Ετικέτες

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Δημοκρατία σε δύο γύρους και η νίκη των αντιφάσεων

Από αυτήν εδώ τη στήλη ανέκαθεν επισημαίνουμε την ανάγκη της συνειδητοποίησης από τον ελληνικό λαό ότι, πλέον, είναι η κατάλληλη στιγμή ώστε να τολμήσει να κάνει ένα θαρραλέο βήμα προς τα μπρος. Το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης και της 14ης Νοεμβρίου μας επιβεβαιώνει. Η αγανάκτηση που υπάρχει διάχυτη, έχει την ανάγκη να βρει διέξοδο σε έναν πολιτικό χώρο που να προσφέρει ένα νέο και διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο να έχει ως κέντρο του την ποιοτική αναβάθμιση της ζωής του μεγαλύτερου και παραγωγικότερου μέρους του ελληνικού λαού, δηλαδή της εργατικής τάξης, και όχι την περαιτέρω οικονομική αναβάθμιση των λίγων κεφαλαιούχων. Η εγκατάλειψη των δυο μεγάλων κομμάτων από τους ψηφοφόρους και η ενίσχυση των προοδευτικών δυνάμεων, είναι απόδειξη όλων αυτών.

Και αν τώρα οι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έχουν να πουν για τους δήμους και τις περιφέρειες που βρίσκονται στα χέρια τους ότι το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα τους δικαιώνει, έχουμε να τους αντιτείνουμε το εξής: Τα πολιτικά συμπεράσματα εξάγονται κατά την πρώτη Κυριακή. Ο αντιδημοκρατικός θεσμός του Β’ γύρου που μοναδικό στόχο έχει τον μετασχηματισμό των δημοτικών και των περιφερειακών συμβουλίων σε τσιφλίκια των υποψηφίων του δικομματισμού, δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιείται ως επίδειξη δύναμης, αφού εκτοπίζει όλες τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις με τρόπο απολύτως αυθαίρετο. Τα φετινά αποτελέσματα δείχνουν πόσο αναγκαία είναι πλέον η χρήση της δημοκρατικής μεθόδου της απλής αναλογικής, τόσο σε τοπικό, όσο και σε εθνικό επίπεδο, αν, βέβαια, επιθυμούμε να είναι η δημοκρατία μας πραγματικά αντιπροσωπευτική. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι στην πολυσυζητημένη περιφέρεια Αττικής, κατά την πρώτη Κυριακή το ποσοστό του Γ. Σγουρού (24,05%) και αυτό του Β. Κικίλια (20,45%), ακόμη και αν τα προσθέταμε, δεν θα έφταναν ούτε καν το 50%!!!!! Δεδομένων και των μεγάλων ποσοστών αποχής, άκυρων και λευκών που μάλιστα αυξήθηκαν δραματικά κατά τον δεύτερο γύρο (ειδικά τα λευκά) είναι πασιφανές και πέρα από κάθε αμφισβήτηση ότι μιλάμε για περιφερειάρχη μειοψηφίας της μειοψηφίας (κάτι σαν να λέμε Μ(ειοψηφία) εις το τετράγωνο, δηλαδή ;) ).

Παρόμοια πρωτοφανή περιστατικά, βεβαίως υπήρξαν πάρα πολλά ανά την επικράτεια, τόσο στους δήμους, όσο και στις περιφέρειες. Παρόλ’ αυτά, δήμαρχοι και περιφερειάρχες έστησαν χορό, ακόμα και στις περιπτώσεις όπου κέρδισαν τις μάχες τους με διαφορά ελάχιστων ψήφων (όπως π.χ. ο νέος δήμαρχος της ιστορικής πόλης της Καισαριανής που πανηγύριζε προκλητικά αν και υπερίσχυσε του αριστερού αντιπάλου του μόνο κατά 12 ψήφους) αποδεικνύοντας περίτρανα για μια ακόμη φορά ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων κατεβαίνουν με το χρίσμα κάποιου από τα δυο μεγάλα κόμματα δεν έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα από τα όσα καλείται να αντιμετωπίσει ο ελληνικός λαός σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο.

Η στροφή του κόσμου προς τις δυνάμεις της προόδου, δεν θα πρέπει, ωστόσο να θεωρηθεί από αυτές ως λευκή επιταγή. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η αριστερά καλείται να μπει μπροστάρης στους λαϊκούς αγώνες, αλλά κυρίως, να δώσει άμεσες και χειροπιαστές λύσεις. Να μην αναλωθεί ξανά σε θεωρητικολογίες γιατί, αν το κάνει, θα θεωρηθεί για μια ακόμη φορά κατώτερη των περιστάσεων, και αυτή τη φορά θα μπει οριστικά στο περιθώριο. Της δίνεται μια τεράστια ευκαιρία, την οποία καλείται να αξιοποιήσει όπως αρμόζει σε έναν λαό που υποφέρει από την αδικία και την εκμετάλλευση, και, βεβαίως, όπως αρμόζει σε μια αριστερά με την βαριά ιστορία που φέρει χάρη στους παλαιότερους αγώνες της.

«Αυτοϊκανοποίηση» στο ΠΑΣΟΚ μετά το διακαναλικό φιάσκο

Μετά από δύο πακέτα ληστρικών και αντισυνταγματικών μέτρων και 2, μόλις, εβδομάδες πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, ο πρωθυπουργός της χώρας, αποφάσισε να παραχωρήσει μια χουντικού τύπου συνέντευξη στην οποία επέλεξε να τρομοκρατήσει με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο την ψήφου του «κυρίαρχου», όπως τον χαρακτήρισε και ο ίδιος, λαού.

Θα υποστηρίξετε ότι είμαι υπερβολικός, επειδή χαρακτηρίζω την συνέντευξη «χουντική». Αν, όμως, αναλογιστείτε το πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκε αυτή, θεωρώ ότι κανείς θα συμφωνήσει στον χαρακτηρισμό. Στοιχείο πρώτο, ο όρος διακαναλική. Δηλαδή, θα υποχρεωθεί ο πολίτης, την ώρα που θεωρητικά ξεκουράζεται, να υποστεί την άχαρη παρουσία του πρωθυπουργού, όπου και αν στρέψει το βλέμμα του. Ο πολιτικός λόγος (=τρομοκρατία) της κυβέρνησης, επιβλήθηκε την περασμένη Δευτέρα στους πολίτες αυτής της χώρας με τρόπο που όμοιός του, παρατηρείται μόνο σε χώρες με μονοκομματικά, και σαφώς αντιδημοκρατικά εκλογικά συστήματα.

Παρόλ’ αυτά, όμως, το καταναγκαστικό της όλης υπόθεσης θα μπορούσε να παραβλεφθεί, αν η ουσία της συνέντευξης ήταν διαφορετική. Εν προκειμένω, όμως, είχαμε επτά «γκλα-μουράτους» δημοσιογράφους, οι οποίοι προέρχονταν μάλιστα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά κανάλια. Εφημερίδες δεν υπάρχουν σε αυτή τη χώρα;!; Ραδιοφωνικοί σταθμοί;;; Πληθυσμιακές ομάδες;;; Ποιος είναι επιτέλους αυτός που έχρισε τους τηλεοπτικούς φελλούς, ως κριτές του κόσμου; Ας ρωτήσουν τον λαό, που επικαλούνται επί παντός επιστητού, αν αντιλαμβάνεται τους συγκεκριμένους δημοσιογράφους ως τους εκφραστές της φωνής τους στο πολιτικό προσκήνιο.

Και ερχόμαστε λοιπόν στο καίριο ζήτημα της πρωθυπουργικής (νόμιμης) τρομοκρατίας. Τα ψευτοδιλήμματα ήταν ανέκαθεν ένα βρώμικο κόλπο επιρροής των πολιτών από τους πολιτικούς, όμως αυτή τη φορά αγγίξανε τα όρια της αθλιότητας. Φοβίζουν τον λαό ότι τάχα θα υπάρξει ακυβερνησία αν ο λαός δεν υποστηρίξει εμμέσως τα μέτρα που εφαρμόζονται. Αν δεν δώσει, δηλαδή, στον δήμιο του, την ίδια τη θηλιά.

Το να μην υποκύψει ΚΑΙ αυτή τη φορά στο δίλλημα ο λαός, είναι πιο σημαντικό από ποτέ. Η κατάσταση που θα διαμορφωθεί σε περίπτωση που σε κάποιο από τα δύο κόμματα, δοθεί η δυνατότητα να πανηγυρίσει την Κυριακή το βράδυ, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές. Και αυτό είναι κάτι που σίγουρα ο λαός το κατανοεί, είναι συζητήσιμο όμως το κατά πόσον ο ίδιος αυτός λαός θα τολμήσει να κάνει να κάνει ένα θαρραλέο βήμα προς τα μπρος σε αυτές τις εκλογές, στηρίζοντας ψηφοδέλτια που έχουν τη δυναμική να έρθουν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα που εξυπηρετούνται μέσα από το μνημόνιο και τον Καλλικράτη.

Αξίζει, φυσικά, να υπογραμμίσουμε ότι όταν μιλάμε περί δυναμικών και συγκρουσιακών ψηφοδελτίων, προφανώς δεν μιλάμε για τους λαγούς του ΠΑΣΟΚ που σήμερα αποποιούνται την κομματική τους ταυτότητα. Προφανώς δεν μιλάμε για τους υποψηφίους της Ν.Δ. που επίσης σε πολλές περιπτώσεις αποποιούνται, τάχα, της κομματικής τους ταυτότητας, ενώ σε άλλες, τα στρατιωτάκια του Σαμαρά, ρίχνονται στη «μάχη της αυτοδιοίκησης», με αντικειμενικό και μοναδικό σκοπό, μήπως και πείσουν κανέναν ότι η Ν.Δ. είναι όντως κόμμα, και όχι ένα μεγάλο σύνολο ανικάνων, των οποίων ηγείται «Ο Ανικανότερος». Τέλος, προφανώς, όταν μιλάμε για συγκρουσιακές δυνάμεις, δεν μιλάμε για τα ξενοφοβικά, επικίνδυνα και κυρίως «εκτός τόπου και χρόνου» ψηφοδέλτια του Καρατζαφέρη. Ένα κόμμα που σε μια τέτοια κατάσταση είναι ανίκανο ακόμη και να ιεραρχήσει σωστά τα θέματα που αφορούν τους πολίτες, ένα κόμμα που σπείρει την διχόνοια ανάμεσα στην κοινωνία, πλην, όμως, αποτελεί μόνιμο συστημικό σύμμαχο, και ένα κόμμα που μόνο λόγω κάποιας διαστρεβλωμένης ευγένειας, δεν χαρακτηρίζουμε δημόσια ως νεοναζιστικό και ακροδεξιό σαφώς δεν έχει θέση στη συζήτησή μας.

Ο ελληνικός λαός καλείται να ψηφίσει. Καλείται να μην εγκαταλείψει την νεότερη γενιά στα χέρια αυτών που μας κατέστρεψαν. Καλείται να μην υποκύψει στις πιέσεις τους. Καλείται να αντισταθεί.

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Εθνική (ή Βασιλική) ξεφτίλα στο κέντρο της Αθήνας

Επιστροφή στο κλεινόν άστυ και υπό τον φόβο του σοκ λόγω της απότομης μετάβασης στην σκληρή καθημερινότητα των Αθηνών, αποφάσισα να κάνω μια βόλτα σε έναν χώρο τον οποίο για τελευταία φορά είχα επισκεφτεί κάποιο ηλιόλουστο κυριακάτικο πρωινό στα μέσα της δεκαετίας του 90’. Τότε που ακόμα η ηλικία μου μετριόταν σε μονοψήφιους αριθμούς και που η μοναδική συγκίνηση που μπορούσε να ξεπεράσει την συγκίνηση μιας αφράτης (και γευστικής;;) νεφέλης από μαλλιά μιας παράξενης, απόμακρης αλλά σίγουρα γλυκύτατης γηραιάς κυρίας, ήταν αυτή ενός κόκκινου ζαχαρένιου κόκορα, καρφωμένου μαζί με τους φίλους του, με ένα καλαμάκι πάνω σε ένα κομμάτι φελιζόλ.

Ο Εθνικός (και για κάποιους «Βασιλικός») Κήπος, λοιπόν, είναι το σημερινό μας θέμα και καλύτερα να μπαίνουμε στο ψητό σιγά-σιγά: ΗΤΑΝ ΣΚΕΤΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ!!!

Ας ξεκινήσουμε από τα προσωρινά. Στον εθνικό κήπο φιλοξενείται από τον Ιούνιο μια έκθεση γλυπτικής της Βάνας Ξένου η οποία έχει πολυδιαφημιστεί και πολυσυζητηθεί στα Μέσα. Λοιπόν, περπατούσα στον Κήπο και έβλεπα τα διάφορα έργα να ξεπηδούν ανάμεσα στις φυλλωσιές, όμως ήταν τόσο αδιάφορα, περιττά και συνηθισμένα, που το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν πόσα χρήματα από κάποιον δημόσιο φορέα ξοδεύτηκαν για να μεταφερθούν και να εγκατασταθούν εκεί όλες αυτές οι πολυδιαφημισμένες αλλά βαρετές και άσκοπες δημιουργίες. Θα μπορούσε κανείς να πει, ωστόσο, ότι η άποψή μου περί τέχνης, ελάχιστα θα ενδιαφέρει τους αναγνώστες.

Πάμε λοιπόν στα πιο πρακτικά ζητήματα. Αυτά μάλιστα που αφορούν τα ζώα που φιλοξενούνται σε αυτό που σίγουρα χάριν αστεϊσμού ονομάζουμε ζωολογικό κήπο και το γύρω περιβάλλον. Εκεί που παλιά ήταν η πασίγνωστη λίμνη με τις (επίσης πασίγνωστες) πάπιες, βρίσκεται μια αποξηραμένη λεκάνη με ελάχιστο (πράσινο) νερό το οποίο προέρχεται από την υποψία ενός «καταράκτη» που μάλλον «κατουράει» παρά παρέχει την πρώην λίμνη με νερό. Οι πάπιες, από την άλλη, έχουν κλειστεί σε ένα από τα πολλά κλουβιά του κήπου μαζί με άλλα εξωτικά πουλιά: ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ και ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ (ενίοτε και καμιά ξεπουπουλιασμένη κότα)!!! Μάλιστα! Στον ζωολογικό κήπο του Εθνικού Κήπου στο Σύνταγμα, μπορεί κανείς να θαυμάσει περιστέρια και σπουργίτια σε βρώμικα κλουβιά που δεν θα άρμοζαν ούτε καν αν τα πουλιά ήταν βαλσαμωμένα. Η δυσωδία που προέρχεται από τον ερημοποιημένο χώρο ενός μάλλον μαστουρωμένου γαϊδουριού επιδεινώνει την κατάσταση. Η τραγική κατάσταση που βιώνουν τα ζώα καθημερινά μέσα στο κέντρο της Αθήνας (και μάλιστα με τις ευλογίες όλων) περιλαμβάνει επίσης, την έλλειψη σκιάς για τα ζώα με αποτέλεσμα αυτά να αναγκάζονται να υφίστανται τις βλαβερές επιδράσεις του καλοκαιρινού ήλιου, ενώ τα κλουβιά τους δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το φυσικό περιβάλλον των ζώων (κανένα δέντρο, τίποτα με το οποίο να μπορούν να ασχοληθούν όπως παιχνίδια κλπ.)

Με το βήμα που μας προσφέρει η «Κορινθιακή» καθώς και μέσα από το messygreeksalad.blogspot.com κάνουμε έκκληση στις φιλοζωικές οργανώσεις να κινητοποιηθούν ΆΜΕΣΑ σχετικά με το έγκλημα που συντελείται εκεί. Οι υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων να αναλάβουν επιτέλους δράση. Οι τριτοκοσμικές συνθήκες κράτησης (γιατί περί φυλακής πρόκειται) που επικρατούν ακριβώς πίσω από την Βουλή των Ελλήνων αποτελούν ένα ακόμα λήμμα στον μακρύ κατάλογο των θεμάτων για τα οποία οι ιθύνοντες νόες αυτής της χώρας οφείλουν όχι μόνο να ντρέπονται αλλά και να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους.

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΝ

Τον Μάρτιο, όταν ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα, πολλοί ήταν αυτοί που στοιχημάτιζαν για το αν θα «τη βγάζαμε» ή όχι μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού. Και να που τα καταφέραμε. Αν η παραπάνω πρόταση σας έκανε να νομίζετε ότι το άρθρο αυτό έχει αισιόδοξο χαρακτήρα, τότε, λυπάμαι, αλλά κάνετε λάθος.

Και που τα καταφέραμε, τί έγινε αγαπητοί αναγνώστες; Ή μάλλον ορθότερη ερώτηση είναι το «τί καταφέραμε;;;»

Καταφέραμε να αποτρέψουμε την ψήφιση των νόμων που έχουν ως άμεσο στόχο εμάς; Σαφώς και όχι! Γιατί αντί να πολεμήσουμε για το δίκαιο της αξιοπρέπειάς μας, αντί να προσπαθήσουμε να εμποδίσουμε την επιδρομή στα εισοδήματα, τις συντάξεις και τα εργασιακά δικαιώματά μας, αποφασίσαμε (και πάλι) να πιστέψουμε τα φούμαρα των Αλαφουζο-Πρετεντέριδων ότι κάποια σκοτεινή δύναμη επιβουλεύεται, τάχα, τον τουρισμό μας, και ότι αυτή είναι ο πραγματικός εχθρός του λαού. Ότι, δηλαδή, δεν είναι οι τράπεζες και οι μεγαλοκαρχαρίες της οικονομικής ζωής που πιέζουν το απρόσωπο (;;;) κράτος να λάβει μέτρα υπέρ της συγκέντρωσης του πλούτου στα χέρια των ιδίων. Επιλέξαμε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ να μην πολεμήσουμε. Εμείς, οι ίδιοι, που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε απόγονοι ηρώων που δεν αποδέχονταν τη σκλαβιά. Δεν ξέρω αν εκείνοι ήταν ήρωες. Πάντως εμείς δεν είμαστε ούτε καν απόγονοι ηρώων. Σκύψαμε το κεφάλι, πιστεύοντας το χυδαίο ψέμα ότι τα μέτρα είναι αναγκαία για να καλυτερέψει μελλοντικά η ζωή μας. Εθελοντικά γίναμε (και καταδικάσαμε και τις μελλοντικές γενιές να είναι) σκλάβοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, υπηρετώντας τις 10-20-30 ή και 80 προνομιούχες οικογένειες της χώρας μας. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι είμαστε πολύ πρόθυμοι να ξαναεπιλέξουμε την ίδια χυδαία σκλαβιά αν ξαναγίνουν εκλογές τους ερχόμενους μήνες. Και προφανώς εννοώ ότι είτε το ΠΑΣΟΚ ξαναβγεί, είτε η ΝΔ, εμείς θα είμαστε κάτω από τον ίδιο ζυγό: τις 80 αυτές οικογένειες, που μαζί με τις αντίστοιχες των άλλων χωρών στοχεύουν την απανταχού εργατική τάξη. Εμείς φταίμε, λοιπόν, και όχι εκείνοι. Ούτε οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες, ούτε οι κυβερνήσεις-σκυλάκια τους. Εμείς και μόνο εμείς που δεν ανοίγουμε τα μάτια μας για να αντικρύσουμε στα ίσα το ποιος είναι απέναντί μας.

Όμως δεν είναι μόνο τα οικονομικά μέτρα που μας καίνε σήμερα. Μας καίνε και κυριολεκτικά εδώ και πολλά χρόνια. Φταίμε εμείς και το ξερό ελληνικό μας κεφάλι που κάθε χρόνο καίγονται τα δάση μας και το μόνο που νοιάζει τα «ανθρωπιστικά-ανθρωποφάγα» ΜΜΕ είναι αν κάηκε κανένα αυθαίρετο, κανένα αρχαίο ή καμιά κατασκήνωση. Γιατί αν μας ένοιαζαν πραγματικά τα δάση θα βρίσκαμε τρόπους να πιέσουμε τις κυβερνήσεις να αφήσουν στην άκρη τα νέα F16 και τα υποβρύχια και να πάρουν κανένα Canadair για να σβήσουμε καμιά φωτιά. Αλλά ΌΧΙ! Πάλι αποφασίσαμε να πιστέψουμε (για να ικανοποιήσουμε ως πάσχοντες από ένα λοιμώδες σύνδρομο καταδίωξης και την ελληνορθόδοξη ματαιοδοξία μας) ότι η τουρκική «απειλή» είναι σημαντικότερη από την ποιότητα ζωής ή και την ίδια τη ζωή των κατοίκων της Ελλάδας. Επαναλαμβάνω τη λέξη «κατοίκων». Όχι των πολιτών. Εννοώ δηλαδή Έλληνες, σκατζόχοιρους, Αλβανούς, τσακάλια, πεύκα, Φιλιππινέζους, αλεπούδες, χελώνες, γεράκια, έλατα, θάμνους, Πακιστανούς, αρκούδες, λύκους. ΌΛΟΥΣ ΌΣΟΥΣ ΖΟΥΝ σε αυτά τα καταραμένα, από εμάς τους ίδιους, χώματα.

Θεωρητικά πρέπει να κλείσω αισιόδοξα. Έτσι τουλάχιστον μας έλεγαν στο σχολείο. Να κλείνουμε με μια ευχή ή κάτι αντίστοιχο. Εγώ, λέω να κλείσω με Χατζηδάκι.

«Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ »

Υ.Γ.: Στο τέλος του στίχου, δεν υπάρχει σημείο στίξης. Μπορείτε να επιλέξετε αν θα βάλετε τελεία, ή ερωτηματικό.

Τελειώνει η περίοδος καλλιτεχνικής ένδειας;

Οι συγκυρίες του σήμερα μπορούν να χαρακτηριστούν, αν μη τι άλλο, ως ιστορικές. Και κατά τη διάρκεια ιστορικών στιγμών οι καλλιτέχνες οφείλουν να μην σιωπούν. Η τελευταία (και μάλιστα πολύ πρόσφατη) ιστορική στιγμή για την Ελλάδα, ήταν οι δυο πολύ φορτισμένες εβδομάδες του Δεκέμβρη του 2008 που ακολούθησαν την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τις δυνάμεις της κρατικής βίας. Η σιωπή των καλλιτεχνών εκείνες τις ημέρες ήταν εκκωφαντική, όμως δυστυχώς στρεφόταν εναντίον μιας νεολαίας αγανακτισμένης η οποία εβάλλετο από Βουλής, τηλεοράσεως, εφημερίδων και προβοκατόρικων-διατεταγμένων βομβών μολότωφ. Οι καλλιτέχνες τότε (με φωτεινή εξαίρεση τον Λάκη Λαζόπουλο που τότε βρισκόταν στα «ντουζένια» του, ανεξάρτητα της σημερινής του ρητορικής και ιδεολογικής(;;;) κατρακύλας) σώπασαν επιδεικτικά, αποδεικνύοντας σε πολλούς που ως τότε τους είχαν τοποθετήσει νοητά σε ένα υψηλό επίπεδο ιδεολογικής ταυτότητας, ότι σε μια εξέγερση που στόχο θα είχε ακόμα και τις εταιρείες που τους προωθούν, επιλέγουν να συνταχθούν με τους εκμεταλλευτές και όχι με τους εκμεταλλευόμενους. Η γελοία και άβολη στάση στην οποία είχαν περιέλθει τότε, είχε στηλιτευθεί από την μεγαλύτερη μερίδα της νεολαίας που ουσιαστικά αποτελούσε και το βασικό κοινό στο οποίο απευθύνονταν καλλιτεχνικά.

Η μοναδική φορά κατά τη διάρκεια εκείνων των ημερών που είδαμε μια κίνηση από μέρους τους (σαφώς όχι μετά από δική τους πρωτοβουλία) ήταν προς το τέλος των ημερών του Δεκέμβρη όπου στα Προπύλαια έγινε μια αρκετά μεγάλη σε όγκο συναυλία. Ακόμα και τότε όμως, η συντριπτική πλειοψηφία των καλλιτεχνών αυτών είπε από δύο τραγούδια (τα πιο ανώδυνα του ρεπερτορίου τους) και αποχωρούσαν από τη σκηνή χωρίς να λένε τίποτα για τα όσα είχαμε ζήσει τις προηγούμενες ημέρες. Λες και έκαναν αγγαρεία. Λες και εκτελούσαν εντολές να «μην δυναμιτίσουν το κλίμα» ή να «μην ρίξουν λάδι στη φωτιά» όπως αρέσει στα τηλεοπτικά δημοσιογραφικά σκυλάκια να λένε συχνά-πυκνά.

Η σημερινή ιστορική συγκυρία, ωστόσο, απέχει παρασάγγας από τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Αφορά πολύ μεγαλύτερο αριθμό πολιτών και μάλιστα με πολύ πιο άμεσο τρόπο (αφορά μια ολόκληρη κοινωνική τάξη για την ακρίβεια, αλλά τέτοιες εκφράσεις όπως «κοινωνική - εργατική - αστική τάξη» οφείλουμε, αν κρίνουμε πάλι από τα δημοσιογραφικά σκυλάκια του δικομματικού συστήματος, να τις αποφεύγουμε όπως διάολος το λιβάνι). Και στη σημερινή συγκυρία μπορούμε να πούμε, πιστεύω, ότι έχει ωριμάσει κάπως και η καλλιτεχνική κοινότητα η οποία σύγκορμη (ηθοποιοί, μουσικοί και τραγουδιστές) συμμετείχε στο κάλεσμα για μια μεγάλη αντικαπιταλιστική συναυλία στην πλατεία Συντάγματος υπό την στήριξη του ΠΑΜΕ και στην οποία καλλιτέχνες τεράστιου βελινεκούς και κύρους τόλμησαν να το στηρίξουν με τον δικό τους τρόπο κάνοντας έτσι μια πολύ έντονη δήλωση ενάντια στον πολύ βρώμικο και μεθοδευμένο πόλεμο που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι που ανήκουν στο ΠΑΜΕ. Τα αγωνιστικά τραγούδια, οι υψωμένες γροθιές τραγουδιστών, ηθοποιών και λαού, το κάλεσμα των καλλιτεχνών για ραντεβού στους δρόμους, και η πολύ σύντομη αλλά φοβερά περιεκτική ομιλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου που μίλησε για οικονομική χούντα καθώς και για Γ’ Παγκόσμιο (Ταξικό) Πόλεμο, έδωσαν το σύνθημα. Σειρά και λόγο έχει τώρα ο Λαός!

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Ο μύθος της Μεταπολίτευσης

Τις πιο σκληρές αλήθειες για την σημερινή κατάσταση δεν θα τις βρει κανείς γραμμένες σε εφημερίδες, ούτε ειπωμένες στα κανάλια. Θα τις βρείτε γραμμένες σε τοίχους, στα κέντρα των μεγάλων πόλεων, όπως πολύ σωστά έλεγαν και οι Simon & Ganrfunkel στο “Sound of Silence”. Στα Εξάρχεια, λοιπόν, την περιοχή στην οποία μαθαίνει κανείς αλήθειες και μόνο περπατώντας στα στενά τους, υπάρχει ένας τοίχος με το εξής σύνθημα: «Τόσο Ποδόσφαιρο και τόσους Μπάτσους έχουμε να δούμε από τη Χούντα».

Υπερβολές των αναρχικών θα πείτε πολλοί. Θα έχετε όμως άδικο, γιατί το νέο αστυνομοκρατικό δόγμα που έφερε μαζί του το ΠΑΣΟΚ και ο Χρυσοχοΐδης, και που στην περιοχή των Εξαρχείων, τουλάχιστον, έχει καταφέρει να στρέψει μια ολόκληρη περιοχή εναντίον της αστυνομίας και των αστυνομικών ως σύνολο, εξαιτίας της τρομερά προκλητικής συμπεριφοράς των ανδρών των δυνάμεων των ΜΑΤ, από την περασμένη Πέμπτη μπήκε σε νέα τροχιά.

Για μια ακόμη φορά εργαζόμενοι που ανήκουν στο ΠΑΜΕ και συμμετείχαν στην πορεία της περασμένης Πέμπτης στο κέντρο της Αθήνας, εντόπισαν στις τάξεις τους αστυνομικό με πολιτικά σε διατεταγμένη υπηρεσία χαφιεδισμού του χειρίστου είδους. Οι διαδηλωτές άκουσαν τον ασύρματο που ο ασφαλίτης (ποιος να μας το έλεγε ότι τόσα χρόνια μετά, θα χρησιμοποιούσαμε ακόμη τις ίδιες λέξεις) είχε μαζί του και με τον οποίο επικοινωνούσε με τους εντολείς του στην Ασφάλεια. Τον ακινητοποίησαν και του πήραν τον ασύρματο και την αστυνομική του ταυτότητα. Ο εντεταλμένος της κυβέρνησης Χρήστος Τασσακόπουλος, γεννηθείς στις 6 Νοεμβρίου 1987 στην Πάτρα είχε μπει κρυφά στην πορεία για να μπορέσει να βοηθήσει την Ασφάλεια στο αντιδραστικό και «ρουφιανικό» της έργο. Όταν ο Τασσακόπουλος έπαψε λοιπόν να έχει επαφή με την Ασφάλεια αφού ο ασύρματός του είχε κατασχεθεί από τους εργαζόμενους, κατάφτασαν δυνάμεις της αστυνομίας με μηχανάκια και αυτοκίνητα, ενώ την ίδια στιγμή οι διαδηλωτές σχημάτιζαν συμπαγείς ανθρώπινες αλυσίδες που δεν είχαν σκοπό να επιτρέψουν στις δυνάμεις της καταστολής να διασπάσουν την πορεία. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες (που δεν ανήκαν ιδεολογικά στον χώρο του ΠΑΜΕ) οι αστυνομικοί κατευθύνθηκαν εναντίον τους με γκλομπ. Μετά από αρκετή ώρα οι εργαζόμενοι πέταξαν από την διαδήλωση τον Τασσακόπουλο ο οποίος απροκάλυπτα επιβιβάστηκε σε μια αστυνομική μηχανή και αποχώρησε συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων. Η υπηρεσιακή ταυτότητα (φωτό) και ο ασύρματος που κατέσχεσαν οι διαδηλωτές παραδόθηκαν αργότερα στο Α.Τ. Ομονοίας από αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ.

Το συγκεκριμένο περιστατικό αποτελεί ένα ακόμα στα πολλά που έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια σε πολλές πορείες τόσο του ΚΚΕ όσο και της ευρύτερης αριστεράς, για κάποια από τα οποία είναι μάρτυρας ακόμα και ο υπογράφων αυτό το άρθρο. Αποδεικνύουν το απίστευτο σημείο στο οποίο έχουμε φτάσει: σε μια χώρα που καμώνεται την δημοκρατική να φοβόμαστε να πάμε σε πορείες γιατί ο Μεγάλος Αδελφός μας παρακολουθεί είτε μέσα από ηλεκτρονικά είτε μέσα από πραγματικά μάτια. Η τροπή που έχουν πάρει τα πράματα μόνο ως επικίνδυνα μπορούν να χαρακτηριστούν. Εκτός από τις περικοπές στην αξιοπρέπειά μας που λαμβάνουν χώρα τους τελευταίους μήνες (είναι περικοπές αξιοπρέπειας πραγματικά. Έχουν ξεπεράσει προ πολλού το όριο των οικονομικών περικοπών), γινόμαστε μάρτυρες των περικοπών των δημοκρατικών μας ελευθεριών. Και για να το κάνουν αυτό, μάλλον κάτι φοβούνται

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

«Η θάλασσα μέσα μας…»

Ένα από τα πράματα που μου αρέσουν στη διαδικασία στην οποία έχω μπει, αρθρογραφώντας στην «Κορινθιακή» είναι η αναφορά μου στις αφορμές που μου δίνουν το έναυσμα να καταπιαστώ με ορισμένα θέματα. Λοιπόν, αν και στο παρελθόν ως αφορμές για κάτι τέτοιο έχουν σταθεί περιστατικά με φόντο τον «Προαστιακό», ή διαδικτυακά άρθρα, σήμερα η αφορμή μου είναι κάτι πολύ πιο κοινότυπο. Μία ταινία. Ευρωπαϊκή. Μεσογειακή. Ισπανική. Τελικά, όμως, παγκόσμια και πανανθρώπινη. Ο καθηλωτικός Χαβιέ Μπαρδέμ πρωταγωνίστησε το 2004 στην ταινία-σταθμό του Αλεσάντρο Αλμοδοβάρ, «Η Θάλασσα μέσα μου» με θέμα αιωνίως ταλανίζον τις ανθρώπινες κοινωνίες: αυτό της ευθανασίας. Αν και η ταινία βγήκε το 2004, εγώ ήρθα 6 χρόνια αργότερα να την παρακολουθήσω, αφού πρώτα είχε περάσει από τα DVD players όλης της Ευρώπης.

Ανοίγει θέματα ο Αλμοδοβάρ σε αυτή τη ταινία, και ξύνει πληγές. Αν μάλιστα κανείς έχει ζήσει μια παρόμοια κατάσταση με αυτή που περιγράφεται στην ταινία, πιστεύω ότι ρίχνει αλάτι σε πληγές. Το κάνει όμως με έναν πολύ ιδιαίτερο σεβασμό σε όλους όσους εμπλέκονται σε αυτή τη συζήτηση, αν εξαιρέσουμε τους απαράδεκτους δικαστικούς και θρησκευτικούς θεσμούς που αποδεικνύονται πιο αναίσθητοι από όλους.

Γιατί να επιλέξει κανείς τον θάνατο αντί για τη ζωή; Γιατί να κάνουν κουμάντο άλλοι στη ζωή ή στον θάνατό σου; Η ταινία χρησιμοποιεί ένα σύνθημα των υποστηρικτών της ευθανασίας ως βασικό της επιχείρημα: «Η ζωή είναι δικαίωμα. Δεν είναι υποχρέωση». Το ίδιο, λοιπόν, θα κάνω και εγώ.

Οι θρησκευτικοί θεσμοί, ωστόσο, παίζουν τον ρόλο τους. Η ζωή δίνεται, σου λένε, από τον Θεό, οπότε μόνο αυτός δικαιούται να την πάρει πίσω. Και όταν ο βίος είναι αβίωτος; Όταν νιώθει κανείς ότι επιβαρύνει με την ύπαρξή του, τους ανθρώπους που αγαπάει; Ποιος είναι αυτός ο Θεός που θα του απαγορεύσει να κάνει κάτι που θα ανακουφίσει τον ίδιο και τους γύρω του;

Γράφοντας αυτό το άρθρο, έψαχνα να βρω μια επίσημη δημοσκόπηση που να καταγράφει την άποψη της ελληνικής κοινής γνώμης. Καμία. Μάλλον τα θέματα αυτά δεν τα αγγίζουν ούτε αυτοί όταν έχουν λάβει γραμμές από τα κομματικά αφεντικά που είναι δούλοι των εκκλησιαστικών μεθοδεύσεων. Το μόνο που μπόρεσα να εντοπίσω ήταν διαδικτυακές σφυγμομετρήσεις, στις οποίες η πλειοψηφία του κόσμου στρεφόταν υπέρ της ιδέας της ευθανασίας. Συγκεκριμένα, σε έρευνα του iatronet.gr την οποία αυθαίρετα θεώρησα πιο έγκυρη, το 63% των ερωτηθέντων είχε θετική γνώμη για το ζήτημα ενώ σοβαρές ηθικές ενστάσεις δήλωσε μόνο το 10%. Πλήρη διαφωνία εξέφρασε το 8% και κώλυμα λόγω των θρησκευτικών του πεποιθήσεων δήλωσε το 7%.

Και οι δικαστικοί; Αυτοί και αν παίζουν ρόλους… Ο μανδύας του συντηρητισμού και της ηθικολογίας δεν ταιριάζει μόνο στους ιερείς τελικά. Σε παγκόσμιο επίπεδο (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) οι δικαστικές αρχές επιλέγουν με μονότονο τρόπο να εθελοτυφλούν απέναντι σε ένα θέμα που λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις.

Το ζήτημα είναι τεράστιο και κάποτε θα πρέπει να μπει στη δημόσια συζήτηση γιατί οι πιέσεις θα γίνουν εντονότερες και οι ιθύνοντες θα πρέπει να πάρουν θέση. Η αποφυγή του, δεν θα οδηγήσει πουθενά. Θα διαιωνίσει το πρόβλημα και, μια που είμαστε τόσο «αγαπημένος» λαός, θα βρούμε μια ακόμη ευκαιρία να χωριστούμε σε δύο στρατόπεδα.

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

Κι αν μας τα πάρουν όλα, τι έγινε;

Εξήντα πέντε χρόνια μετά την μεγάλη αντιφασιστική νίκη. Εξήντα πέντε χρόνια μετά το ύψωμα μιας διαφορετικής κόκκινης σημαίας στο λάβαρο του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο. Εξήντα πέντε χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πολλοί υποστήριζαν ότι ο τρίτος παγκόσμιος θα γίνει για το νερό. Όμως τελικά έπεσαν έξω. Ο τρίτος πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει, και δεν έχει καμία σχέση με τους προηγούμενους δύο. Βλέπετε, η βία του πολέμου, δεν είναι ο μοναδικός τρόπος για να κάνει κανείς έναν λαό να γονατίσει. Υπάρχουν και άλλα είδη βίας, και μάλιστα πολύ πιο αποτελεσματικά ορισμένες φορές. Αυτή τη φορά επέλεξαν να γονατίσουν έναν-έναν τους λαούς δοκιμάζοντας το όπλο που κατασκεύαζαν με τόσο «μεράκι» (;;;) τα τελευταία είκοσι χρόνια: Την οικονομία και τις βιοποριστικές λαϊκές ανάγκες. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έχει ξεκινήσει και, περιέργως, είναι ταξικός.
Τις τελευταίες ημέρες που η επικαιρότητα είναι «καυτή» (όπως αρέσκεται να την αποκαλεί η δημοσιογραφική φάρα), οι δρόμοι γεμάτοι ανθρώπους με αγωνιστική διάθεση και οι τσέπες όλο και πιο άδειες, σκεφτόμουν που μπορεί να φτάσει αυτή η κατάσταση. Πολλές φορές, οι σκέψεις μου αυτές κατέληγαν σε αδιέξοδα. Οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα, προξενώντας μου έναν τεράστιο πανικό, όμοιο με αυτόν που είχα πριν δώσω πανελλήνιες (επί τηΙ ευκαιρίαΙ να στείλω ευχές για κάθε επιτυχία στους υποψήφιους συναδέλφους που δίνουν σε λίγες μέρες… Μη μασάτε αδέλφια… Αφού τη παλέψατε μέχρι τώρα δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα… Το χειρότερο πέρασε). Ας επιστρέψουμε, όμως, στις σκέψεις και τον πανικό μου. Μια από όλες αυτές τις μέρες, οι σκέψεις μου κατέληξαν σε κάτι θετικό. Κι αν μας τα πάρουν όλα; Αν χάσουμε σπίτια και καταθέσεις; Αν χάσουμε την δυνατότητα να αγοράζουμε μια τυρόπιτα όταν μας πιάνει η πείνα στο δρόμο; Αν η έξοδος για ένα ποτό γίνει τόσο σπάνια, όσο είναι σήμερα η έξοδος για φαγητό; Αν χάσουμε το δικαίωμα να μην δουλεύουμε τις Κυριακές; Αν χρειαστεί να κάνει ο καθένας μας από δύο δουλειές για να συντηρήσει την οικογένειά του, την ίδια στιγμή που η εύρεση, έστω και μιας θέσης εργασίας, είναι τρομακτικά δύσκολη; Κι όμως, όσα και να μας πάρουν, δε θα καταφέρουν ποτέ να μας τα πάρουν όλα. Σε μας θα μείνει κάτι. Θα μας μείνει η μοναδική μας δυνατότητα (ή και ικανότητα) να ερωτευόμαστε. Να βρίσκουμε εκείνον τον άνθρωπο με τον οποίο θα επικοινωνούμε καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους μαζί. Τον άνθρωπο που όσα και αν είναι τα προβλήματά μας, θα μας κάνει να χαμογελάμε χωρίς καν να μιλήσει. Τον άνθρωπο που θα είναι το τελευταίο πράμα που θα σκεφτόμαστε πριν κοιμηθούμε, και το πρώτο που θα σκεφτόμαστε όταν ξυπνάμε. Τον άνθρωπο που για μας θα είναι ο ομορφότερος στον κόσμο. Η κοινωνία μας, μέχρι τώρα έτρεφε τον έρωτα με υλικά και του συμπεριφερόταν σαν ένα πλαστικό συναίσθημα. Τώρα, εμείς θα είμαστε αυτοί που θα τρεφόμαστε από τον έρωτα. Από αυτόν θα παίρνουμε κουράγιο να πατήσουμε στα πόδια μας, να κοιτάξουμε μπροστά, και να πιστέψουμε ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Πρώτα σε ατομικό επίπεδο, και έπειτα σε συλλογικό.
Πρόσφατα άκουγα μια συνέντευξη του Σταμάτη Κραουνάκη, ο οποίος εξέφρασε μια άποψη με την οποία δε μπορώ παρά να συμφωνήσω. Η κρίση μπορεί και να μας λυτρώσει. Δεν αναφέρομαι φυσικά στις ανοησίες (είναι ο πιο ήπιος χαρακτηρισμός που βρήκα) του τύπου «να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία». Αναφέρομαι στο ότι η κατάσταση στην οποία θα περιέλθουμε, θα μας αναγκάσει να εκτιμήσουμε πράγματα που για δεκαετίες σνομπάραμε. Δεν είναι τυχαίο που η φτώχεια γέννησε τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της σύγχρονης Ελλάδας. Την περίοδο που θα ακολουθήσει, πιστεύω ότι θα γίνουμε μάρτυρες μιας έκρηξης καλλιτεχνικής δημιουργίας που φάνταζε ανύπαρκτη στη χώρα μας ήδη από τη δεκαετία του ’80. Θα ξαναανακαλύψουμε την παραδοσιακή κουζίνα μας. Θα ανακαλύψουμε την διαφορά της πραγματικής διασκέδασης από αυτήν που μας επιβάλλουν. Θα σβήσουμε την τηλεόραση, θα απαξιώσουμε το σύστημα και όχι μόνο τους πολιτικούς. Θα έρθουμε και πάλι σε επαφή με έναν αξιακό κώδικα τον οποίο είχαμε καταχωνιασμένο για χρόνια μέσα στο σεντούκι της γιαγιάς. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι το «περνάω καλά» δεν είναι απαραίτητα συνώνυμο του «ξοδεύω πολλά». Ο Φερνάντο Πεσσόα, στον «αναρχικό τραπεζίτη» ουσιαστικά αυτό λέει. Ότι ο βασικός στόχος πρέπει να είναι η λύτρωση από τη δικτατορία των χρημάτων. Αν καταφέρεις να έχεις μια καλή ποιότητα ζωής, ανεξαρτήτως της οικονομικής σου κατάστασης, τότε, ναι, η κρίση μπορεί αποτελέσει την αφορμή ώστε να λυτρωθούμε.
Η ταξική συνειδητοποίηση μπορεί να αργήσει να έρθει. Είναι άλλωστε λογικό και υγιές αυτή να επέλθει σταδιακά, αν και θεωρώ ότι είμαστε ήδη, τους τελευταίους μήνες, σε καλό δρόμο. Ως τότε λοιπόν, ερωτευτείτε τη νέα, φτωχική, όχι απαραίτητα χειρότερη, όμως, σίγουρα, αρκετά πιο δύσκολη ζωή που θα έχουμε. Ονειρευτείτε. Παρατηρήστε αυτά που επιλέγατε να κάνετε πως δεν βλέπετε όλον αυτό τον καιρό. Κάντε έρωτα, όχι μόνο σεξ. Ανακαλύψτε τον ψυχισμό και τον εσωτερικό κόσμο των φίλων σας από την αρχή.
Δεν θα μας γονατίσουν. Αρκεί να το πιστέψουμε, και να τους παλέψουμε.
«Για ένα κομμάτι ψωμί δε φτάνει μόνο η δουλειά
Για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να δώσεις πολλά
Δε φτάνει μόνο το μυαλό σου, δε φτάνει μόνο το κορμί σου
ο πιο σπουδαίο είναι η ψυχή σου, δικέ μου…»
αδελφοί Κατσιμίχα
(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 13-5-2010)

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

PEOPLES OF EUROPE RISE UP


Μάλλον ενόχλησε πολλούς γερμανοτσολιάδες και παπαγαλάκια της «ενημέρωσης» η κίνηση του ΚΚΕ να αναρτήσει πανό στον Παρθενώνα τα ξημερώματα της περασμένης Τρίτης, με το οποίο καλούσε τους λαούς της Ευρώπης να ξεσηκωθούν. Γιατί όμως τόση γκρίνια; Από τον όμιλο του ΣΚΑΪ το περίμενα αφού η κόντρα του με το ΚΚΕ καλά κρατεί, όμως είδα πολλούς να δυσανασχετούν με την ενέργεια αυτή. Και εκτός από αυτό παρατήρησα και μια προσπάθεια συκοφάντησης της ενέργειας του ΚΚΕ από μεγάλη μερίδα του Τύπου που επέμενε να μιλάει για «κατάληψη» της Ακρόπολης από το ΚΚΕ, τη στιγμή που η Ακρόπολη ήταν ήδη κλειστή λόγω της απεργίας των υπαλλήλων του αρχαιολογικού χώρου.

Είναι ιδιοκτησία κανενός ο βράχος της Ακρόπολης και δεν το ξέρω; Ας σοβαρευτούμε και ας πάρουμε τα πράματα ένα-ένα. Είναι γεγονός ότι η φωνή της αριστεράς που καλεί την εργατική τάξη σε αγώνες φιμώνεται όλο και περισσότερο από τα ΜΜΕ. Οι εκπρόσωποι των δύο αριστερών κοινοβουλευτικών κομμάτων έχουν καταλήξει να είναι είδος υπό εξαφάνιση στα δελτία ειδήσεων και τις πολιτικές συζητήσεις, ενώ όποτε τυχαίνει να προσκληθούν, τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια της κυβέρνησης και οι βουλευτές των τριών καπιταλιστικών κομμάτων(ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ), καταφεύγουν σε λοιδορίες εναντίον της πολιτικής της ρήξης και της ανατροπής που έχει επιλέξει η αριστερά να υπηρετεί. Σε αυτήν ακριβώς την έλλειψη εκπροσώπησης ήρθε να απαντήσει και το πανό του ΚΚΕ στην Ακρόπολη. Αλλά κατάφερε και κάτι ακόμα. Η μεγάλη δημοσιότητα που θα αποκτήσει αυτή η ενέργεια σε διεθνές επίπεδο χάρη στο συμβολισμό του χώρου που επιλέχθηκε, σε συνδυασμό με την ουσία του μηνύματος που περνούν τα πανό, δείχνει στους λαούς όλου του κόσμου ότι στην Ελλάδα, παρά τα όσα λέγονται, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που αντιστέκονται. Δίνει μήνυμα σε όλους τους λαούς να κινηθούν. Να ξεσηκωθούν. Η κρίση που ζούμε είναι συστημική, και επηρεάζει όλον τον δυτικό κόσμο, πράγμα που σημαίνει ότι τα όσα εμφανίζονται ως «αναγκαία» στην Ελλάδα, σύντομα μπορεί να προκύψουν και σε άλλες χώρες.

Η ενέργεια των μελών του ΚΚΕ στην Ακρόπολη είναι θετική! Είναι θετικό να βλέπει κανείς Έλληνες πολίτες να εκφράζουν ελεύθερα τις απόψεις τους ειδικά σε έναν τέτοιο χώρο, και ακόμα περισσότερο όταν οι απόψεις τους στρέφονται υπέρ των λαών και όχι υπέρ του κεφαλαίου όπως έχουμε συνηθίσει να γίνεται στα ΜΜΕ όλου του κόσμου.

Αυτή είναι η καλύτερη συγκυρία ώστε να ανασυνταχθεί το συνδικαλιστικό κίνημα. Ώστε να πάνε σπίτι τους οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και να παλέψουμε για μια πιο δίκαιη κοινωνία απαλλαγμένη κυρίως από τα δύο βασικά χαρακτηριστικά του σημερινού συστήματος: την εκμετάλλευση του ανθρώπου και την ανισότητα.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 6-5-2010)

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Σήμερα λουζόμαστε τις ψήφους 36 ετών

Όχι κύριοι, δεν φταίμε όλοι για τη σημερινή κατάσταση. Φταίει αποκλειστικά ο ελληνικός λαός που τόσα χρόνια δεν καταλάβαινε ότι το παιχνίδι παίζεται εις βάρος του. Τα στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων μαζί με τους ξένους φίλους τους και πάντα με τις ευλογίες Καρατζαφέρη, τιμωρούν τους πολίτες, πολύ απλά επειδή τόσα χρόνια πίστευαν στα ψέματα που τους πλάσαραν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχουν το θράσος να λένε ότι «φταίμε όλοι». Ναι λοιπόν! Φταίμε που σας πιστεύαμε. Φταίμε που μας τρώγατε τα λεφτά μας και εμείς σας θεοποιούσαμε. Φταίμε που δεν σας έχουμε πετάξει ακόμα στα σκουπίδια της ελληνικής ιστορίας.

Η είσοδος της χώρας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ σηματοδοτεί δύο πράματα. Το τέλος της εποχής που αρεσκόμασταν να αποκαλούμε «μεταπολίτευση», και μια δραματική αλλαγή στην καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη.

Η «μεταπολίτευση», ήταν η περίοδος της δημοκρατίας που ακολούθησε την περίοδο της επταετούς χούντας των συνταγματαρχών. Δηλαδή, όσο καιρό βρισκόμασταν εντός της περιόδου της «μεταπολίτευσης» είχαμε τη δυνατότητα ως λαός να φωνάξουμε και μέσω της ψήφου μας να αλλάξουμε την κυβέρνησή μας. Επί 36 χρόνια, κάποιοι φώναζαν ότι οι κλέφτες πρέπει να νιώσουν την λαϊκή οργή, και ο λαός κώφευε επειδή οι κλέφτες τον βόλευαν. Τώρα όμως τέρμα αυτά! Η γνώμη μας δεν έχει καμία σημασία πολύ απλά γιατί από δω και πέρα κουμάντο στην Ελλάδα δεν κάνουν αυτοί που ψηφίζουμε αλλά 3 χαρτογιακάδες της Ευρώπης. Είτε ΝΔ ψηφίσεις, αγαπητέ αναγνώστη, είτε ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές, τίποτα δεν θα αλλάξει πολύ απλά γιατί κυβέρνηση δεν πρόκειται να υπάρξει για τα επόμενα χρόνια. Η κυβέρνηση θα είναι απλά ένα νομικό πρόσωπο που θα εκτελεί τις εντολές του ΔΝΤ και των «δανειστών» μας.

Όσον αφορά στο ζήτημα της καθημερινότητας, αυτό το ζούμε ήδη και δεν χρήζει πολλής ανάλυσης. Μόνο που η κατάσταση θα χειροτερέψει. Η ανεργία θα χτυπήσει κόκκινο, η καταστρατήγηση των λίγων εργασιακών δικαιωμάτων που μας έχουν απομείνει είναι σχεδόν αναπόφευκτη, η συντηρητικοποίηση της κοινωνίας είναι ένας ακόμη από τους κινδύνους, η εξαθλίωση θα χτυπήσει πολλά περισσότερα κοινωνικά στρώματα, και όλα αυτά την ίδια ώρα που κάποιοι θα πλουτίζουν ακόμα περισσότερο εις βάρος μας, αποδεικνύοντας σε όλους πια το πραγματικό πρόσωπο αυτής της ανθρωποφάγου μηχανής που λέγεται «καπιταλισμός».

Δεν έχω καταλήξει ακόμα στο ποια είναι η λύση εδώ που φτάσαμε. Όμως ξέρω ότι την λύση δεν θα την δώσουν ούτε η τηλεόραση ούτε οι εφημερίδες των δύο κομμάτων που τόσο μονότονα επαναλαμβάνουν την αναγκαιότητα της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής εξαθλίωσης του ελληνικού λαού. Η λύση, πάντως, δεν είναι χωμένη ανάμεσα στα μαξιλάρια του καναπέ. Η λύση πρέπει να βρίσκεται στους δρόμους. Εκεί, πλέον, είναι το μόνο μέρος όπου μπορούμε να δείξουμε τη πραγματική μας δύναμη. Την δυσαρέσκειά μας. Εκεί που μπορούμε να εκφράσουμε το «ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ» που, αν δεν μας έχει πνίξει ακόμα, σίγουρα θα μας πνίξει σε λίγους μήνες. Στον δρόμο για να σπάσουμε τον τρόμο που προσπαθούν να μας επιβάλλουν το ΔΝΤ, η ΕΕ και τα δύο μεγάλα κόμματα.

Η πρωτομαγιά πλησιάζει…


(δημοσιεύεται στην "Κορινθιακή" στις 29-4-2010)

Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

To Copyright είναι… www.GAMATO.info

Η έντονη πολιτική και εορταστική επικαιρότητα των τελευταίων ημερών δεν μας είχε επιτρέψει να ασχοληθούμε με ένα από τα κορυφαία θέματα του ελληνικού διαδικτύου. Το κάνουμε, λοιπόν, σήμερα, έστω με καθυστέρηση ενός μήνα.

Αν παρομοιάζαμε το ελληνικό internet με μια αθηναϊκή λεωφόρο, αυτή θα ήταν μάλλον η Κηφισίας κατά τις 8 το πρωί μιας Δευτέρας. Μέσα σε μια στιγμή, όμως, στις 10 Μαρτίου, η κίνηση στο ελληνικό internet έπεσε κατά 70%!!! Από Κηφισίας σε ώρα αιχμής έγινε παράδρομος σε μεταμεσονύχτια ώρα. Και όλο αυτό επειδή η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος αποφάσισε να κλείσει ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά sites. To gamato.info, ένα site με 850.000 εγγεγραμμένους χρήστες, έκλεισε, επειδή οι δισκογραφικές και οι κινηματογραφικές εταιρείες παραγωγής θυμήθηκαν ότι χάνουν λεφτά από την «πειρατεία». Το ότι ο κόσμος χάνει λεφτά από αυτές τις εταιρείες το σκέφτηκε κανείς άραγε; Όταν ένα μουσικό CD κοστίζει τουλάχιστον 20 ευρώ, ειδικά σε περιόδους οικονομικής στενότητας, είναι αδιανόητο να έχουν την απαίτηση να ξοδεύει ο κόσμος τόσο αλόγιστα. Από πότε, λοιπόν, έγινε η μουσική είδος πολυτελείας μόνο για τους έχοντες;

Ας επιστρέψουμε όμως στο ζήτημα του gamato αφήνοντας προς το παρόν στην άκρη το μεγάλο θέμα της δικτατορίας των δισκογραφικών. Το gamato.info ουσιαστικά λειτουργούσε σαν χάρτης: οδηγούσε τους χρήστες στον κατάλληλο διαδικτυακό τόπο ώστε να βρουν αυτό που ψάχνουν. Έκανε ουσιαστικά την ίδια δουλειά με το δανέζικο piratebay το οποίο επίσης είχε κλείσει για το διάστημα κατά το οποίο οι διαχειριστές του βρίσκονταν υπό κράτηση. Μάλλον η ελεύθερη διακίνηση της τέχνης αντιμετωπίζεται από τα σκυλάκια των εμπόρων της σε όλον τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο, αφού και εδώ, οι διαχειριστές του gamato.info γνώρισαν από πρώτο χέρι για λίγο καιρό την «ομορφιά» του κελιού. Σήμερα έχουν αποφυλακιστεί με περιοριστικούς, ωστόσο, όρους, ενώ το site παραμένει, και όπως δείχνουν τα πράματα, μάλλον θα παραμείνει, κλειστό.

Η ΑΕΠΙ, η Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας, εξέδωσε ανακοίνωση γιατί μάλλον ενοχλήθηκε από τις μαζικές αντιδράσεις των χρηστών του internet μετά το κλείσιμο του gamato.info. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι «η ελευθερία κάποιου όταν ξεπερνά τα όρια, καταδυναστεύει την ελευθερία του άλλου, γίνεται ασυδοσία και τυραννία.», ενώ σε άλλο σημείο, η κοινωνιολογική της παρατήρηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και αντισυμβατική κατά έναν ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο, αν αναλογιστεί κανείς την πηγή των λεγομένων: «Στη σημερινή κοινωνία της ατομικότητας και του χάους δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο της, λίγο πριν την οριστική της κατάρρευση.» Πιο πολύ θεωρώ ότι ταιριάζει η τελευταία πρόταση σε προκήρυξη ενός αρχικού πυρήνα της μέχρι πρότινος ελεύθερης περιοχής των Εξαρχείων, παρά σε έναν οργανισμό όπως αυτός. Μάλλον ενοχλήθηκαν και από την αρκετά επιτυχημένη διαδήλωση που διοργανώθηκε για μια ακόμη φορά μέσα από την «blogόσφαιρα» έξω από τη Βουλή και απαιτούσε την άμεση αποφυλάκιση των ανθρώπων που, απλά, έκαναν την τέχνη προσιτή στο ευρύ κοινό. Στο κοινό που δεν απευθύνονται οι δισκογραφικές, αλλά οι καλλιτέχνες. Η ΑΕΠΙ μίλησε και για κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν είναι λοιπόν κοινωνικά δίκαιο, όταν διαπιστώνεται ότι έχει δημιουργηθεί ένα καρτέλ εμπορίας της τέχνης, η κοινωνία να αυτοοργανώνεται και να βρίσκει έναν τρόπο να το παρακάμψει;

Να σπάσουν τα καρτέλ των δισκογραφικών, αν θέλουν κοινωνική δικαιοσύνη οι δημοκράτες που ηγήθηκαν αυτής της κίνησης. Να αναλογιστούν τα λεφτά που έτρωγαν τόσα χρόνια από όλους εμάς· από τους ίδιους εργαζόμενους που τώρα επικαλούνται, για να καλύψουν και να δικαιολογήσουν την απόφασή τους να κινηθούν νομικά εναντίον της ελεύθερης διακίνησης αρχείων στο Internet. Ίσως η ελεύθερη διακίνηση των αρχείων να αντίκειται στο γράμμα του Νόμου, όμως σίγουρα νομιμοποιείται μέσα από την άποψη της κοινής γνώμης περί δικαίου. Και αποδεικνύεται αυτή η άποψη, από την κατακόρυφη πτώση της κίνησης στο ελληνικό διαδίκτυο. Τελικά, μόνα τους το facebook, το myspace, youtube και το e-bay δεν κατάφεραν να κρατήσουν σε ικανοποιητικά (τουλάχιστον) επίπεδα την κίνηση ώστε να μην φανεί τόσο έντονα η απουσία του gamato.info.

Θα κλείσω επαναλαμβάνοντας τον εαυτό μου: Πότε έγινε η μουσική είδος πολυτελείας, και δεν το κατάλαβα, ρε παιδιά;;;


(δημοσιεύεται στην Κορινθιακή στις 15-4-2010)

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Εις το όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Zippo…

Μετά και από το φετινό πανηγυράκι το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου στο Ελ. Βενιζέλος, έχουμε την απαίτηση να μας πάρουν στα σοβαρά οι Ευρωπαίοι; Υποδεχτήκαμε με τιμές αρχηγού κράτους ένα κακόγουστο ΦΑΝΑΡΑΚΙ!! Το διανοείστε;; Ναυλώσαμε την φτηνή ελληνική απομίμηση του αμερικανικού Air Force One για να πάει στη Παλαιστίνη και να μας φέρει μια φλόγα. Και σε όλο τα ταξίδι κουβαλούσε και αυτούς που ακόμη αποκαλούμε ιερείς, καθώς και βουλευτές (όλο το κακό συναπάντημα σε μια πτήση δηλαδή) οι οποίοι, άκουσον-άκουσον, πήγαν για να συνοδεύσουν(!) το φαναράκι, μήπως και χαθεί στον δρόμο. Υπήρχαν συμπολίτες μας που πήγαν στο αεροδρόμιο (δηλαδή πλήρωσαν βενζίνη και τα διόδια της Αττικής Οδού) μόνο και μόνο για να χειροκροτήσουν το φαναράκι, το οποίο, μάλιστα, ένας παπάς σήκωσε στον αέρα κατεβαίνοντας από τις σκάλες του αεροπλάνου νιώθοντας, σίγουρα, ότι ο ίδιος είναι ο Ζαγοράκης, και το φαναράκι το κύπελλο του ποδοσφαίρου! Και, ναυλώσαμε και άλλα αεροπλάνα για να μεταφέρουν άλλα (μικρότερα) φαναράκια σε όλη την Ελλάδα! Έβγαλαν λόγους προς τιμήν της φλόγας. Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, και το ΛΑΟΣ έστειλαν και από έναν νοματαίο για να κάνει παρέα στο καντήλι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Και σαν να μην έφτανε αυτό είχαν στείλει και άλλους βο(υ)λευτές στην πίστα του αεροδρομίου θεωρητικά για να υποδεχτούν και αυτοί την φλόγα, αν και η πραγματική τους αποστολή ήταν να σπρώξουν όσους μπορούν περισσότερους παρατρεχάμενους ώστε να φανούν στις κάμερες. Πληρώσαμε λεφτά για όλα αυτά τα πράματα, αγαπητέ αναγνώστη. Πληρώσαμε για να καλύψουμε την ματαιοδοξία της συμμορίας με τα ράσα και των γραβατοφόρων συνεργών τους. Και μετά ζητιανεύουμε από την Ευρώπη. Πραγματικά, μόνο σε μένα φαίνονται όλα τόσο ανώμαλα; Τόσο ειδωλολατρικά; Τόσο πρωτόγονα και παγανιστικά; Από πού κι ως πού δηλαδή, μπορούμε εμείς, μετά από αυτό να κάνουμε κριτική στους μουσουλμάνους για σκοταδισμό και τυπολατρία; Εμείς, που το επίσημο κράτος μας, παραθέτει μαθήματα ειδωλολατρίας κάθε Πάσχα τουλάχιστον.

Μια ολόκληρη χώρα πιστεύει με μανία σε ένα παιδαριώδες ψέμα. Ότι κάθε χρόνο, ο Θεός δεν έχει άλλη δουλειά από το να ανάβει τη λαμπάδα του ορθόδοξου πατριάρχη. ΜΟΝΟ του ορθόδοξου, γιατί όλοι ξέρουμε (και το ξέρει και ο Θεός μάλλον) ότι οι αλλόδοξοι ή οι αλλόθρησκοι δεν εκπροσωπούν την αλήθεια, όπως κάνει η ορθοδοξία. Ένας άνθρωπος, λοιπόν, αμφιβόλου πίστεως, μπαίνει σε έναν χώρο κρατώντας μια σβηστή λαμπάδα. Δεν αφήνει ΚΑΝΕΝΑΝ άλλο να μπει μαζί του και μάλιστα χρησιμοποιεί μπράβους για να το επιτύχει αυτό. Κλείνεται εκεί μέσα για λίγο, και μετά βγαίνει με το κερί αναμμένο. Αν αυτό το κόλπο το έκανε ο David Copperfield δεν θα πλήρωνα ούτε πέντε ευρώ για να το δω. Αλλά όταν το κάνει ένας ρασοφόρος, η ελληνική κυβέρνηση (αφού έχει κάνει πλύση εγκεφάλου στους πολίτες της χώρας από τα σχολικά τους μέχρι τα γεροντικά τους χρόνια ότι πρόκειται περί θαύματος που κάνει ο Θεός κάθε χρόνο αποκλειστικά για ελληνορθόδοξους) πληρώνει τα μεταφορικά της φλόγας και διοργανώνει και “welcome party @ the airport”!!!

Όλοι οι πολιτικοί αυτές τις μέρες κάνουν ηλίθια λογοπαίγνια και λένε η ανάσταση του Χριστού να φέρει και ανάσταση της χώρας κλπ., κλπ., κλπ... Εγώ να ευχηθώ κάτι άλλο: «Καλά Μυαλά»… Γιατί αν συνεχίσουμε με τα σημερινά η χώρα θα βυθίζεται ολοένα και περισσότερο. Αλλαγή νοοτροπίας και εξάλειψη του σωβινισμού που έχει φτάσει σε γελοία επίπεδα χρειαζόμαστε, αν θέλουμε να δούμε άσπρη μέρα…

(δημοσιεύτηκε στην Κορινθιακή στις 8-4-2010)

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Αθλητικές εφημερίδες και εκπομπές, το όπιο του Λαού

Ταξιδεύοντας προς την Κόρινθο ένα πρωί με τον Προαστιακό, παρατηρούσα τους ανθρώπους γύρω μου. Και το μάτι μου στάθηκε σε ένα νεαρό παιδί (περί τα 25) ο οποίος διάβαζε με αρκετό αναγνωστικό πάθος μια από τις (ομολογουμένως) πολλές αθλητικές εφημερίδες που κυκλοφορούν. Η απορία, λοιπόν, που μου γεννήθηκε ήταν μια και πολύ συγκεκριμένη: Γιατί κανείς να θελήσει να διαβάσει μια ολόκληρη εφημερίδα που να ασχολείται με το ίδιο μονότονο θέμα, και μάλιστα με τρόπο που προσιδιάζει πολύ στο ύφος και την προσέγγιση του ελληνικού κίτρινου τύπου;

Αντιλαμβάνομαι την απήχηση του ποδοσφαίρου ως το πιο λαοφιλές άθλημα της Ευρώπης, όμως η τρομακτικών διαστάσεων βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από αυτό (που αν είχε παραμείνει ερασιτεχνικό θα ήταν πραγματικά λαϊκό και όχι λαϊκίστικο), το έχει ανάγει περισσότερο σε μια υπόθεση νάρκωσης της λαϊκής νοημοσύνης, παρά σε μια ευχάριστη ενασχόληση.

Πώς είναι δυνατόν να γεμίσεις μια εφημερίδα ή μια τετράωρη τηλεοπτική εκπομπή με ποδοσφαιρικές (στο 90% τουλάχιστον) ειδήσεις; Έχω επιχειρήσει να διαβάσω αθλητική εφημερίδα, όπως έχω επιχειρήσει, επίσης να παρακολουθήσω και αθλητική εκπομπή. Το μόνο που είδα ήταν να επαναλαμβάνονται συνεχώς τα ίδια και τα ίδια (ή μάλλον, για να χρησιμοποιήσω και τα άφταστα ελληνικά που χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι και οι καλεσμένοι σε αυτές τις εκπομπές, «ΞΑΝΑ-επαναλαμβάνονται»!). Οι ίδιες ατάκες, οι ίδιες απόψεις και κυρίως τα ίδια απαίσια ελληνικά. Ανάγουν σε σοβαρά, θέματα απολύτως «α-σόβαρα» και δημιουργούν αντιπαλότητες εκεί που δεν υπάρχουν, με βασικούς στόχους από τη μια να δίνουν τροφή για τις «αναλύσεις» των εφημερίδων και από την άλλη να αποσπούν την σκέψη του κόσμου από τα πραγματικά του προβλήματα ώστε να ασχολείται μόνο με τα ποδοσφαιρικά.

Ειδικά σε συγκυρίες όπως η τωρινή, που θα έπρεπε στους χώρους δουλειάς ο κόσμος να συζητάει για το πώς θα αντισταθεί στην επίθεση που του γίνεται, η αθλητική δημοσιογραφία παίζει τον ίδιο ρόλο που παίζει εδώ και χρόνια και η λεγόμενη «καλλιτεχνική» και που φυσικά δεν αφορά τις τέχνες αλλά το κουτσομπολιό των «τηλε-αστέρων»: αυτόν της αποχαύνωσης του Λαού.

(δημοσιεύεται στην "Κορινθιακή" στις 25/3/2010)

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Ο φεμινισμός υπό την απειλή του ψευδορομαντισμού!

Εβδομάδα αλλαγών, κινητοποιήσεων, νέων μέτρων, ελληνικής πορνογραφίας, απεργιών και της πασίγνωστης ημέρας της γυναίκας.

Και λέω να ασχοληθώ κυρίως με το τελευταίο, αφού για όλα τα άλλα χύθηκε ήδη πολύ μελάνι και αφού πρώτα τονίσω την θέση μου ότι θεωρώ την συγκεκριμένη «γιορτή» απολύτως σεξιστική, αποκομμένη από τον αρχικό της στόχο, αναχρονιστική, και εχθρό της σύγχρονης γυναικείας αξιοπρέπειας. Για να είμαστε ιστορικά ακριβείς, πρέπει να πούμε ότι ξεκίνησε ως επέτειος της εξέγερσης εργατριών στις κλωστοϋφαντουργίες της Νέας Υόρκης το 1857. Η πρώτη επέτειος γιορτάστηκε το 1909 από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ, ενώ πήρε τη παγκόσμιά της διάσταση όταν το 1911 υιοθετήθηκε από την Σοσιαλιστική Διεθνή, αλλά κυρίως όταν η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι, έπεισε τον Λένιν, μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης, να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη αργία.

Η γιορτή όμως αυτή, έχασε το νόημά της πάρα πολύ σύντομα. Ρόλο σε αυτό χωρίς αμφιβολία, θεωρώ ότι έχει παίξει η φαλλοκρατική κοινωνία που έχουμε χτίσει, με αποτέλεσμα να γιορτάζουμε σε παγκόσμιο επίπεδο την «Ημέρα της Γυναίκας» με τραγουδάκια θαυμασμού προς το γυναικείο φύλο, με ανώδυνα αφιερώματα στη τηλεόραση για της δυσκολίες που αντιμετωπίζει η σύγχρονη γυναίκα και με σοκολατάκια και λουλουδάκια, ευγενική προσφορά του «ισχυρού φύλου» στο, κατά τα λεγόμενα, «ανίσχυρο».

Αφού φτάσαμε λοιπόν σε αυτό το σημείο, (ο εορτασμός μιας γυναικείας ταξικής εξέγερσης να έχει καταλήξει να είναι ένα πάρτυ και τίποτα περισσότερο), γιατί να μην καταργηθεί; Και μαζί με αυτήν να καταργηθούν και όλα τα γλοιώδη «έθιμα», όπως το να είναι το εισητήριο στα Μέσα Μεταφοράς δωρεάν για τις γυναίκες εκείνη την ημέρα. Ως πότε θα συνεχίσουν οι γυναίκες να μας επιτρέπουν να τις συμπεριφερόμαστε σαν να ήταν άτομα με ειδικές ανάγκες; Στο 13ο άρθρο του καταστατικού του ΠΑΣΟΚ, υπάρχει μάλιστα ποσόστωση για τις γυναίκες που θα μπαίνουν στα πρωτοβάθμια όργανα του κόμματος. Είναι τόσο βέβαιοι στο ΠΑΣΟΚ ότι αν αφήσουμε τις γυναίκες πραγματικά ελεύθερες να ανελιχθούν μόνες τους, δεν θα τα καταφέρουν ποτέ, οπότε σκέφτηκαν να τις «βοηθήσουν» κάνοντας την παρουσία τους υποχρεωτική.

Αν η επέτειος αυτή δεν γιορτάζεται ως μια ευκαιρία διεκδίκησης των γυναικείων αιτημάτων μέσα στην, ως επί το πλείστον, φαλλοκρατική κοινωνία μας, αν δεν γίνει μια μέρα ευαισθητοποίησης των γυναικών γύρω από ζητήματα που αφορούν τα εργασιακά, κοινωνικά και σεξουαλικά τους δικαιώματα, τότε η δεύτερη σημείωση των ημερολογίων στις 8 Μαρτίου κάθε έτους που αφορά την «Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας» θα πρέπει να καταργηθεί, και να μείνει μόνο η σημείωση που λέει ότι γιορτάζει ο «Ερμής» και ο «Θεοφύλακτος» (δυο αντρικά ονόματα… τί ειρωνεία…)

(δημοσιεύεται στην "Κορινθιακή" στις 11/3/2010)

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Συνδικαλιστική απόλυση με αριστερές ζητωκραυγές!

Ας το πάρουμε απόφαση, και ας δούμε πώς θα το αντιμετωπίσουμε: «Συνδικαλίζεσαι; ΑΠΟΛΥΕΣΑΙ!» Η τελευταία περίπτωση απόλυσης λόγω συνδικαλιστικού αγώνα και μάλιστα σε σχέση με τις εργασιακές συνθήκες, σημειώθηκε στον χώρο των γραμμάτων αυτή τη φορά, και συγκεκριμένα στις εκδόσεις ΆΓΡΑ. Ο Ντίνος Παλαιστίδης, απολύθηκε με την πολύ χαρακτηριστική δικαιολογία της «αντισυμβατικής συμπεριφοράς» καθώς κατήγγειλε στην Επιθεώρηση Εργασίας τις εργασιακές συνθήκες στον συγκεκριμένο χώρο. Μάλιστα, και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, αξίζει να σημειωθεί ότι στην γνωμοδότησή της, η ίδια η Επιθεώρηση Εργασίας, δίνει (με τον δικό της τρόπο) δίκιο στην καταγγελία του εργαζομένου λέγοντας ότι «η εταιρία θα μπορούσε να επανεξετάσει το αίτημα του εργαζόμενου με προοπτική επίλυσης».
Η απόλυση Παλαιστίδη ξεσήκωσε ένα μεγάλο κύμα αντιδράσεων από εργαζομένους σε πανελλαδικό επίπεδο, ζητώντας την επαναπρόσληψή του. Λογικότατο, αφού η αλληλεγγύη μεταξύ των εργαζομένων είναι δεδομένη και έχει δώσει εξετάσεις αρκετές φορές.
Πάντως, η είδηση δεν είναι αυτή. Εξάλλου, εκτός από την εργασιακή αλληλεγγύη, δεδομένη είναι και η μανιώδης εναντίωση των μεγάλων εταιριών στους εργαζόμενους που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, ειδικά όταν οι εταιρίες γνωρίζουν ότι έχουν τη φωλιά τους λερωμένη (χαρακτηριστική η πρόσφατη περίπτωση των JUMBO).Τη μεγάλη έκπληξη, στην περίπτωση αυτή, την έκαναν οι περίπου σαράντα «εκπρόσωποι της διανόησης» (ανάμεσα τους και αρκετοί αυτοαποκαλούμενοι «αριστεροί») που αφού έχουν εκδώσει βιβλία τους στις εκδόσεις ΆΓΡΑ, έτρεξαν στις 17/2 να εκδώσουν και ένα κατάπτυστο «Κείμενο υποστήριξης εκδόσεων ΆΓΡΑ», το οποίο αν και χωλαίνει από άποψη ύφους και καλής γραφής, παρά το γεγονός ότι όλοι οι υπογράφοντες είναι συγγραφείς (και ένα οποιοδήποτε παιδί Λυκείου θα έγραφε έτσι), κάνει μια χαρά τη δουλειά του ως φυλλάδιο υποστήριξης των εργοδοτών-εκδοτών τους. Όλα αυτά, οι «αριστεροί κύριοι των γραμμάτων». Ξεπουλήθηκε η αριστερή διανόηση, και για να διατηρήσει ζωντανά τα οικονομικά της οφέλη, επέλεξε να διασύρει έναν εργαζόμενο. Έναν από αυτούς στους οποίους θεωρητικά απευθύνεται. Όπως γράφει και ο Κ. Μπ. σε site που ασχολήθηκε εκτενώς με το θέμα, «Αριστερή διανόηση χωρίς αριστερή στάση ζωής, χωρίς κινηματική δράση δεν υπάρχει. Όποιος εναντιώνεται στους εργαζόμενους και ταυτίζεται με την εργοδοσία και επιμένει να λέγεται αριστερός, ή δεν ξέρει τι του γίνεται που δεν ισχύει στην περίπτωση των πεφωτισμένων της αριστερής ιντελιγκέντσιας, ή απλά είναι κωλογλείφτης και εχθρός του κινήματος. Ευτυχώς που υπογράφουν που και που τέτοια κείμενα για να καταλαβαίνουμε και μεις οι αδαείς κάποια στιγμή που ανήκουν.»
Ενδεικτικά μόνο, (όχι ότι έχει και κανένα φιλολογικό ενδιαφέρον), παραθέτουμε δυο αποσπάσματα από το ήδη πολύ σύντομο κείμενο των σαράντα «πεφωτισμένων» (μάλλον ξέμειναν από επιχειρήματα και δεν ήξεραν τι παραπάνω να γράψουν): «Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο έχουμε επί χρόνια συνεργασία με τον Σταύρο Πετσόπουλο και τις Εκδόσεις Άγρα και γνωρίζουμε όχι μόνο τη σπουδαία συμμετοχή τους στα γράμματα αλλά και τις εργασιακές συνθήκες απόλυτου σεβασμού του προσώπου των εργαζομένων…», ενώ σε άλλο σημείο αναφέρουν με γλοιώδη τρόπο: «αισθανόμαστε την ανάγκη να προβούμε σε δημόσια δήλωση για να προστατέψουμε τις Εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό.»
Η παρέμβαση των «διανοούμενων» στο ζήτημα αυτό, είναι παροιμιώδης. Θα γίνει όμως επικίνδυνη σε περίπτωση που επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα πισωγυρισμάτων των ίδιων ανθρώπων που μέσα από το έργο τους κάποτε προσπαθούσαν να εμπνεύσουν τον κόσμο να ξεσηκωθεί. Εάν νομίζουν ότι ακολουθώντας το αρνητικό παράδειγμα που δίνει τα τελευταία χρόνια ο μεγαλύτερος εν ζωή, και (μάλλον πρώην) αριστερός, μουσικοσυνθέτης, χωρίς να έχουν πολύ μια σημαντική διαφοροποίηση στο κοινό που θα τους παρακολουθεί από δω και πέρα, πλανώνται πλάνην οικτρά.
«…ε, το λοιπόν ότι και να είναι τα άστρα, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω
για μένα το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίσει,
Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…»
Ναζίμ Χικμέτ, «Μικρόκοσμος»
(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 18/2/2010)

Una fatsa, una ratsa οι κερδοσκόποι και οι συχνάζοντες στις Βρυξέλλες

Εάν οι απανταχού ευρωσκεπτικιστές θέλουν πραγματικά να δικαιωθούν σε ηθικό και πολιτικό επίπεδο, τότε το βρώμικο οικονομικό «παιχνίδι» που παίζεται τους τελευταίους μήνες εις βάρος της Ελλάδας, θα μπορούσε να αποτελέσει γι’ αυτούς την πιο κατάλληλη ευκαιρία.

Η θέση τους περί Ευρωπαϊκής Ένωσης του κεφαλαίου και των πολυεθνικών, φαίνεται να επιβεβαιώνεται αφού τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς πίεσης προς την ελληνική κυβέρνηση να λάβει ακόμα πιο σκληρά (κάποιοι ίσως τα πουν και αντιλαϊκά) μέτρα, λες και υπεύθυνος για την οικονομική κρίση είναι ο ελληνικός λαός και όχι οι εξουσιάζοντες (Έλληνες και Ευρωπαίοι), που τόσα χρόνια έτρωγαν ασύστολα από τα ευρωπαϊκά κονδύλια που έφταναν στην Ελλάδα. Η πραγματικότητα, αυτή που όλοι γνωρίζουν, αλλά κανείς δεν λέει ανοιχτά, είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια, η Ελλάδα ήταν το σερβίτσιο πάνω στο οποίο ακουμπούσαν λεφτά (κοινοτικά, δηλαδή βγαλμένα από τους φόρους που υφίστανται όλοι οι λαοί της ΕΕ), ώστε να τα «καταναλώσουν» μεταξύ τους οι λίγοι. Εκμεταλλεύτηκαν τον αρκετά ευλύγιστο ηθικό κώδικα του Έλληνα (και κυρίως των ελληνικών κυβερνήσεων διαχρονικά) όσον αφορά την «μίζα», για να μπορέσουν να φάνε και οι ίδιοι. Με άλλα λόγια, αυτά που δεν μπορούσαν να κάνουν στις πατρίδες τους επειδή είναι οργανωμένα κράτη (ναι! σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες) υπάρχουν και τέτοια κράτη), τα κάνανε στην Ελλάδα που κάθε άλλο παρά οργανωμένη είναι. Τώρα όμως που τα πράγματα σκουρύνανε λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης, αποφάσισαν να μας πετάξουν σαν στυμμένες λεμονόκουπες.

Μια ενδεχόμενη χρεωκοπία της Ελλάδας θα σήμαινε και την αρχή του τέλους της ΕΕ. Όχι, φυσικά, λόγω της οικονομικής ισχύος της Ελλάδας, αλλά γιατί θα αποδείξει, έμπρακτα πια, ότι όλα όσα έλεγαν τόσα χρόνια περί αλληλεγγύης μεταξύ των μελών, ένωσης εν δυνάμει στα πρότυπα των ΗΠΑ, κλπ., ήταν απλά παραμύθια για να εφησυχάζουν οι ευρωπαϊκοί λαοί, και για να δημιουργήσουν την εικόνα ενός οικονομικο-πολιτικού γίγαντα που βρίσκεται «υπο-ανέγερση». Σε αυτή την ένωση τελικά, είναι ο καθένας για τον εαυτό του, πράγμα που δεν το είχαν υπολογίσει μάλλον, όταν αποφάσισαν για το ενιαίο νόμισμα. Η μη στήριξη της Ελλάδας λοιπόν, σε συνδυασμό με τα απαράδεκτα μέτρα που προτείνουν και που στρέφονται άμεσα πια περισσότερο εναντίον του ελληνικού λαού, παρά υπέρ της κερδοφορίας του κράτους, θα αποτελέσει και την ταφόπλακα για το ευρώ, και από εκεί, για την αξιοπιστία της ΕΕ σε διεθνές επίπεδο.

Η ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο, παρά τις πολλές διαφωνίες μου με τον εν λόγω πολιτικό χώρο, στέκεται αρκετά καλά απέναντι στις πιέσεις των Ευρωπαίων. Τρέμω και μόνο στην ιδέα του τι θα είχε συμβεί εάν ήταν στην εξουσία η κυβέρνηση Καραμανλή, ή, ακόμα χειρότερα, μια ενδεχόμενη κυβέρνηση Σαμαρά. Οι συγκεκριμένοι ερασιτέχνες της πολιτικής και της διακυβέρνησης, οφείλουν τουλάχιστον μια «συγγνώμη» από τον ελληνικό λαό για την σημερινή τραγική κατάσταση των δημόσιων οικονομικών. Όχι ότι τα έφτασαν στην σημερινή τους κατάντια μόνοι τους, αλλά γιατί όσα χρόνια ήταν στην εξουσία όχι μόνο δεν έκαναν προσπάθεια να τα διορθώσουν αλλά τα χειροτέρεψαν με περισσότερα ρουσφέτια, σκάνδαλα, κακοδιαχείριση, και γενικότερα, ερασιτεχνισμό.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 18/2/2010)

Δικαστικός τουρισμός με εξώδικα από BBC και CNN

Τέσσερις μήνες μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στο τιμόνι αυτής της, ορισμένες φορές, αξιολύπητης χώρας, ακόμη μας απασχολούν τα σκάνδαλα των γαλάζιων (τέως) υπουργών. Ο λόγος, αυτή τη φορά, για τα δεκατρία εξώδικα που έχουν αποστείλει τα δύο μεγαλύτερα ΜΜΕ παγκοσμίως, εναντίον του υπουργείου Τουρισμού, το οποίο, όπως υποστηρίζουν, έκανε διαφημίσεις της τουριστικής του καμπάνιας αλλά «ξέχασε» να τις πληρώσει. Αποτέλεσμα αυτού είναι αυτή τη στιγμή να χρωστάμε στο BBC και στο CNN 130 εκατομμύρια ευρώ!!!

Τα χρήματα είχαμε υποσχεθεί, μέσω των υπουργών τουρισμού κ. Σπηλιωτόπουλου και Μαρκόπουλου, ότι θα τα δίναμε, αλλά έλα που δεν τα είχαμε… Μπερδεύτηκε η προηγούμενη κυβέρνηση και νόμιζε ότι σε ολόκληρο τον κόσμο τα πράματα λειτουργούν με τον παλιό, καλό, ελληνικό τρόπο του «ζαμανφουτισμού». Αλλά τελικά ήρθαν εξώδικα από τους «περίεργους» αγγλοσάξονες, που σαν υστερικοί τώρα, απαιτούν τα λεφτά που τους είχαν υποσχεθεί. Λες και δεν ήξεραν που πάνε να μπλέξουν όταν κλείνανε τις συμφωνίες με το υπουργείο και τον ΕΟΤ.

Πάντως, ακόμα πιο αστεία είναι η αντιμετώπιση του ζητήματος από πλευράς των πρώην υπουργών, και κυρίως του Κ. Μαρκόπουλου. Αυτός τώρα, καρφώνει τον Σπηλιωτόπουλο, ότι φέρει την ευθύνη και ότι, ουσιαστικά, ο ίδιος κλήθηκε απλά να διαχειριστεί την κατάσταση και να καλύψει το ήδη υπάρχον χρέος. Θα μου πείτε, τι έχουν να χωρίσουν οι δύο, άλλοτε ισχυροί, άνδρες του ελληνικού τουρισμού; Εδώ, φυσικά, υπεισέρχονται τα εσωκομματικά μαχαιρώματα, τα ρεύματα και τα στρατόπεδα. Ας ανατρέξουμε στην πρόσφατη ιστορία της Ν.Δ…. Την πολύ πρόσφατη εννοώ… Τότε που όλοι, αν και «ενωμένοι» είχαν χωριστεί στα δυο και δεν μπορούσαν να κάνουν ούτε μια πολιτισμένη τηλεοπτική κουβέντα (φανταστείτε τι γινόταν και off camera)… Τότε ήταν που ο Μαρκόπουλος στήριξε τον Αντώνη Σαμαρά (πρώην αποστάτη της Ν.Δ.), και ο Σπηλιωτόπουλος την Ντόρα Μπακογιάννη (κόρη αποστάτη της Ένωσης Κέντρου).

Σήμερα πλέον, ολόκληρη η κοινοβουλευτική ομάδα είναι στα μαχαίρια και ψάχνει ευκαιρία να καβγαδίσει… Είναι δυνατόν να έχει κανείς την απαίτηση από τους δυο πρώην υπουργούς να αποτελέσουν την εξαίρεση στον κανόνα; Κανείς από τους δύο τους δεν είχε δα και ποτέ την φήμη του αντισυμβατικού… Μια χαρά ενταγμένοι στο σύστημα ήταν και οι δυο τους ανέκαθεν, μόνο που, αν και υπουργοί Τουρισμού, υπολόγισαν χωρίς τον ξενοδόχο, που σε αυτή τη περίπτωση ήταν τα οικονομικά και νομικά επιτελεία του BBC και του CNN.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 11/2/2010)

Λασποαίματοι στη χώρα των γαλαζοαίματων!

Διανύουμε για μια ακόμη φορά, μια περίοδο απίστευτης πολιτικής ηλιθιότητας, πατριωτισμού των οπισθίων και σιχαμερών φασιστικών κραυγών αγωνίας. Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης περί ιθαγένειας στα παιδιά δεύτερης γενιάς, έχει φέρει στην επιφάνεια όλα τα εξωφρενικά και ρατσιστικά κόμπλεξ των δυνάμεων της συντήρησης στην Ελλάδα. Και με τον όρο αυτόν εννοώ τόσο τις κοινοβουλευτικές ομάδες του ΛΑΟΣ και της ΝΔ, όσο και τις νεοναζιστικές συμμορίες που οργώνουν τους τελευταίους μήνες την χώρα, διαφθείροντας νέους και εισάγοντάς τους στις ακροδεξιές τους ιδέες που μόνο στόχο έχουν το να κηρύττουν το μίσος και την βία.

Το πρόβλημα που το νομοσχέδιο καλείται να λύσει δεν είναι το μεταναστευτικό όπως λένε πολλοί που θέλουν να αποπροσανατολίσουν την συζήτηση. Σκοπός του είναι να δώσει επιτέλους σε παιδιά, που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε αυτήν την χώρα, αυτά που δικαιωματικά τους ανήκουν. Το δικαίωμα να αποφασίζουν για το μέλλον της χώρας. Γράφει πουθενά στο Σύνταγμα ότι ο ορισμός του Έλληνα πολίτη περιλαμβάνει και φυλετικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά; Είναι δυνατόν θρησκευτικός «άρχοντας», ο Άνθιμος, να λέει ότι «μαύρισε το μάτι του όταν περπάτησε στην Ομόνοια»; Αυτά που ακούγονται τις τελευταίες μέρες από τα στόματα στελεχών του ΛΑΟΣ, όπως ο Πλεύρης (Jr.), της ΝΔ όπως ο Ψωμιάδης, και από τις θυγατρικές της Χρυσής Αυγής που επιτέθηκαν σε συγκέντρωση προοδευτικών πολιτών των Αμπελοκήπων είναι απόδειξη, όχι μόνο της έλλειψης ανθρωπισμού που τους διακρίνει (αυτό το έχουν αποδείξει έμπρακτα, πολλάκις και στο παρελθόν), αλλά τελικά της ανικανότητάς τους να χρησιμοποιήσουν το μοναδικό πλεονέκτημα του ανθρώπου σε σχέση με τα ζώα: την λογική. Είναι ανίκανοι να χρησιμοποιήσουν την μέθοδο της επαγωγής για να καταλάβουν ότι η ηρωοποίηση των Ελλήνων μεταναστών του 50’ και του 60’ σημαίνει αυτόματα και ηρωοποίηση των Αλβανών μεταναστών του 90’.

Δυστυχώς σε αυτήν την σύντομη αναφορά της υφιστάμενης κατάστασης, δεν είναι δυνατή η ανάπτυξη επιχειρηματολογίας για τα όσα υποστηρίζονται. Θα κλείσω όμως με μια απαίτηση από το κόμμα του ΛΑΟΣ. Ας πει επιτέλους ανοιχτά ποια είναι η σχέση του με τις νεοναζιστικές ομάδες που οργανώνουν επιθέσεις σε αντιρατσιστικές συγκεντρώσεις και στέκια μεταναστών, δεδομένου του ότι τα sites της νεολαίας του, έχουν φτάσει στο σημείο να φιλοξενούν video με τις «δράσεις» των ομάδων αυτών.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 5/2/2010)

Αναζητείται «κεντροδεξιό» κόμμα…

Μέχρι πριν εκατόν κάτι μέρες, νομίζω πως υπήρχε ένα κόμμα που έπαιζε σημαντικό ρόλο στα ελληνικά πράγματα. Αν θυμάμαι καλά κατείχε και την εξουσία της χώρας. Δε ξέρω αν σας λέει κάτι η περιγραφή. Ένα μπλε ήταν, με ένα χέρι που κρατούσε έναν αναμμένο δαυλό. Είχε και πρόεδρο. Αλλά κάποια στιγμή άνοιξε η γη και το κατάπιε. Ή μάλλον όχι. Δεν ήταν η γη αυτή που άνοιξε. Ήταν η κάλπη. Και μετά από την πρώτη κάλπη ήρθε και δεύτερη, εσωκομματική αυτή τη φορά, και έβγαλε πρόεδρο έναν αφηρημένο που περνούσε από τη Ρηγίλλης και είπε να μπει να δει «τι παίζει».

Πραγματικά, και πέρα από το κωμικό της υπόθεσης, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ η ΝΔ; Θεωρητικά είναι αξιωματική αντιπολίτευση και οφείλει να ελέγχει την κυβέρνηση για το έργο της. Όσο και αν δεν τους αρέσει αυτός ο ρόλος είναι αναγκασμένοι να τον παίξουν αν σκοπεύουν να ξανακυβερνήσουν κάποια στιγμή.

Θα μου πείτε - και δικαίως – «με τι μούτρα να μιλήσουν»; Αν και το συγκεκριμένο κόμμα ευθύνεται για το 70% των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα ως οικονομία, οφείλει να ομιλεί. Στην συγκεκριμένη φάση, δε με απασχολεί καν το τι θα πει. Ας βγαίνουν και ας εκλιπαρούν τον ελληνικό λαό για συγχώρεση. Ας μας πουν τι αλλάζει στο κόμμα με τον καινούριο πρόεδρό τους. Στην τελική, αν δε μπορούν να πουν τίποτα γιατί έχουν τα προσωπικά τους, ας διασπαστούν, να τελειώνουμε.

Τελικά, «πού είναι η ΝΔ;;;» Έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι έχει απαχθεί από ακροδεξιά σπείρα με εγκέφαλο τον Γ. Καρατζαφέρη. Ο ίδιος ο εγκέφαλος έχει σκοπό να αφυπνίσει τα φυσικά ένστικτα άκρατου συντηρητισμού των Νεοδημοκρατών τα οποία τα τελευταία χρόνια υπέφωσκαν, σέρνοντας ολόκληρο το κόμμα από τη μύτη σε προτάσεις περί δημοψηφίσματος, ή σε θέσεις περί δημόσιας ασφάλειας και τάξης.

Αυτό που χρειάζεται η ΝΔ είναι ένας απεγκλωβισμός. Αφενός από το πολύ ένοχο παρελθόν της, και αφετέρου από την επιρροή των εκ δεξιών της. Αν και για το τελευταίο διατηρώ τις επιφυλάξεις μου σχετικά με το κατά πόσον ο Σαμαράς θέλει πραγματικά να αποκόψει κάθε δεσμό με τις απόψεις του ΛΑΟΣ. Ίσως σε κάποιον βαθμό, (ειδικά αν κρίνουμε από την στάση του το ’93) ο Καρατζαφέρης και οι βουλευτές του απηχούν και τις απόψεις του «νέου» προέδρου της ΝΔ.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 21/1/2010)

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

Ωδή στην θνήσκουσα ελληνική οικονομία

Τα έχουμε κάνει θάλασσα, αλλά αυτό δεν είναι είδηση. Η είδηση είναι ότι μας πήρανε χαμπάρι οι Ευρωπαίοι και μας κάνουνε καζούρα. Παραδέχομαι ότι η συγκεκριμένη ορολογία περί οικονομικής πολιτικής είναι σχετικά ασυνήθιστη, όμως και τα γεγονότα έχουν λάβει ασυνήθιστες διαστάσεις. Και κατά την μέθοδο της επαγωγής, οι ασυνήθιστες διαστάσεις θα αποτελέσουν και το άλλοθι για την χρήση της ασυνήθιστης ορολογίας.

Η καζούρα στην οποία αναφέρομαι, αφορά στην αποστολή τεχνοκρατών της ΕΕ στα διάφορα ελληνικά υπουργεία για να ελέγξουν τα οικονομικά τους στοιχεία. Έχουν στείλει κατώτερους διοικητικούς υπαλλήλους, οι οποίοι αξιώνουν αναφορές από το ελληνικό κράτος, επίσημες συναντήσεις με υπουργούς, γεγονός που αντιβαίνει στο πρωτόκολλο, και προσχέδια για τις μελλοντικές κινήσεις της κυβέρνησης. Και το χειρότερο είναι ότι οι δικοί μας, σαν υπάκουες μαριονέττες που είναι, υποτάσσονται, και μαζί με αυτούς υποτάσσεται και η όποια εθνική κυριαρχία μας είχε απομείνει, στα όργανα της ΕΕ.

Και όλα αυτά γιατί; Μήπως η τραγική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, με την διαπλοκή των συμφερόντων και την διαφθορά των προσώπων, δεν συνέφερε και ανθρώπους εντός ΕΕ; Επί τόσα χρόνια που η οικονομία μας λειτουργεί, όπως λειτουργεί, η ΕΕ, φυσικά όχι σε επίσημο και θεσμικό επίπεδο, έχει βρει το πιο κατάλληλο έδαφος ώστε να καλλιεργήσει έναν ιδιότυπο «ευρωπαϊκό χώρο ελεύθερων συναλλαγών» (και με την λέξη «ελεύθερων» εννοώ «μαύρων»).

Την ζαχαρένια, όμως, Ελλήνων και Ευρωπαίων, ήρθε να χαλάσει η απρόσκλητη «οικονομική κρίση», η οποία μετέτρεψε τον τεχνητό ελληνικό οικονομικό παράδεισο σε ένα μεγάλο βαρίδι, ικανό να τραβήξει στον πάτο, και ολόκληρη την ΕΕ. Αποφάσισαν λοιπόν να μας «εξυγιάνουν», στέλνοντάς μας τα παιδιά, εφοδιασμένα με μεγάλους φακέλους, μέσα στους οποίους λένε στην κυβέρνησή μας, βήμα προς βήμα, τι ΠΡΕΠΕΙ να κάνει. Και όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, τα σπασμένα της οικονομικής ελίτ (αν την ονομάσουμε «πλουτοκρατία» θα κατηγορηθούμε για ιδεοληψία) θα κληθεί να τα πληρώσει μέσω άμεσης και έμμεσης φορολογίας ο μισθωτός.

Απ’ την άλλη, σε περίπτωση που αναρωτηθεί κανείς αν οι «δικοί μας» είχαν ποτέ σκοπό να φιλοτιμηθούν και να επιχειρήσουν από μόνοι τους μια διαλεύκανση του οικονομικού συστήματος των μιζών και των προμηθειών που επικρατεί στην χώρα μας, κατά πάσα πιθανότητα θα κατέληγε σε ένα ειρωνικό και απογοητευμένο μειδίαμα. Σίγουρα όμως, η ευρωπαϊκή αυτή παρέμβαση δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για την κυβέρνηση ώστε να γλυτώσει το πολιτικό κόστος της εξυγίανσης της οικονομίας. Ας πατήσουν επιτέλους πόδι στους Ευρωπαίους, και ας φτιάξουν τα πράματα μόνοι τους, γιατί η συγκεκριμένη παρέμβαση αν συνεχιστεί θα αποτελέσει την χαριστική βολή για την ήδη πληγωμένη εθνική κυριαρχία της Ελλάδας έναντι της ΕΕ, δημιουργώντας μάλιστα και «δεδικασμένο» και για άλλες, οικονομικά αδύναμες οικονομίες της ΕΕ.

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 14/1/2010)

Η σφαίρα που άλλαξε την Ελλάδα

Όταν μιλάμε για τον περσυνό Δεκέμβρη, συχνά προσπερνάμε το ότι τα γεγονότα που τον χαρακτήρισαν αποτελούν ίσως μία από τις σημαντικότερες στιγμές της μεταπολιτευτικής περιόδου της Ελλάδας. Μιλάμε για την πιο αυθόρμητη έκρηξη του νεολαιίστικου κινήματος, που παρέσυρε στον αγώνα της, με τεράστια ταχύτητα, ένα μεγάλο μέρος των ταξικών δυνάμεων. Μιλάμε για το γεγονός που προκάλεσε κινητοποιήσεις σε 40 διαφορετικές χώρες του κόσμου. Μιλάμε τελικά για τη νύχτα που η κοινωνία ξεπέρασε την πολιτική πατρωνία.

Η πιο συχνή ερώτηση για τον περσυνό Δεκέμβρη, είναι το κατά πόσον αυτός άφησε κάτι θετικό πίσω του. Οι απόψεις διίστανται ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός. Για μένα, τα θετικά ήταν πολλά. Πολύ περισσότερα από τα αρνητικά, αρκεί να εξαιρέσουμε το γεγονός της στυγνής δολοφονίας του Αλέξανδρου και να επικεντρωθούμε στα γεγονότα που ακολούθησαν τον θάνατό του. Όμως από όλα τα θετικά που θα μπορούσα να παραθέσω, ένα είναι, για μένα, το πιο σημαντικό. Αυτό που και μόνο του θα δικαιολογούσε και θα έδινε αξία στις αναρίθμητες κινητοποιήσεις: Τα φοβισμένα μάτια των πολιτικών. Αυτοί που για τόσα χρόνια έπαιζαν με τις ζωές μας, με την ευτυχία και την επιτυχία την δική μας και των γονιών μας, επιτέλους φοβήθηκαν. Δεν έβλεπαν να χάνονται ψήφοι. Αυτό το έχουν συνηθίσει πια. Έβλεπαν να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια τους. Να τρέμει το σύστημα της αδικίας που οι ίδιοι δημιούργησαν. Αυτό ήταν που τους τρόμαζε.

Τελικά ο Δεκέμβρης πέρασε, οι κινητοποιήσεις τελείωσαν, και πραγματικά δεν νομίζω ότι κατάλαβαν οι πολιτικοί ποτέ τι συνέβη πραγματικά τότε. Νομίζουν ακόμα ότι αν απαγορεύσουν την κουκούλα, αν συλλάβουν δέκα παιδιά περισσότερα και αν δώσουν εντολή στα ΜΑΤ να δέρνουν λίγο περισσότερο, θα «τηρήσουν την τάξη». Αμ δε… Δεν λειτουργεί έτσι το σύστημα κύριε Χρυσοχοΐδη. Όσες περισσότερες κάμερες ανάψετε, όσες περισσότερες αστυνομικές μηχανές πέσουν πάνω στα πλήθη, όσο περισσότερο ξύλο ρίξουν οι εκτελεστές των επιχειρησιακών σας σχεδίων, τόσα περισσότερα παιδιά θα θυμώσουν. Και μπορεί ο θυμός τους αυτός αρχικά να παραμένει σιωπηλός, όπως παρέμενε για τόσα χρόνια, αλλά κάποια στιγμή θα ξεσπάσει για μια ακόμη φορά. Και πάλι θα φοβάστε, και πάλι θα τρέμετε για το ανθρωποφάγο σύστημά σας.

Απευθύνομαι σε όλους και λέω: Μην χάσετε την ευκαιρία να ακούσετε την νέα γενιά. Δείτε το σαν παράκληση, σαν επιθυμία, σαν απαίτηση ή και σαν προειδοποίηση. Έχει πολλά να πει, και αν η γηράσκουσα γενιά δεν μας ακούσει οικειοθελώς, τότε θα αναγκαστεί να την ακούσει με πολύ εντονότερο τρόπο απ’ ό,τι τον Δεκέμβρη. Και, όχι, δεν μιλάω για επεισόδια και καψίματα. Αυτά είναι στην αρμοδιότητα των προβοκατόρων. Μιλάω για διαδηλώσεις που θα κουνάνε συθέμελα τις κοιμισμένες πόλεις και τους κοιμισμένους πολίτες τους, και που δεν θα τελειώσουν σε μια βδομάδα όπως πέρσυ. Για κινητοποιήσεις που θα σας αναγκάσουν να μας ακούσετε, είτε το θέλετε είτε όχι. Στο χέρι της γενιάς σας είναι να μας παραδώσετε έναν κόσμο καλύτερο από αυτόν που σκοπεύετε να μας παραδώσετε.

Εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία που σας δίνεται, και αλλάξτε το μονότονο, συντηρητικό βιολί σας.

Τι ήταν τελικά ο Δεκέμβρης; Μια προειδοποίηση…

(δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 10/12/2009)

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Το (πλαστικό) περιτύλιγμα του έρωτα

Όταν έχεις αποφασίσει να γράψεις για το AIDS, το δυσκολότερο πράμα είναι να κάνεις μια εισαγωγή στο θέμα. Τελικά όμως καταλήγεις στο ότι δεν υπάρχει κατάλληλη εισαγωγή. Όπως στην πραγματική ζωή, δεν υπάρχει τίποτα που να προετοιμάζει τον οροθετικό για την βίαιη αλλαγή της ζωής του, έτσι και στο γραπτό, πιστεύω πως δεν υπάρχουν εκείνα τα λόγια που με ήπιο τρόπο θα βάλουν τον αναγνώστη σε αυτό το θέμα. Τελικά, ίσως το γραπτό να είναι μια καθαρή αντανάκλαση της πραγματικότητας.

Την Τρίτη, ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS. Αυτό σημαίνει ότι τα κανάλια ευαισθητοποιούνται και κοτσάρουν ένα κόκκινο κορδελάκι δίπλα στο σήμα τους. Μια ακόμη «Παγκόσμια Ημέρα», ανάμεσα στις τόσες που υπάρχουν, τάχα αφιερωμένη στην ενημέρωση και στην πρόληψη. Περισσεύει η υποκρισία για μια ακόμη φορά. Αντί να έχουμε μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης σε γυμνάσια και λύκεια, μοιράζουμε προφυλακτικά στις πλατείες, και αντί να κάνουμε τα πάντα για να μειώσουμε τις κοινωνικές προκαταλήψεις απέναντι στους οροθετικούς, φοράμε κορδελάκια. Λυπάμαι, αλλά εγώ αρνούμαι. Αρνούμαι να φορέσω κορδελάκι σε μια κοινωνία που ο οροθετικός κινδυνεύει να χάσει την δουλειά του αν αποκαλυφθεί η πραγματικότητα για την υγεία του, που η λέξη «ΑIDS» δημιουργεί ακόμα συνειρμούς περί ομοφυλοφιλίας, και η λέξη «προφυλακτικό» φέρνει τους μυγιάγγιχτους και πάσχοντες από οξύ καθωσπρεπισμό ανθρώπους σε αμηχανία.

Τέρμα λοιπόν σε όλα αυτά και ας πούμε τα πράματα με το όνομά τους. Το AIDS είναι μια ασθένεια που ΔΕΝ μεταδίδεται ούτε με την επαφή, ούτε καν με το φιλί. Κολλάει με το σεξ και γι’ αυτό η χρήση προφυλακτικού είναι ο πλέον ενδεδειγμένος τρόπος πρόληψης.

Για τις προηγούμενες γενιές τα πράματα ήταν πιο απλά. Η «επικινδυνότητα» της σεξουαλικής επαφής ήταν μόνο ηθική. Πέρα από αυτό, δεν υπήρχε κάτι που να έβαζε όρια στην σεξουαλική ζωή των ανθρώπων. Σήμερα, η γενιά που απειλείται περισσότερο από αυτόν τον ιό, χωρίς, όμως, να ευθύνεται καθόλου για την ύπαρξή του, δηλαδή οι σημερινοί 15άρηδες ως 35άρηδες, όχι μόνο υποχρεώνονται να ντύσουν με ένα πλαστικό προσωπείο μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες τους, αλλά να πρέπει να αντιμετωπίσουν και την προκατάληψη των μεγαλύτερων που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι κριτική στους νέους αντί να κάτσουν και να ενημερώσουν τα παιδιά τους για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν. Γράφει ο Μάνος Κοντολέων στο «Γεύση πικραμύγδαλου»: (μιλάει η μητέρα μιας εικοσάχρονης)«Και τι θα πει προφύλαξη; Μου είναι αδιανόητο να φανταστώ δυο παιδιά –γιατί παιδιά είναι ακόμη οι δεκαοχτάρηδες και οι εικοσάρηδες-, δυο παιδιά που βράζει το αίμα τους και η ψυχή τους ταξιδεύει στη μαγεία των μεγάλων συναισθημάτων να μπορούν να καλύπτουν τη μαγεία μ’ ένα πλαστικό επικάλυμμα! Αυτός δεν είναι έρωτας, είναι πρόγραμμα σε κομπιούτερ. Πρέπει να καθίσω μια μέρα και να μιλήσω με τη Φαίδρα για όλα αυτά.[…] Αλλά πρέπει πρώτα εγώ να έχω ξεκαθαρίσει τις σκέψεις μου. Προς το παρόν όταν αισθάνομαι να πνίγομαι καταφεύγω στη σκέψη πως όλα αυτά δεν με αφορούν. Στους άλλους μόνο συμβαίνουν. Αλλά το ξέρω ότι είναι μια μετάθεση κι ένα ξεγέλασμα. Πρέπει να αντιμετωπίσω την αλήθεια.»

Ο φόρος αίματος που έχει πληρώσει η γενιά μας σε παγκόσμιο επίπεδο είναι βαρύς. Ο πόνος που έχει προκαλέσει σε πάρα πολλούς ανθρώπους αυτή η ασθένεια είναι τεράστιος. Το λιγότερο που μπορεί να κάνει η κοινωνία σήμερα είναι να αγκαλιάσει τα παιδιά της που υποφέρουν, και να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να μειωθεί η εξάπλωση αυτής της μάστιγας, μακρυά από προκαταλήψεις και ξεπερασμένες αντιλήψεις. Να ξεκινήσουν επιτέλους τα μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, να πάρουν οι εκκλησίες μια ξεκάθαρη θέση υπέρ της χρήσης του προφυλακτικού και να αφήσουν στην άκρη τα παιδιαρίσματα περί αποδοκιμασίας των προγαμιαίων σχέσεων. Είναι υπόθεση όλων μας, και κάθε νέος και νέα που διαγιγνώσκεται θετικός στον HIV είναι ένα ακόμα πλήγμα για την κοινωνία μας, μια ακόμη χαμένη μάχη στον πόλεμο με αυτή την μάστιγα.

Δημοσιεύτηκε στην "Κορινθιακή" στις 3/12/2009