουμε επί χρόνια συνεργασία με τον Σταύρο Πετσόπουλο και τις Εκδόσεις Άγρα και γνωρίζουμε όχι μόνο τη σπουδαία συμμετοχή τους στα γράμματα αλλά και τις εργασιακές συνθήκες απόλυτου σεβασμού του προσώπου των εργαζομένων…», ενώ σε άλλο σημείο αναφέρουν με γλοιώδη τρόπο: «αισθανόμαστε την ανάγκη να προβούμε σε δημόσια δήλωση για να προστατέψουμε τις Εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό.»
Η παρέμβαση των «διανοούμενων» στο ζήτημα αυτό, είναι παροιμιώδης. Θα γίνει όμως επικίνδυνη σε περίπτωση που επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα πισωγυρισμάτων των ίδιων ανθρώπων που μέσα από το έργο τους κάποτε προσπαθούσαν να εμπνεύσουν τον κόσμο να ξεσηκωθεί. Εάν νομίζουν ότι ακολουθώντας το αρνητικό παράδειγμα που δίνει τα τελευταία χρόνια ο μεγαλύτερος εν ζωή, και (μάλλον πρώην) αριστερός, μουσικοσυνθέτης, χωρίς να έχουν πολύ μια σημαντική διαφοροποίηση στο κοινό που θα τους παρακολουθεί από δω και πέρα, πλανώνται πλάνην οικτρά.
«…ε, το λοιπόν ότι και να είναι τα άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω
για μένα το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει,
Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…»
Ναζίμ Χικμέτ, «Μικρόκοσμος»
(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 18/2/2010)

Una fatsa, una ratsa οι κερδοσκόποι και οι συχνάζοντες στις Βρυξέλλες

Εάν οι απανταχού ευρωσκεπτικιστές θέλουν πραγματικά να δικαιωθούν σε ηθικό και πολιτικό επίπεδο, τότε το βρώμικο οικονομικό «παιχνίδι» που παίζεται τους τελευταίους μήνες εις βάρος της Ελλάδας, θα μπορούσε να αποτελέσει γι’ αυτούς την πιο κατάλληλη ευκαιρία.

Η θέση τους περί Ευρωπαϊκής Ένωσης του κεφαλαίου και των πολυεθνικών, φαίνεται να επιβεβαιώνεται αφού τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς πίεσης προς την ελληνική κυβέρνηση να λάβει ακόμα πιο σκληρά (κάποιοι ίσως τα πουν και αντιλαϊκά) μέτρα, λες και υπεύθυνος για την οικονομική κρίση είναι ο ελληνικός λαός και όχι οι εξουσιάζοντες (Έλληνες και Ευρωπαίοι), που τόσα χρόνια έτρωγαν ασύστολα από τα ευρωπαϊκά κονδύλια που έφταναν στην Ελλάδα. Η πραγματικότητα, αυτή που όλοι γνωρίζουν, αλλά κανείς δεν λέει ανοιχτά, είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια, η Ελλάδα ήταν το σερβίτσιο πάνω στο οποίο ακουμπούσαν λεφτά (κοινοτικά, δηλαδή βγαλμένα από τους φόρους που υφίστανται όλοι οι λαοί της ΕΕ), ώστε να τα «καταναλώσουν» μεταξύ τους οι λίγοι. Εκμεταλλεύτηκαν τον αρκετά ευλύγιστο ηθικό κώδικα του Έλληνα (και κυρίως των ελληνικών κυβερνήσεων διαχρονικά) όσον αφορά την «μίζα», για να μπορέσουν να φάνε και οι ίδιοι. Με άλλα λόγια, αυτά που δεν μπορούσαν να κάνουν στις πατρίδες τους επειδή είναι οργανωμένα κράτη (ναι! σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες) υπάρχουν και τέτοια κράτη), τα κάνανε στην Ελλάδα που κάθε άλλο παρά οργανωμένη είναι. Τώρα όμως που τα πράγματα σκουρύνανε λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης, αποφάσισαν να μας πετάξουν σαν στυμμένες λεμονόκουπες.

Μια ενδεχόμενη χρεωκοπία της Ελλάδας θα σήμαινε και την αρχή του τέλους της ΕΕ. Όχι, φυσικά, λόγω της οικονομικής ισχύος της Ελλάδας, αλλά γιατί θα αποδείξει, έμπρακτα πια, ότι όλα όσα έλεγαν τόσα χρόνια περί αλληλεγγύης μεταξύ των μελών, ένωσης εν δυνάμει στα πρότυπα των ΗΠΑ, κλπ., ήταν απλά παραμύθια για να εφησυχάζουν οι ευρωπαϊκοί λαοί, και για να δημιουργήσουν την εικόνα ενός οικονομικο-πολιτικού γίγαντα που βρίσκεται «υπο-ανέγερση». Σε αυτή την ένωση τελικά, είναι ο καθένας για τον εαυτό του, πράγμα που δεν το είχαν υπολογίσει μάλλον, όταν αποφάσισαν για το ενιαίο νόμισμα. Η μη στήριξη της Ελλάδας λοιπόν, σε συνδυασμό με τα απαράδεκτα μέτρα που προτείνουν και που στρέφονται άμεσα πια περισσότερο εναντίον του ελληνικού λαού, παρά υπέρ της κερδοφορίας του κράτους, θα αποτελέσει και την ταφόπλακα για το ευρώ, και από εκεί, για την αξιοπιστία της ΕΕ σε διεθνές επίπεδο.

Η ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο, παρά τις πολλές διαφωνίες μου με τον εν λόγω πολιτικό χώρο, στέκεται αρκετά καλά απέναντι στις πιέσεις των Ευρωπαίων. Τρέμω και μόνο στην ιδέα του τι θα είχε συμβεί εάν ήταν στην εξουσία η κυβέρνηση Καραμανλή, ή, ακόμα χειρότερα, μια ενδεχόμενη κυβέρνηση Σαμαρά. Οι συγκεκριμένοι ερασιτέχνες της πολιτικής και της διακυβέρνησης, οφείλουν τουλάχιστον μια «συγγνώμη» από τον ελληνικό λαό για την σημερινή τραγική κατάσταση των δημόσιων οικονομικών. Όχι ότι τα έφτασαν στην σημερινή τους κατάντια μόνοι τους, αλλά γιατί όσα χρόνια ήταν στην εξουσία όχι μόνο δεν έκαναν προσπάθεια να τα διορθώσουν αλλά τα χειροτέρεψαν με περισσότερα ρουσφέτια, σκάνδαλα, κακοδιαχείριση, και γενικότερα, ερασιτεχνισμό.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 18/2/2010)

Δικαστικός τουρισμός με εξώδικα από BBC και CNN

Τέσσερις μήνες μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στο τιμόνι αυτής της, ορισμένες φορές, αξιολύπητης χώρας, ακόμη μας απασχολούν τα σκάνδαλα των γαλάζιων (τέως) υπουργών. Ο λόγος, αυτή τη φορά, για τα δεκατρία εξώδικα που έχουν αποστείλει τα δύο μεγαλύτερα ΜΜΕ παγκοσμίως, εναντίον του υπουργείου Τουρισμού, το οποίο, όπως υποστηρίζουν, έκανε διαφημίσεις της τουριστικής του καμπάνιας αλλά «ξέχασε» να τις πληρώσει. Αποτέλεσμα αυτού είναι αυτή τη στιγμή να χρωστάμε στο BBC και στο CNN 130 εκατομμύρια ευρώ!!!

Τα χρήματα είχαμε υποσχεθεί, μέσω των υπουργών τουρισμού κ. Σπηλιωτόπουλου και Μαρκόπουλου, ότι θα τα δίναμε, αλλά έλα που δεν τα είχαμε… Μπερδεύτηκε η προηγούμενη κυβέρνηση και νόμιζε ότι σε ολόκληρο τον κόσμο τα πράματα λειτουργούν με τον παλιό, καλό, ελληνικό τρόπο του «ζαμανφουτισμού». Αλλά τελικά ήρθαν εξώδικα από τους «περίεργους» αγγλοσάξονες, που σαν υστερικοί τώρα, απαιτούν τα λεφτά που τους είχαν υποσχεθεί. Λες και δεν ήξεραν που πάνε να μπλέξουν όταν κλείνανε τις συμφωνίες με το υπουργείο και τον ΕΟΤ.

Πάντως, ακόμα πιο αστεία είναι η αντιμετώπιση του ζητήματος από πλευράς των πρώην υπουργών, και κυρίως του Κ. Μαρκόπουλου. Αυτός τώρα, καρφώνει τον Σπηλιωτόπουλο, ότι φέρει την ευθύνη και ότι, ουσιαστικά, ο ίδιος κλήθηκε απλά να διαχειριστεί την κατάσταση και να καλύψει το ήδη υπάρχον χρέος. Θα μου πείτε, τι έχουν να χωρίσουν οι δύο, άλλοτε ισχυροί, άνδρες του ελληνικού τουρισμού; Εδώ, φυσικά, υπεισέρχονται τα εσωκομματικά μαχαιρώματα, τα ρεύματα και τα στρατόπεδα. Ας ανατρέξουμε στην πρόσφατη ιστορία της Ν.Δ…. Την πολύ πρόσφατη εννοώ… Τότε που όλοι, αν και «ενωμένοι» είχαν χωριστεί στα δυο και δεν μπορούσαν να κάνουν ούτε μια πολιτισμένη τηλεοπτική κουβέντα (φανταστείτε τι γινόταν και off camera)… Τότε ήταν που ο Μαρκόπουλος στήριξε τον Αντώνη Σαμαρά (πρώην αποστάτη της Ν.Δ.), και ο Σπηλιωτόπουλος την Ντόρα Μπακογιάννη (κόρη αποστάτη της Ένωσης Κέντρου).

Σήμερα πλέον, ολόκληρη η κοινοβουλευτική ομάδα είναι στα μαχαίρια και ψάχνει ευκαιρία να καβγαδίσει… Είναι δυνατόν να έχει κανείς την απαίτηση από τους δυο πρώην υπουργούς να αποτελέσουν την εξαίρεση στον κανόνα; Κανείς από τους δύο τους δεν είχε δα και ποτέ την φήμη του αντισυμβατικού… Μια χαρά ενταγμένοι στο σύστημα ήταν και οι δυο τους ανέκαθεν, μόνο που, αν και υπουργοί Τουρισμού, υπολόγισαν χωρίς τον ξενοδόχο, που σε αυτή τη περίπτωση ήταν τα οικονομικά και νομικά επιτελεία του BBC και του CNN.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 11/2/2010)

Λασποαίματοι στη χώρα των γαλαζοαίματων!

Διανύουμε για μια ακόμη φορά, μια περίοδο απίστευτης πολιτικής ηλιθιότητας, πατριωτισμού των οπισθίων και σιχαμερών φασιστικών κραυγών αγωνίας. Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης περί ιθαγένειας στα παιδιά δεύτερης γενιάς, έχει φέρει στην επιφάνεια όλα τα εξωφρενικά και ρατσιστικά κόμπλεξ των δυνάμεων της συντήρησης στην Ελλάδα. Και με τον όρο αυτόν εννοώ τόσο τις κοινοβουλευτικές ομάδες του ΛΑΟΣ και της ΝΔ, όσο και τις νεοναζιστικές συμμορίες που οργώνουν τους τελευταίους μήνες την χώρα, διαφθείροντας νέους και εισάγοντάς τους στις ακροδεξιές τους ιδέες που μόνο στόχο έχουν το να κηρύττουν το μίσος και την βία.

Το πρόβλημα που το νομοσχέδιο καλείται να λύσει δεν είναι το μεταναστευτικό όπως λένε πολλοί που θέλουν να αποπροσανατολίσουν την συζήτηση. Σκοπός του είναι να δώσει επιτέλους σε παιδιά, που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε αυτήν την χώρα, αυτά που δικαιωματικά τους ανήκουν. Το δικαίωμα να αποφασίζουν για το μέλλον της χώρας. Γράφει πουθενά στο Σύνταγμα ότι ο ορισμός του Έλληνα πολίτη περιλαμβάνει και φυλετικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά; Είναι δυνατόν θρησκευτικός «άρχοντας», ο Άνθιμος, να λέει ότι «μαύρισε το μάτι του όταν περπάτησε στην Ομόνοια»; Αυτά που ακούγονται τις τελευταίες μέρες από τα στόματα στελεχών του ΛΑΟΣ, όπως ο Πλεύρης (Jr.), της ΝΔ όπως ο Ψωμιάδης, και από τις θυγατρικές της Χρυσής Αυγής που επιτέθηκαν σε συγκέντρωση προοδευτικών πολιτών των Αμπελοκήπων είναι απόδειξη, όχι μόνο της έλλειψης ανθρωπισμού που τους διακρίνει (αυτό το έχουν αποδείξει έμπρακτα, πολλάκις και στο παρελθόν), αλλά τελικά της ανικανότητάς τους να χρησιμοποιήσουν το μοναδικό πλεονέκτημα του ανθρώπου σε σχέση με τα ζώα: την λογική. Είναι ανίκανοι να χρησιμοποιήσουν την μέθοδο της επαγωγής για να καταλάβουν ότι η ηρωοποίηση των Ελλήνων μεταναστών του 50’ και του 60’ σημαίνει αυτόματα και ηρωοποίηση των Αλβανών μεταναστών του 90’.

Δυστυχώς σε αυτήν την σύντομη αναφορά της υφιστάμενης κατάστασης, δεν είναι δυνατή η ανάπτυξη επιχειρηματολογίας για τα όσα υποστηρίζονται. Θα κλείσω όμως με μια απαίτηση από το κόμμα του ΛΑΟΣ. Ας πει επιτέλους ανοιχτά ποια είναι η σχέση του με τις νεοναζιστικές ομάδες που οργανώνουν επιθέσεις σε αντιρατσιστικές συγκεντρώσεις και στέκια μεταναστών, δεδομένου του ότι τα sites της νεολαίας του, έχουν φτάσει στο σημείο να φιλοξενούν video με τις «δράσεις» των ομάδων αυτών.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 5/2/2010)

Αναζητείται «κεντροδεξιό» κόμμα…

Μέχρι πριν εκατόν κάτι μέρες, νομίζω πως υπήρχε ένα κόμμα που έπαιζε σημαντικό ρόλο στα ελληνικά πράγματα. Αν θυμάμαι καλά κατείχε και την εξουσία της χώρας. Δε ξέρω αν σας λέει κάτι η περιγραφή. Ένα μπλε ήταν, με ένα χέρι που κρατούσε έναν αναμμένο δαυλό. Είχε και πρόεδρο. Αλλά κάποια στιγμή άνοιξε η γη και το κατάπιε. Ή μάλλον όχι. Δεν ήταν η γη αυτή που άνοιξε. Ήταν η κάλπη. Και μετά από την πρώτη κάλπη ήρθε και δεύτερη, εσωκομματική αυτή τη φορά, και έβγαλε πρόεδρο έναν αφηρημένο που περνούσε από τη Ρηγίλλης και είπε να μπει να δει «τι παίζει».

Πραγματικά, και πέρα από το κωμικό της υπόθεσης, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ η ΝΔ; Θεωρητικά είναι αξιωματική αντιπολίτευση και οφείλει να ελέγχει την κυβέρνηση για το έργο της. Όσο και αν δεν τους αρέσει αυτός ο ρόλος είναι αναγκασμένοι να τον παίξουν αν σκοπεύουν να ξανακυβερνήσουν κάποια στιγμή.

Θα μου πείτε - και δικαίως – «με τι μούτρα να μιλήσουν»; Αν και το συγκεκριμένο κόμμα ευθύνεται για το 70% των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα ως οικονομία, οφείλει να ομιλεί. Στην συγκεκριμένη φάση, δε με απασχολεί καν το τι θα πει. Ας βγαίνουν και ας εκλιπαρούν τον ελληνικό λαό για συγχώρεση. Ας μας πουν τι αλλάζει στο κόμμα με τον καινούριο πρόεδρό τους. Στην τελική, αν δε μπορούν να πουν τίποτα γιατί έχουν τα προσωπικά τους, ας διασπαστούν, να τελειώνουμε.

Τελικά, «πού είναι η ΝΔ;;;» Έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι έχει απαχθεί από ακροδεξιά σπείρα με εγκέφαλο τον Γ. Καρατζαφέρη. Ο ίδιος ο εγκέφαλος έχει σκοπό να αφυπνίσει τα φυσικά ένστικτα άκρατου συντηρητισμού των Νεοδημοκρατών τα οποία τα τελευταία χρόνια υπέφωσκαν, σέρνοντας ολόκληρο το κόμμα από τη μύτη σε προτάσεις περί δημοψηφίσματος, ή σε θέσεις περί δημόσιας ασφάλειας και τάξης.

Αυτό που χρειάζεται η ΝΔ είναι ένας απεγκλωβισμός. Αφενός από το πολύ ένοχο παρελθόν της, και αφετέρου από την επιρροή των εκ δεξιών της. Αν και για το τελευταίο διατηρώ τις επιφυλάξεις μου σχετικά με το κατά πόσον ο Σαμαράς θέλει πραγματικά να αποκόψει κάθε δεσμό με τις απόψεις του ΛΑΟΣ. Ίσως σε κάποιον βαθμό, (ειδικά αν κρίνουμε από την στάση του το ’93) ο Καρατζαφέρης και οι βουλευτές του απηχούν και τις απόψεις του «νέου» προέδρου της ΝΔ.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 21/1/2010)

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

Ωδή στην θνήσκουσα ελληνική οικονομία

Τα έχουμε κάνει θάλασσα, αλλά αυτό δεν είναι είδηση. Η είδηση είναι ότι μας πήρανε χαμπάρι οι Ευρωπαίοι και μας κάνουνε καζούρα. Παραδέχομαι ότι η συγκεκριμένη ορολογία περί οικονομικής πολιτικής είναι σχετικά ασυνήθιστη, όμως και τα γεγονότα έχουν λάβει ασυνήθιστες διαστάσεις. Και κατά την μέθοδο της επαγωγής, οι ασυνήθιστες διαστάσεις θα αποτελέσουν και το άλλοθι για την χρήση της ασυνήθιστης ορολογίας.

Η καζούρα στην οποία αναφέρομαι, αφορά στην αποστολή τεχνοκρατών της ΕΕ στα διάφορα ελληνικά υπουργεία για να ελέγξουν τα οικονομικά τους στοιχεία. Έχουν στείλει κατώτερους διοικητικούς υπαλλήλους, οι οποίοι αξιώνουν αναφορές από το ελληνικό κράτος, επίσημες συναντήσεις με υπουργούς, γεγονός που αντιβαίνει στο πρωτόκολλο, και προσχέδια για τις μελλοντικές κινήσεις της κυβέρνησης. Και το χειρότερο είναι ότι οι δικοί μας, σαν υπάκουες μαριονέττες που είναι, υποτάσσονται, και μαζί με αυτούς υποτάσσεται και η όποια εθνική κυριαρχία μας είχε απομείνει, στα όργανα της ΕΕ.

Και όλα αυτά γιατί; Μήπως η τραγική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, με την διαπλοκή των συμφερόντων και την διαφθορά των προσώπων, δεν συνέφερε και ανθρώπους εντός ΕΕ; Επί τόσα χρόνια που η οικονομία μας λειτουργεί, όπως λειτουργεί, η ΕΕ, φυσικά όχι σε επίσημο και θεσμικό επίπεδο, έχει βρει το πιο κατάλληλο έδαφος ώστε να καλλιεργήσει έναν ιδιότυπο «ευρωπαϊκό χώρο ελεύθερων συναλλαγών» (και με την λέξη «ελεύθερων» εννοώ «μαύρων»).

Την ζαχαρένια, όμως, Ελλήνων και Ευρωπαίων, ήρθε να χαλάσει η απρόσκλητη «οικονομική κρίση», η οποία μετέτρεψε τον τεχνητό ελληνικό οικονομικό παράδεισο σε ένα μεγάλο βαρίδι, ικανό να τραβήξει στον πάτο, και ολόκληρη την ΕΕ. Αποφάσισαν λοιπόν να μας «εξυγιάνουν», στέλνοντάς μας τα παιδιά, εφοδιασμένα με μεγάλους φακέλους, μέσα στους οποίους λένε στην κυβέρνησή μας, βήμα προς βήμα, τι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει. Και όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, τα σπασμένα της οικονομικής ελίτ (αν την ονομάσουμε «πλουτοκρατία» θα κατηγορηθούμε για ιδεοληψία) θα κληθεί να τα πληρώσει μέσω άμεσης και έμμεσης φορολογίας ο μισθωτός.

Απ’ την άλλη, σε περίπτωση που αναρωτηθεί κανείς αν οι «δικοί μας» είχαν ποτέ σκοπό να φιλοτιμηθούν και να επιχειρήσουν από μόνοι τους μια διαλεύκανση του οικονομικού συστήματος των μιζών και των προμηθειών που επικρατεί στην χώρα μας, κατά πάσα πιθανότητα θα κατέληγε σε ένα ειρωνικό και απογοητευμένο μειδίαμα. Σίγουρα όμως, η ευρωπαϊκή αυτή παρέμβαση δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για την κυβέρνηση ώστε να γλυτώσει το πολιτικό κόστος της εξυγίανσης της οικονομίας. Ας πατήσουν επιτέλους πόδι στους Ευρωπαίους, και ας φτιάξουν τα πράματα μόνοι τους, γιατί η συγκεκριμένη παρέμβαση αν συνεχιστεί θα αποτελέσει την χαριστική βολή για την ήδη πληγωμένη εθνική κυριαρχία της Ελλάδας έναντι της ΕΕ, δημιουργώντας μάλιστα και «δεδικασμένο» και για άλλες, οικονομικά αδύναμες οικονομίες της ΕΕ.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 14/1/2010)

Η σφαίρα που άλλαξε την Ελλάδα

Όταν μιλάμε για τον περσυνό Δεκέμβρη, συχνά προσπερνάμε το ότι τα γεγονότα που τον χαρακτήρισαν αποτελούν ίσως μία από τις σημαντικότερες στιγμές της μεταπολιτευτικής περιόδου της Ελλάδας. Μιλάμε για την πιο αυθόρμητη έκρηξη του νεολαιίστικου κινήματος, που παρέσυρε στον αγώνα της, με τεράστια ταχύτητα, ένα μεγάλο μέρος των ταξικών δυνάμεων. Μιλάμε για το γεγονός που προκάλεσε κινητοποιήσεις σε 40 διαφορετικές χώρες του κόσμου. Μιλάμε τελικά για τη νύχτα που η κοινωνία ξεπέρασε την πολιτική πατρωνία.

Η πιο συχνή ερώτηση για τον περσυνό Δεκέμβρη, είναι το κατά πόσον αυτός άφησε κάτι θετικό πίσω του. Οι απόψεις διίστανται ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός. Για μένα, τα θετικά ήταν πολλά. Πολύ περισσότερα από τα αρνητικά, αρκεί να εξαιρέσουμε το γεγονός της στυγνής δολοφονίας του Αλέξανδρου και να επικεντρωθούμε στα γεγονότα που ακολούθησαν τον θάνατό του. Όμως από όλα τα θετικά που θα μπορούσα να παραθέσω, ένα είναι, για μένα, το πιο σημαντικό. Αυτό που και μόνο του θα δικαιολογούσε και θα έδινε αξία στις αναρίθμητες κινητοποιήσεις: Τα φοβισμένα μάτια των πολιτικών. Αυτοί που για τόσα χρόνια έπαιζαν με τις ζωές μας, με την ευτυχία και την επιτυχία την δική μας και των γονιών μας, επιτέλους φοβήθηκαν. Δεν έβλεπαν να χάνονται ψήφοι. Αυτό το έχουν συνηθίσει πια. Έβλεπαν να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια τους. Να τρέμει το σύστημα της αδικίας που οι ίδιοι δημιούργησαν. Αυτό ήταν που τους τρόμαζε.

Τελικά ο Δεκέμβρης πέρασε, οι κινητοποιήσεις τελείωσαν, και πραγματικά δεν νομίζω ότι κατάλαβαν οι πολιτικοί ποτέ τι συνέβη πραγματικά τότε. Νομίζουν ακόμα ότι αν απαγορεύσουν την κουκούλα, αν συλλάβουν δέκα παιδιά περισσότερα και αν δώσουν εντολή στα ΜΑΤ να δέρνουν λίγο περισσότερο, θα «τηρήσουν την τάξη». Αμ δε… Δεν λειτουργεί έτσι το σύστημα κύριε Χρυσοχοΐδη. Όσες περισσότερες κάμερες ανάψετε, όσες περισσότερες αστυνομικές μηχανές πέσουν πάνω στα πλήθη, όσο περισσότερο ξύλο ρίξουν οι εκτελεστές των επιχειρησιακών σας σχεδίων, τόσα περισσότερα παιδιά θα θυμώσουν. Και μπορεί ο θυμός τους αυτός αρχικά να παραμένει σιωπηλός, όπως παρέμενε για τόσα χρόνια, αλλά κάποια στιγμή θα ξεσπάσει για μια ακόμη φορά. Και πάλι θα φοβάστε, και πάλι θα τρέμετε για το ανθρωποφάγο σύστημά σας.

Απευθύνομαι σε όλους και λέω: Μην χάσετε την ευκαιρία να ακούσετε την νέα γενιά. Δείτε το σαν παράκληση, σαν επιθυμία, σαν απαίτηση ή και σαν προειδοποίηση. Έχει πολλά να πει, και αν η γηράσκουσα γενιά δεν μας ακούσει οικειοθελώς, τότε θα αναγκαστεί να την ακούσει με πολύ εντονότερο τρόπο απ’ ό,τι τον Δεκέμβρη. Και, όχι, δεν μιλάω για επεισόδια και καψίματα. Αυτά είναι στην αρμοδιότητα των προβοκατόρων. Μιλάω για διαδηλώσεις που θα κουνάνε συθέμελα τις κοιμισμένες πόλεις και τους κοιμισμένους πολίτες τους, και που δεν θα τελειώσουν σε μια βδομάδα όπως πέρσυ. Για κινητοποιήσεις που θα σας αναγκάσουν να μας ακούσετε, είτε το θέλετε είτε όχι. Στο χέρι της γενιάς σας είναι να μας παραδώσετε έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που σκοπεύετε να μας παραδώσετε.

Εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία που σας δίνεται, και αλλάξτε το μονότονο, συντηρητικό βιολί σας.

Τι ήταν τελικά ο Δεκέμβρης; Μια προειδοποίηση…

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 10/12/2009)

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Το (πλαστικό) περιτύλιγμα του έρωτα

Όταν έχεις αποφασίσει να γράψεις για το AIDS, το δυσκολότερο πράμα είναι να κάνεις μια εισαγωγή στο θέμα. Τελικά όμως καταλήγεις στο ότι δεν υπάρχει κατάλληλη εισαγωγή. Όπως στην πραγματική ζωή, δεν υπάρχει τίποτα που να προετοιμάζει τον οροθετικό για την βίαιη αλλαγή της ζωής του, έτσι και στο γραπτό, πιστεύω πως δεν υπάρχουν εκείνα τα λόγια που με ήπιο τρόπο θα βάλουν τον αναγνώστη σε αυτό το θέμα. Τελικά, ίσως το γραπτό να είναι μια καθαρή αντανάκλαση της πραγματικότητας.

Την Τρίτη, ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS. Αυτό σημαίνει ότι τα κανάλια ευαισθητοποιούνται και κοτσάρουν ένα κόκκινο κορδελάκι δίπλα στο σήμα τους. Μια ακόμη «Παγκόσμια Ημέρα», ανάμεσα στις τόσες που υπάρχουν, τάχα αφιερωμένη στην ενημέρωση και στην πρόληψη. Περισσεύει η υποκρισία για μια ακόμη φορά. Αντί να έχουμε μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης σε γυμνάσια και λύκεια, μοιράζουμε προφυλακτικά στις πλατείες, και αντί να κάνουμε τα πάντα για να μειώσουμε τις κοινωνικές προκαταλήψεις απέναντι στους οροθετικούς, φοράμε κορδελάκια. Λυπάμαι, αλλά εγώ αρνούμαι. Αρνούμαι να φορέσω κορδελάκι σε μια κοινωνία που ο οροθετικός κινδυνεύει να χάσει την δουλειά του αν αποκαλυφθεί η πραγματικότητα για την υγεία του, που η λέξη «ΑIDS» δημιουργεί ακόμα συνειρμούς περί ομοφυλοφιλίας, και η λέξη «προφυλακτικό» φέρνει τους μυγιάγγιχτους και πάσχοντες από οξύ καθωσπρεπισμό ανθρώπους σε αμηχανία.

Τέρμα λοιπόν σε όλα αυτά και ας πούμε τα πράματα με το όνομά τους. Το AIDS είναι μια ασθένεια που ΔΕΝ μεταδίδεται ούτε με την επαφή, ούτε καν με το φιλί. Κολλάει με το σεξ και γι’ αυτό η χρήση προφυλακτικού είναι ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος πρόληψης.

Για τις προηγούμενες γενιές τα πράματα ήταν πιο απλά. Η «επικινδυνότητα» της σεξουαλικής επαφής ήταν μόνο ηθική. Πέρα από αυτό, δεν υπήρχε κάτι που να έβαζε όρια στην σεξουαλική ζωή των ανθρώπων. Σήμερα, η γενιά που απειλείται περισσότερο από αυτόν τον ιό, χωρίς, όμως, να ευθύνεται καθόλου για την ύπαρξή του, δηλαδή οι σημερινοί 15άρηδες ως 35άρηδες, όχι μόνο υποχρεώνονται να ντύσουν με ένα πλαστικό προσωπείο μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες τους, αλλά να πρέπει να αντιμετωπίσουν και την προκατάληψη των μεγαλύτερων που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι κριτική στους νέους αντί να κάτσουν και να ενημερώσουν τα παιδιά τους για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν. Γράφει ο Μάνος Κοντολέων στο «Γεύση πικραμύγδαλου»: (μιλάει η μητέρα μιας εικοσάχρονης)«Και τι θα πει προφύλαξη; Μου είναι αδιανόητο να φανταστώ δυο παιδιά –γιατί παιδιά είναι ακόμη οι δεκαοχτάρηδες και οι εικοσάρηδες-, δυο παιδιά που βράζει το αίμα τους και η ψυχή τους ταξιδεύει στη μαγεία των μεγάλων συναισθημάτων να μπορούν να καλύπτουν τη μαγεία μ’ ένα πλαστικό επικάλυμμα! Αυτός δεν είναι έρωτας, είναι πρόγραμμα σε κομπιούτερ. Πρέπει να καθίσω μια μέρα και να μιλήσω με τη Φαίδρα για όλα αυτά.[…] Αλλά πρέπει πρώτα εγώ να έχω ξεκαθαρίσει τις σκέψεις μου. Προς το παρόν όταν αισθάνομαι να πνίγομαι καταφεύγω στη σκέψη πως όλα αυτά δεν με αφορούν. Στους άλλους μόνο συμβαίνουν. Αλλά το ξέρω ότι είναι μια μετάθεση κι ένα ξεγέλασμα. Πρέπει να αντιμετωπίσω την αλήθεια.»

Ο φόρος αίματος που έχει πληρώσει η γενιά μας σε παγκόσμιο επίπεδο είναι βαρύς. Ο πόνος που έχει προκαλέσει σε πάρα πολλούς ανθρώπους αυτή η ασθένεια είναι τεράστιος. Το λιγότερο που μπορεί να κάνει η κοινωνία σήμερα είναι να αγκαλιάσει τα παιδιά της που υποφέρουν, και να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να μειωθεί η εξάπλωση αυτής της μάστιγας, μακρυά από προκαταλήψεις και ξεπερασμένες αντιλήψεις. Να ξεκινήσουν επιτέλους τα μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, να πάρουν οι εκκλησίες μια ξεκάθαρη θέση υπέρ της χρήσης του προφυλακτικού και να αφήσουν στην άκρη τα παιδιαρίσματα περί αποδοκιμασίας των προγαμιαίων σχέσεων. Είναι υπόθεση όλων μας, και κάθε νέος και νέα που διαγιγνώσκεται θετικός στον HIV είναι ένα ακόμα πλήγμα για την κοινωνία μας, μια ακόμη χαμένη μάχη στον πόλεμο με αυτή την μάστιγα.

Δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 3/12/2009

Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία

Το Πολυτεχνείο για 36η φορά γεμίζει κόκκινα γαρύφαλλα. Μουσικές που ανασύρουν στη μνήμη, όσων έζησαν τον Νοέμβρη του ’73, την αίσθηση της αυτοθυσίας στο όνομα των ιδανικών της ελευθερίας, της ισότητας και της δημοκρατίας. Γεμίζει φωνές νέων αγωνιστών που αν και δεν έζησαν τις μέρες εκείνες του ’73, εντούτοις, είναι διαχρονικά οι πιο συνεπείς απ’ όλους στις αρχές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Και γεμίζει κροκοδείλια δάκρυα ή βαρυσήμαντες δηλώσεις αυτών που εξέλαβαν την συμμετοχή τους στην εξέγερση, ως μια πολύ καλή επαγγελματική ευκαιρία.
Η προσπάθεια καπήλευσης της αυθόρμητης, λαϊκής, νεολαιίστικης, και ως έναν βαθμό και ταξικής, εξέγερσης του Πολυτεχνείου, έχει ξεκινήσει από την πρώτη στιγμή, και συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και διαρκώς αυξανόμενους πλειοδότες μέχρι σήμερα. Τα πρωτεία της μεγάλης αυτής επιχείρησης διαστρέβλωσης της ιστορίας, άξια αποδίδονται στην φοιτητική παράταξη της ΠΑΣΠ, την παράταξη που ανήκει ιδεολογικά στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, η οποία με πραξικοπηματικό τρόπο (ώ, τι ειρωνεία) κρατάει στην κατοχή της την αιματοβαμμένη σημαία του Πολυτεχνείου, παραχωρώντας την στην ετήσια πορεία της 17ης Νοέμβρη ως άλλη ευγενική χορηγία της παράταξης στην «ημέρα μνήμης». Όμως το Πολυτεχνείο δεν είναι μια απλή «ημέρα μνήμης», μια απλή γιορτή. Ήταν εξέγερση λαϊκή και η κάθε επέτειός της είναι και μια αφορμή για διεκδίκηση των πάντα επίκαιρων λαϊκών και ταξικών συμφερόντων.
Δεν θα πω ότι «τα αιτήματα του ’73 είναι φέτος πιο επίκαιρα από ποτέ». Το ακούμε αυτό εδώ και 35 χρόνια. Το μόνο που θα πω είναι ότι η οικονομική εξαθλίωση που ήδη έχει αρχίσει να χτυπάει τις πόρτες μας, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της κοινωνικής συνοχής. Και μέσα σε αυτό το οικονομικό σύστημα που βιώνουμε, μια πληγωμένη κοινωνική συνοχή μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για όποιον θελήσει να περικόψει και άλλες από τις ελευθερίες μας.
Ας είναι η επέτειος αυτή το έναυσμα για μια πιο βαθειά συνειδητοποίηση του ελληνικού λαού σχετικά με τα συμφέροντά του και τις ελευθερίες του, που, πλέον, βάλλονται πανταχόθεν.

«Μύρισε το σφαγείο μας θυμάρι
και το κελί μας κόκκινο ουρανό»*


*Τον χιλιοτραγουδισμένο στίχο, έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης για τον συγκρατούμενό του επί χούντας, Αντρέα Λεντάκη.

Δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 26/11/2009

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Μαστροχαλαστές ετών 20...

Ο αγαπημένος μου στίχος μελοποιημένου πολιτικού ποιήματος προέρχεται από την «Μπαλάντα του κυρ-Μέντιου» του Κώστα Βάρναλη, ερμηνευμένος μοναδικά από τον αξέχαστο αγωνιστή Νίκο Ξυλούρη: «Να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ». Είκοσι χρόνια πριν, το τείχος του μίσους περνάει στην ιστορία. Ο συμβολισμός του γεγονότος είναι πολυδιάστατος, και έχει χυθεί πολύ μελάνι για την ανάλυσή του. Όμως αξίζει τον κόπο να τον προσπεράσουμε, για την ώρα, και να δούμε τι πραγματικά σημαίνει το γεγονός αυτό και για τις σημερινές κοινωνίες.
Για να λέμε την αλήθεια, οι εορτασμοί που λαμβάνουν χώρα αυτόν τον καιρό στο Βερολίνο, δεν είναι αποκλειστικά αφιερωμένοι στην πτώση του τείχους αυτού καθεαυτού, αλλά ενέχουν και ένα σημαντικό ποσοστό (χαιρέκακου) εορτασμού για την νίκη του καπιταλισμού επί του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Είναι απαράδεκτο για σύγχρονα πολιτεύματα να χωρίζουν τους πολίτες τους με τείχη, ως άλλα ζώα, που η οποιαδήποτε επαφή με τον «έξω» κόσμο θα αποτελούσε εν δυνάμει απειλή της σταθερότητας του εκάστοτε πολιτικού συστήματος. Αυτή, είναι μια άποψη που, εκ πρώτης όψης, όλοι οι Δυτικοί (και μη) ηγέτες δείχνουν να αποδέχονται. Όταν όμως η συζήτηση επεκτείνεται στο σύγχρονο τείχος της ντροπής που φυλακίζει τους Παλαιστίνιους, οι δυτικοί ηγέτες, δεν φαίνεται να έχουν την ίδια άποψη. Γιατί, βλέπετε, σε αυτήν την περίπτωση, το τείχος το έχουν χτίσει σύμμαχοί τους και όχι κομμουνιστές. Η ουσία για τους σημερινούς ισχυρούς πολιτικούς δρώντες, δεν βρίσκεται στο κατά πόσον ένα κράτος παραβιάζει κατάφορα το Διεθνές Δίκαιο, αλλά στο αν το τείχος που κατασκευάζει φέρει το σφυροδρέπανο ή το «Άστρο του Δαυίδ».
Για μένα η απάντηση στην πρόσφατη επέτειο είναι μία, και πρέπει να την βροντοφωνάξουν οι λαοί: «Ρίξτε όλων των ειδών τα τείχη!» Είτε έχουν χτιστεί από σοσιαλιστές, είτε από σιωνιστές• είτε είναι πραγματικά, είτε ιδεολογικά ή και ιδεατά, ένα είναι σίγουρο: είναι ό,τι πιο αντιλαϊκό και αντιαισθητικό έχει αναγεννήσει ο σύγχρονος πολιτισμός. Το 89’ έπεσε το πρώτο τείχος. Σειρά έχουν τα 12 άλλα τείχη που παραμένουν υψωμένα σε ολόκληρο τον κόσμο, χωρίζοντας λαούς, που μισιούνται, σε πολλές περιπτώσεις, απλά επειδή το θέλησαν έτσι κάποιοι άλλοι. Από την Λευκωσία μέχρι το Ρίο ντε Τζανέιρο και από τη Γάζα μέχρι την Κορέα, ας πέσουν τα τείχη!

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

«Λέοντες αντί αμνών…»

Την αφορμή για το άρθρο, αυτή τη φορά, την πήρα από μια σύντομη ανάρτηση του Κ. Βαξεβάνη στο portal του «Κουτιού της Πανδώρας» με τον τίτλο «Γράμμα σε έναν κακομαθημένο δολοφόνο». 100 σφαίρες, 6 τραυματίες, μια νέα κοπέλα να βρίσκεται στο νοσοκομείο και τα… «παιδιά» που τα έκαναν όλα αυτά πίνουν καφέδες. Γιατί οι «ιδεολόγοι» αποφάσισαν ότι κύριος εχθρός τους είναι ένας συνομήλικός τους που βγάζει το ψωμί του. Τα έβαλαν με τους αστυνομικούς και όχι με την αστυνομία. Τα έβαλαν με παιδιά και όχι με τις ομάδες κρούσης ή τους ασφαλίτες που έχουν αποδείξει έμπρακτα και πολλάκις τον αντιδραστικό τους ρόλο. Βρήκαν εύκολους στόχους, ανεκπαίδευτους λόγω της διαχρονικής ολιγωρίας της πολιτικής και επιχειρησιακής τους ηγεσίας.
Πάντως, το μόνο που απέδειξαν είναι η ίδια τους η ανοησία. Γιατί αν εξετάσουμε τις τρομοκρατικές οργανώσεις διαχρονικά και σε παγκόσμιο επίπεδο, θα δούμε ότι πάντοτε αυτές προσπαθούσαν (και σε έναν βαθμό τα κατάφερναν) να δημιουργήσουν ένα φίλιο ρεύμα μέσα στην κοινωνία μέσω των λεγόμενων «δίκαιων στόχων». Οι συγκεκριμένοι μπούληδες όμως, ούτε αυτό δεν είναι ικανοί να κάνουν, αφού χτυπώντας νεαρούς αστυνομικούς, χτυπάνε την ίδια την κοινωνία. Χτυπάνε τα αδέλφια μας, τους φίλους μας, τους συντρόφους μας. Και είναι σίγουρο ότι αυτή τη φορά το σύνολο της κοινωνίας, και όχι απλά η πλειοψηφία της όπως συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν, είναι απέναντί τους.
Το θέμα, ωστόσο, έχει και ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης. Πέραν του αποτρόπαιου χαρακτήρα του εγκλήματος, οφείλουμε να εξετάσουμε και το ποιος μπορεί να επωφελείται από αυτήν την κατάσταση που δημιουργείται. Πάντως, σίγουρα όχι η «επανάσταση» που ολοένα και χάνεται στα βάθη του ορίζοντα. Όλες αυτές οι επιθέσεις δίνουν άλλοθι σε οποιονδήποτε έχει κρυμμένα στο συρτάρι του σχέδια περεταίρω καταστολής και ελέγχου του όποιου λαϊκού κινήματος υπάρχει αυτή τη στιγμή ή της δημόσιας έκφρασης των περιθωριοποιημένων πολιτικών ομάδων. Γίνεται βούτυρο στο ψωμί των υπερμάχων της θεωρίας του «Μεγάλου Αδελφού», των καμερών στους δρόμους και της αύξησης της αστυνομοκρατίας σε μια μέχρι πρότινος αυτοοργανωμένη, λαϊκή γειτονιά του κέντρου της Αθήνας.
Το ποιοι είναι οι «λέοντες» και ποιοι οι «αμνοί» αυτής της υπόθεσης, είναι ζήτημα του καθενός από μας να το καθορίσει. Η τρομοκρατία έχει πολλά πρόσωπα. Το πιο στυγνό, ανήθικο και δειλό πρόσωπό της, το είδαμε στο Α.Τ. Αγ. Παρασκευής. Το πιο ύπουλο και υπόγειο, εφαρμόζεται από το ίδιο το κράτος μέσω των βίαιων οργάνων του στον δρόμο. Και η κοινωνία κάπου στη μέση, να τρομοκρατείται πανταχόθεν, και λόγω της αδυναμίας της, αντί να στέκεται ενιαία και μαζικά ενάντια σε κάθε είδους τρομοκρατία από όπου και αν αυτή προέρχεται, να πέφτει θύμα των πολιτικών λαϊκιστικών ρευμάτων και να διχάζεται ακόμα και απέναντι σε αυτό το ζήτημα.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κορινθιακή" στις 5/11/2009

Η time-sharing ελληνική T.V. ἐν τύπῳ

Λένε ότι αν θέλει κανείς να αντιμετωπίσει ένα προσωπικό του πάθος, πρέπει πρώτα να το παραδεχτεί ο ίδιος δημόσια. Λοιπόν, έτσι θα ξεκινήσω αυτή τη φορά. Με μια προσωπική εξομολόγηση: Βλέπω τηλεόραση!
Μη ρωτάτε το γιατί. Δεν ξέρω να σας απαντήσω. Απλά βλέπω. Βλέπω και πλήττω. Βλέπω το «Ε» της «επανάληψης» να έχει αναχθεί σε επιστήμη, τον «τηλεοπτικό δανεισμό» να βασιλεύει σε απίστευτο βαθμό, το youtube να γεμίζει προγράμματα, τους «φελλούς» να επιπλέουν και την απόσταση από την κοινωνική πραγματικότητα να φαντάζει μεγαλύτερη από ποτέ.
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Σχετικά με την επανάληψη, την ίδια ώρα που απορώ πραγματικά, με το πώς είναι δυνατόν να μην έχουν «καεί» μετά από τόσες πολλές προβολές οι βιντεοκασέτες του ιστορικού «Ρετιρέ», απαγγέλω από μέσα μου όλες τις ατάκες της Ελένης Ράντου ως γκαρσόνας.
Το θέμα του youtube αντιθέτως, είναι πολύ καινούριο. Μερικές εκπομπές πρέπει να πληρώνουν υπαλλήλους μόνο και μόνο για να βρίσκουν στο διαδίκτυο αστεία βιντεάκια, τα οποία οι μεγάλοι, καλοπληρωμένοι παρουσιαστές σχολιάζουν χωρίς να προσφέρουν τίποτα περισσότερο στο τηλεοπτικό κοινό. Υπάρχουν, δε, κανάλια που βάζουν βίντεο του yοutube ακόμα και στις ειδήσεις τους (προσπαθήστε εσείς να φανταστείτε ποια, ή μάλλον ποιο, είναι αυτό το κανάλι).
Από την άλλη, έχουμε το “time-sharing”, τον «τηλεοπτικό δανεισμό», ή όπως αλλιώς θέλετε να ονομάσετε αυτό το φαινόμενο. Το ξεκίνησε επιτυχημένα ο Αναστασιάδης πριν καμιά δεκαετία. Το έκανε εξίσου πετυχημένα ο Λαζόπουλος και οι «Ράδιο-Αρβύλα». Όλοι αυτοί έπαιρναν κομμάτια από άλλα κανάλια και με τον δικό του τρόπο ο καθένας τα σατίριζε. Τώρα όμως έχει ξεφύγει το πράμα. Ο Λαζόπουλος κάνει εκπομπή κάθε Τρίτη και δείχνει αποσπάσματα του μεσημεριανού του ΑLTER για παράδειγμα. Την Τετάρτη το μεσημεριανό έχει αποσπάσματα του Λαζόπουλου τα οποία σχολιάζει για μια ολόκληρη εβδομάδα μέχρι να έρθει η επόμενη εκπομπή και να ξαναξεκινήσει ο κύκλος. Και φυσικά το ζεύγος Λαζόπουλος-μεσημεριανό αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα αυτού του συνεχιζόμενου, και δυστυχώς αυξανόμενου φαινομένου.
Όπως θα παρατηρήσατε, δεν ακουμπήσαμε καθόλου το μεγάλο θέμα των τηλεοπτικών δημοσιογράφων. Αυτοί θα χρειαστούν ένα ολόκληρο άρθρο στο μέλλον. Ως την επόμενη εβδομάδα σας αποχαιρετούμε με μια ευχή-παράκληση, για λιγότερη τηλεόραση από όλους μας (και κυρίως για τον υπογράφοντα).

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κορινθιακή" στις 29/10/2009

Κράτος-Εκκλησία: Ένα διαζύγιο που δεν βγήκε ποτέ

Αφορμή αυτού του λεκτικού παραληρήματος, που κομφορμιστικά θα ονομάσουμε «άρθρο», στάθηκε η πρόσφατη ορκωμοσία της νέας Βουλής. Τρεις δεκαετίες μετά την δήλωση του Κ. Καραμανλή ότι «η Ελλάδα ανήκει στη Δύση», εμείς επιμένουμε, με ανατολίτικη ξεροκεφαλιά, στον παλιό, καλό και ψηφοθηρικό σκοταδισμό. Η Δύση, όμως, δεν ορκίζεται σε σταυρούς και χρυσοκέντητα πετραχήλια χιλιάδων ευρώ, αλλά εμπιστεύεται την «τιμή» του καθενός. Αντιθέτως, στην Ελλάδα έχουμε καταφέρει να κάνουμε την εύλογη παραδοχή, ότι η «τιμή» του κάθε ανθρώπου δεν έχει καμία σχέση με το θρησκευτικό ή μη-θρησκευτικό του αίσθημα, να φαίνεται παράλογη και αιρετική. Είναι αιρετικός (ίσως και διαολόσταλτος), για τον χιλιοτραγουδισμένο «μέσο» Έλληνα ο άθρησκος, ο άθεος, ο αγνωστικιστής, ο αλλόθρησκος ή ακόμα και ο χριστιανός που, όμως, δεν δέχεται να υποβάλλει την πίστη του σε ένα δημόσιο πανηγυράκι που στοχεύει κυρίως στο καλό marketing και διαφήμιση της «Εκκλησίας Α.Ε.».
Από την άλλη πλευρά ωστόσο, έχουμε πέντε κόμματα, εκ των οποίων ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προσήλθε καθόλου στην ορκωμοσία, το ΚΚΕ προσήλθε αλλά δεν συμμετείχε, ενώ ένα μεγάλο μέρος τόσο των βουλευτών, όσο και των υπουργών του ΠΑΣΟΚ, αρνήθηκαν να «προσκυνήσουν». Μήπως, λοιπόν, όλο αυτό, το κάπως «κιτς», σκηνικό έχει αρχίσει να το ξερνάει πια και η ίδια η εποχή μας;
Σε μια χώρα που διατεινόμαστε την ελευθερία και την ανεξηθρησκεία αρνούμαστε στους μουσουλμάνους να αποκτήσουν έναν αξιοπρεπή χώρο προσευχής. Αρνούμαστε στους άθρησκους και στους άθεους να ορκίζονται στη Βουλή μας και στα δικαστήριά μας εφόσον τους υποχρεώνουμε να διαλέξουν μέσω του δόγματος: «Ή ορκίζεστε στον «δικό μας» Θεό, ή δεν ορκίζεστε καθόλου». Και όλα αυτά για να μη τύχει και χάσει, έστω και κατά λάθος, η, ιερή κατά τα άλλα, ελληνική εκκλησία, κάποιο από τα μακρυά πλοκάμια που έχει απλώσει σε όλους σχεδόν τους τομείς της δημόσιας ζωής. Η πίστη των ανθρώπων σε μια ανώτερη δύναμη είναι πραγματικά ιερή. Η διαχρονική προσπάθεια καπήλευσης όμως αυτής της πίστης από την εκκλησιαστική ηγεσία, με μοναδικό στόχο το να αποκτήσει λόγο σε ξένα (πολιτικά) χωράφια είναι, τουλάχιστον, ανίερη.

δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Κορινθιακή" στις 22/10/2009